เสี้ยวหนึ่งของความทรงจำ

 

.... แล้วลาโง่ก็ถามจิ้งหรีดว่า

"เจ้ากินอะไรเป็นอาหาร จึงได้มีเสียงไพเราะเช่นนี้"

เจ้าจิ้งหรีดก็ตอบว่า

"ก็กินน้ำค้างนะสิ"

เจ้าลาโง่ได้ฟัง ก็กลับไป เลิกกินหญ้า กินแต่น้ำค้าง เพราะอยากมีเสียงไพเราะแบบเจ้าจิ้งหรีด .....

 

เมื่อยังเด็ก ก่อนนอน เรากับบิก ต้องเรียกร้องให้ป๊าเล่านิทานให้ฟัง และป๊าก็จะเล่าเรื่อง "ลาโง่กับจิ้งหรีด" และพวกเราก็ฟังเรื่องนี้ทุกคืน คืนแล้วคืนเล่า บางคืนแค่เริ่มเล่า ก็หลับแล้ว และส่วนใหญ่ก็ฟังไม่เกินท่อนที่ว่า "ก็กินน้ำค้างนะสิ"

แต่มีคืนหนึ่งเป็นคืนพิเศษ เพราะไม่รู้มารร้ายตนใด เข้าสิงเรา หรือ ไม่ก็บิก ทำให้รู้จักเริ่มโวยวาย ไม่ยอม ให้ป๊าเล่าเรื่องอื่นบ้าง และคืนนั้นป๊าก็เล่าเรื่อง "การผจญภัยของกัลลิเวอร์"  ตอนนั้นรู้สึกสนุกดี แต่มันดูงง ๆ และยาวเหลือเกิน

หลังจากคืนนั้น ป๊าก็กลับมาเล่า "ลาโง่กับจิ้งหรีด" เหมือนเดิม แล้วเด็กโง่สองคนก็ฟังมันต่อไปทุกคืน ทุกคืน ...

 



Yue Liang Dai Biao Wo De Xin

ขับร้อง Leslie Cheung

 

 

 

we are in diaryis.com family | developed by 7republic