ถนนที่ไร้ปลายทาง

 

อาทิตย์ที่ผ่านมาคุยกับม๊า แล้วม๊าก็ถามว่าตอนนี้ติดละคอนเรื่องอะไรอยู่ ก็บ่นไปว่า ช่วงนี้รู้สึกไม่ค่อยมีอะไรน่าดูเท่าไร ม๊าเลยแนะนำให้ไปดู ‘โสดสโมสร’ เพราะที่บ้านติดกัน

 

ละคอนเรื่องนี้แบ่งเป็นตอน เล่าเรื่องราวชีวิตต่าง ๆ ในหมู่บ้านโสดสโมสร แต่ละตอน มีปม ที่เป็นประเด็น ให้ถกคิดแบบซีเรียสได้เลย

 

เมื่อวาน เพิ่งดูตอนที่ชื่อ "ถนนที่ไร้ปลายทาง" ตอนนี้เป็นเรื่องราวของผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่อเจนใจ เป็นผู้หญิงที่เกิดในครอบครัวของจีันยุคก่อน ที่กดลูกผู้หญิงในบ้าน เธอใช้ชีวิตทำแต่งาน ต้องออกจากโรงเรียนมาช่วยพ่อสร้างกิจการ เลี้ยงดูครอบครัว ส่งน้องเรียน แต่ไม่มีใครเห็นคุณค่าของเธอ ม๊าก็เป็นผู้หญิงขี้โวยวาย บ่นได้ตลอดทั้งวัน และจิกด่าเธอตลอด (อัจฉราพรรณ เล่นบทนี้ได้แบบว่าทำคนดูอินสุด ๆ อาม๊า โผล่มาให้เห็นทีไร อยากจะกระโดดลงไป ด่าสั่งสอนเลยอะ -_-‘)  เตี่ย ก็คงเห็นเธอเหมือนเป็นลูกจ้างคนหนึ่ง เพราะพอเตี่ยเสีย ก็ยกทรัพย์สมบัติและกิจการทั้งหมดให้กับลูกชาย และม๊า ก็สนใจแต่ลูกชาย อยากให้มาอยู่กับตัว

 

ในที่สุดเจนใจ ก็ตัดสินใจออกมาใช้ชีวิตอยู่เอง เธอมาซื้อบ้านในหมู่บ้านโสดสโมสร และได้พบเพื่อนคนแรกในชีวิต เป็นหนุ่มข้างบ้าน ชื่อเทียน

 

ชีวิตใหม่ที่หลุดมาจากวังวน ทำให้เธอมีความสุข และเทียนก็เป็นคนที่ดีกับเธอมาก เป็นเพื่อนที่มอบแต่ความรู้สึกดี ๆ ให้กับเธอ คอยปลอบใจเธอยามที่เธอเศร้า คอยให้คำแนะนำช่วยแก้ปัญหาเรื่องวุ่นวายในครอบครัวของเธอ แถมยังเข้ากับอาม๊า ที่ในที่สุด ต้องตามมาอยู่กับเธอ เพราะลูกชายไม่ยอมให้อยู่ด้วย แต่ยังคงไม่เลิกนิสัยโวยวายจิกด่า ดังนั้น ชีวิตเธอจึงกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน ที่วัน ๆ ไม่ได้ทำอะไร คอยแต่รับใข้และรองรับอารมณ์ของม๊ามีสิ่งเดียวที่แตกต่าง คือ การที่มีเทียน เข้ามาในชีวิต มาเป็นกำลังใจให้เธอ

 

ไม่แปลกเลยที่เจนใจจะรู้สึกรักเขา ส่วนเทียนละคิดยังไงกับเธอ?

 

และวันหนึ่งเทียนก็สารภาพกับเธอ เขารักเธอ แม้จะไม่ได้รักสมบูรณ์เต็มร้อย แต่หวังว่าสักวันหนึ่ง ความรักนั้นจะสมบูรณ์ แล้วถามเจนใจว่า จะรอได้ไหม เจนใจไม่เข้าใจ สิ่งที่เทียนพูดมากนัก แต่เธอก็บอกเขาไปว่า แค่นี้ เธอก็รู้สึกว่าชีวิตดีกว่าแต่ก่อน เป็นชีวิตที่มีความสุข แบบที่เธอไม่เคยคาดฝันมาก่อน

 

แต่ในที่สุด เจนใจ ก็เข้าใจ คำพูดของเทียน ว่าหมายถึงอะไร? เพราะในที่สุด เธอก็ค้นพบ ว่า เทียนเป็นเกย์

 

ช่วงแรกที่รู้เธอรู้สึกเสียใจ และเจ็บปวดมาก แต่เทียนขอร้อง ให้ความสัมพันธ์ของเขาและเธอ ยังเป็นเหมือนเดิม และเทียนจะพยายาม เปลี่ยนแปลงตัวเอง ให้กับมารักเธอได้อย่างสมบูรณ์ และในที่สุด เจนใจ ก็ตัดสินใจ อยู่คู่กับเทียนต่อไป

 

ประเด็นที่เราสนใจไม่ได้อยู่ที่เทียนจะหายหรือไม่ เพราะโดยส่วนตัว ก็เชื่อว่าไม่หายหรอก แต่ประเด็นคือ การตัดสินใจของเจนใจ รู้สึกเข้าจิตเข้าใจเธอมาก

 

 

เ่ทียนอาจไม่สามารถตอบสนองความสุขทางเพศ หรือร่วมสร้างครอบครัว มีลูก มีหลาน ตามมาตราฐานของคู่รักโดยทั่วไปได้ แต่บทสรุปของความรักมันจำเป็นต้องเป็นแบบนั้นหรอ? ในเมื่อ การมีเทียนเข้าอยู่ในชีวิต ทำให้เธอได้สัมผัสความรู้สึกดี ๆ เขามอบความเอื้ออาทรและปาราถนาดีให้กับเธอ และทำให้เธอมีความสุขทางจิตใจทุกครั้งที่อยู่ด้วย   ด้วยเหตุนี้กระมัง เจนใจจึงเลือกเดินไปถนนที่ไร้ปลายทาง ไม่มีจุดหมายที่จะให้ไปถึง เพียงแต่ว่า ถนนเส้นนี้ ทำให้เธอรู้สึกเป็นสุขที่จะเดินไปเรื่อย ๆ ...

 

 

ปัจฉิมลิขิต

 

 

1. ละคอนเรื่องนี้ เขียนบทดีมาก เลือกคนแสดงก็ดี ดูแล้วรู้สึกว่า กำลังมองชีวิตมนุษย์จริง ๆ ที่เห็นอยู่ในสังคมทุกวันนี้ แถมยังมีปมเล็ก ปมน้อย ให้ได้ตามคิดด้วย

 

2. ตั้งใจไว้ว่า อาทิตย์นี้โทรกลับบ้านอีกที จะเม้าท์เรื่องนี้กับม๊าแน่นอน

 

3. ไม่อยากจะบอกเลย ว่าวันนี้พกตาบวมเป่ง ไปทำงาน -_-"

 

 

4. ปกติ เห็นแต่ชายหนุ่ม มอบแหวน หรือไม่ก็สร้อย เป็นสื่อถึงความรักให้หญิงสาว เพิ่งเห็นเรื่องนี้แหละ ให้ต่างหู เขาต้องการสื่อว่า แม้ต่างหูจะอยู่กันคนละข้าง แต่ก็จะอยู่คู่กันเสมอ

 

และเพิ่งเข้าใจว่าการมอบต่างหูมันโรแมนติกมากแค่ไหน ก็ตอนที่เทียนบรรจงสวมต่างหูให้เจนใจ

 

 

5. ชอบประโยคนี้ของเทียนจัง

 

คุณช่วยผมหน่อยได้ไหม? 
คุณช่วยที่จะไม่ทิ้งผมหน่อยได้ไหม ...

 

 

 

 

 

มะเคยดูละครเลยแฮะ

ว่างๆ จะลองดูครับ
ArchbishoP - 16 มิ.ย. 2548 เวลา 01:07 น.  

 

 

รู้สึกว่าละครเรื่องนี้เขียนโดย ว.วินิจฉัยกุลนะครับ อยากหาหนังสือหรือละครมาดูบ้าง แค่ชื่อเรื่องก็โดนซะแล้ว โสดเป็นสโมสรเลย

ชอบการแสดงของคุณจิ๊อยู่แล้ว ไม่แปลกใจเลยที่แกจะเล่นได้ดี

ถ้าได้ดูตอนอื่นแล้วยังไงเอามาเล่าให้ฟังด้วยนะครับ
ottawarm - 16 มิ.ย. 2548 เวลา 01:08 น.

 

 

  เรื่องนี้เขียนโดย ว. วินิจฉัยกุล จริง ๆ คะ อยากหามาอ่านเหมือนกัน :)

ส่วนคุณจิ๊ เล่นดีเอามาก ๆ หลายครั้งที่แกเล่นโล้งเล้ง บ่นไม่หยุดนี่อะ เราชักจะเริ่มยั่วะ อยากจะกระโดดข้ามหน้าจอ ไปจัดการอาม๊าซะเลย
¤ Sherry ¤ - 16 มิ.ย. 2548 เวลา 06:13 น.  

 

  
>> ทำไมข้าพ ment หน้านั้นไม่ได้อ่า?

ข้าพเจ้าปิดเมนท์เองแหละ โต้ดทีเด้อ

>> แล้วคนอื่นๆใครเล่นมั่งอ่ะท่านพี่

สุ่ย พรนภา เล่นเป็นเจนใจ แล้วก็โจ นินนาท เล่นเป็นเทียนอะ

¤ Sherry ¤ - 16 มิ.ย. 2548 เวลา 14:10 น.  

 

 

เรื่องนี้พี่อ่านแล้วคะ จบหมาดๆ (โดยไม่รู้ว่าเค้าจะเอามาทำละคร) อยากให้อ่าน หนุกจริงๆ ยิ่งถ้าเป็นแฟนว.วินิจฉัยกุล จะรู้ว่า งานนี้ไม่เหมือนทุกงานที่ผ่านมาจ๊ะ


Big Sis - 16 มิ.ย. 2548 เวลา 15:38 น.

 

 

แอบซึ้งอ่ะ คุณรี่ กรี๊ดดดดดด

คุณรี่โรแมนติกจัง ละเอียดอ่อน ละมุนละไม

ไม่เคยดูเลยค่ะ แล้วใจแสดงเป็นเจนใจหรอคะ
Jannie - 16 มิ.ย. 2548 เวลา 19:48 น.

 

 

  แป่ว ลืมอ่านคอมเม้นท์ด้านบน

เมื่ออ่านก็พบคำตอบแล้วเด้อ ฮี่ ๆ
Jannie - 16 มิ.ย. 2548 เวลา 19:49 น.

 

 

  ไม่มีโอกาสได้ดูเลยค่ะ แต่เท่าที่อ่านที่น้องเขียนเล่ามารู้สึกว่าน่าติดตามทีเดียว ไม่อยากบอกว่าตอนที่พี่กับสามียังต้องแยกกันทำงานอยู่กันคนประเทศ เราก้อใช้ตุ้มหูเป็นเครื่องหมายเตือนใจกันเหมือนกัน สามีพี่บอกเอาไว้ว่าแล้ววันนึงตุ้มหูคู่นี้จะได้กลับมาอยู่เป็นคู่กันอีกครั้ง ปัจจุบันนี้เราก้อได้ใช้ชีวิตร่วมกันจริง ถึงจะยังต้องเดินทางไปทำงานที่อื่นบ้างแต่เราก้อรู้ว่าใจเราอยู่ด้วยกัน
ท่านผู้หญิงปอเป็ด - 17 มิ.ย. 2548 เวลา 00:43 น.

 

 

 โอ้ พี่คะ ซึ้งจังเลยคะ หนูอ่านแล้วน้ำตาจะคลอ...

สาธุ ขอให้ชาตินี้ มีใครมอบต่างหูแทนใจแบบนี้ ให้หนูบ้างเทอด
sherry - 17 มิ.ย. 2548 เวลา 01:11 น.    

 

 

น่าดูเลยล่ะครับ ชอบคำพูด และบทจัง (จะจำเก็บไว้เป็นอุบายก้นถุง 555) ไปหาละครแบบนี้มาดูจากไหนเนี่ยครับ เช่าวีดีโอหรอ?
ตัวกวน - 17 มิ.ย. 2548 เวลา 12:10 น.  

 

 

ท่านพี่รู้ไหมว่า เอกรัฐ(เพื่อนข้าพเจ้า) มอบตุ้มหูให้แฟนเนื่องในโอกาสวันเกิด(ตอนนั้นแฟนเค้าอยู่ต่างประเทศ) แล้วต่อมาก็เลิกกันหลังจากนั้น 1 เดือน
ป.ล. อาจเป็นเพราะส่งตุ้มหูให้เป็นคู่ไม่แยกเป็นข้าง :D
  JM!D - 17 มิ.ย. 2548 เวลา 15:35 น.    

 

 

อ่านแล้วน่าติดตามค่ะ ถึงไม่อยากตาบวม แต่ก็ชอบทำให้ตัวเองตาบวม ( เริ่มงงแล้วค่ะ )


ขอบคุณเพลงเพราะ ๆ ที่ดังทุกครั้งที่เปิดเข้ามานะคะ :]

ninoya - 17 มิ.ย. 2548 เวลา 17:35 น.    

 

 

มาตอบ ข้อข้องใจ น่ะหนูรี่ ใครไป เวลาไหนก็ตาม ก็ต้องเจออีแฮ่กๆ ตัวนี้ นอนแฮ่กๆ มันอยู่อย่างนั้น ทุกคนซิน่า...

พี่ว่า มันต้องเป็น แบบ แม่ย่านาง ไม่ก็ ก็อดฟาเธ่อร์แบบ ท่านโจ้ ผู้ศักดิ์สิทธิ์ แห่ง ทารองก้าซู แน่ๆ

แบบ มันดูมีอิทธิพลมากค่ะ... มิใช่ จิ้งโจ้ ธรรมดาแน่นอนเร้ย..

รับรองว่าถ้ารี่เห็นตัวนี้ รี่คงไม่กล้าแหยม ไปเอามันมาผัดกระเพราแน่ๆ

เอ่อ..พี่ก็มาตอนอัพน่ะ แล้วมี สามเม้นท์ แล้วก็เม้นท์ไม่ได้ เลย คอตกกลับไปตอบหนูในไดตัวเอง... อยากบอกว่า จะไปเอามาดูแน่ๆ ค่ะเรื่องที่รี่เล่านี่

แต่ตอนนี้ ดูเพลิงพายุอยู่ (ที่อั้ม พัชราพา กะออยเล่น) โอ้ว...

ตบกันสะบั้นหั่นแหลก ตบกันแบบ สมจริงสมจังมาก ใส่อารมณ์เหมือนกะ แอบหมั่นไส้มานานแล้วไงงั้นเลย 555

ก็โอเค สนุกดีเหมือนกัน ฉีกอารมณ์ จาก แต่ปางก่อนอย่างสุดขั้ว...หุ หุ

อยากบอกอีกอย่างว่า พี่ฉึก..ไปกะประโยคในเรื่อง แต่ปางก่อน..อยู่ตอนนึงมากๆ ชอบขนาดแอดเก็บเอาไว้เลย ซึ้งมากๆ

แล้ววันหลังจะเอามาลงในไดให้ดูน่ะจ้ะ

ราตรีสวัสดิ์ค่ะ

พี่ปู

ปล.ยาวอีกแหล่ว

MiDdle oNe - 18 มิ.ย. 2548 เวลา 01:49 น.  

 

 

คุณรี่คะ พูดถึงซะอยากดูเลยค่ะ...

แต่ลดละเลิก ไอพีทีวี กับ ดูซิจ๊ะ มานานแล้วค่ะ.....ไม่งั้นดูมากๆ วันๆไม่ต้องทำไร -_-"
๏ ๏ ๏ - 19 มิ.ย. 2548 เวลา 07:31 น.    

 

 

มันเสียตังค์มั้ยจ๊ะ ไม่ได้คุยกันเลยคิดถึงนะหนูนะ
Big Sis - 19 มิ.ย. 2548 เวลา 22:06 น.

we are in diaryis.com family | developed by 7republic