สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า 'คน'

วันก่อนดูรายการ 'หลุมดำ' ซึ่งเป็นรายการที่เสนอแง่มุมมืดของสังคมในปัจจุบัน แง่มุมที่ใครบางคนอาจบอกว่าเป็นเพียงคนกลุ่มน้อย ที่สังคมไหนก็มีด้านมืดกันทั้งนั้น แต่มันก็คือมีจริง เกิดขึ้นจริงในสังคมนั่นแหละ

ตอนที่ผ่านมา ชื่อตอน 'เมียฝรั่ง' พาไปดูค่านิยมใหม่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งทางภาคอีสาน ค่านิยมที่ว่านี้คือ การได้สามีเป็นฝรั่ง ต้องเรียกเป็นค่านิยมทีเดียว เพราะว่าถ้าบ้านไหนมีลูกสาว พ่อแม่ก็พยายามผลักดันสุดชีวิต ให้เข้ากรุงเทพฯ ไปนั่งตามบาร์ที่เน้นพวกนักท่องเที่ยวต่างชาติ และหวังว่าสักวัน จะได้พบกับฝรั่งสักคนที่ยินดีรับลูกสาวไปเป็นภรรยา เลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี พร้อมกับมีเงินมีทองส่งมาให้พ่อแม่เธอได้ปลูกบ้านใหม่ จับจ่ายใช้สอย ไม่ให้น้อยหน้าเพื่อนบ้าน ที่ครอบครัวไหน ๆ เขาก็ทำกัน

เคยรู้เรื่องพวกนี้มาบ้าง แต่มันเป็นในแง่ที่เป็นคำบอกเล่ามาจากคนที่ไปพบ ไปเจอ มันไม่ได้เหมือนกับฟังโดยตรง จากชาวบ้านที่เกี่ยวข้อง ดูไปก็อึ้งตลอดรายการ และที่อึ้งที่สุด คือ คำสัมภาษณ์ซื่อ ๆ ตรงไปตรงมาของชาวบ้าน

อึ้งที่สุดอันแรก คุณป้าคนหนึ่ง แกร้องไห้ แกบอกลูกสาวแกยังเล็กอยู่ เลยยังเข้ากรุงเทพฯ ไปนั่งตามบาร์หาสามีฝรั่งไม่ได้ ป้าแก เลยยังไม่ได้มีเงินมีทองไปสร้างบ้านตึกคอนกรีต เหมือนเพื่อนบ้านแก แกช่างโชคร้ายจริง ๆ

อึ้งที่สุดอันที่สอง คนทำสารคดี ไปคุยเล่นเด็กหญิงอายุประมาณสักสิบขวบ ถามหนูน้อยว่า โตขึ้นอยากเป็นอะไร หนูน้อยตอบว่า อยากเป็นหมอนวด จะได้บีบ บีบ บีบ เธอพูดไป ทำท่า ทำทาง หัวเราะไปคิกคักอย่างสนุกสนาน

อึ้งที่สุดอันที่สาม พี่ผู้หญิงคนหนึ่ง เธอเคยไปเข้ากรุงเทพฯ เพื่อไปหาสามีฝรั่ง แต่ไม่ประสบความสำเร็จ แล้วกลับมาใช้ชีวิตที่หมู่บ้าน พร้อมมีลูกติดมาด้วย คนทำสารคดีถามเธอว่า ลูกเธอเป็นลูกครึ่งชาติอะไร เธอตอบไม่รู้ เธอตอบตรงไปตรงมา ไม่ได้มีอาการเศร้า เสียใจอะไรทั้งสิ้น เหมือนมีคนถามว่ากินข้าวหรือยัง นั่นแหละ

ไม่รู้เหมือนกันว่าปัญหาแบบนี้มันจะแก้ไขไง สิ่งเดียวที่นึกได้คือ คงต้องยกทั้งหมู่บ้านมาล้างสมอง แล้วป้อนข้อมูลใหม่เข้าไป เพราะเนื้อแท้ของปัญหา มันไม่ใช่ความยากจน มันไม่ใช่เป็นเพราะความด้อยทางการศึกษา (ถ้าการศึกษาหมายถึง การเรียนวิชาการจบประถม มัธยม ปริญญา) เพราะดูแล้ว ทำให้นึกถึงอะไรอีกหลายอย่างที่คล้าย ๆ กัน เพียงแต่เปลี่ยนสถานที่ เปลี่ยนตัวละคอนเท่านั้นเอง เช่น นักศึกษาที่ไปเช่ากระเป๋าหลุยส์มาถือ หรือขายตัว เพื่อเอาเงินมาซื้อโทรศัพท์มือถือใหม่ หรืออะไรต่ออะไร หรือแม้แต่ มนุษย์แต่งสูทบางจำพวกที่เชิดหน้าชูตาในสังคม ตอแหลไปวัน ๆ เพื่อให้ได้มาซึ่งทรัพย์สินเงินทอง

คนที่เห็นวัตถุทั้งหลาย เป็นสิ่งมีค่า มีค่าเกินคุณค่าของความเป็นคน อาจมองไม่เห็นด้วยซ้ำไปว่าคุณค่าความเป็นคนอยู่ตรงไหน? คืออะไร? ศักดิ์ศรีคืออะไร?  เพราะมันจับต้องไม่ได้ อวดไม่ได้ ไม่เหมือน บ้าน กระเป๋า โทรศัพท์มือถือ คนกลุ่มนี้ ก็สนองกับคนอีกกลุ่ม ที่นับถือความเป็นมนุษย์ที่วัตถุ เชิดชูยกย่องคนที่ทรัพย์สินเงินทอง เห็นเศรษฐีพันล้าน อยากเข้าใกล้ ยกมือกราบไหว้ มากกว่า คนที่ทำคุณงามควาดี ...

 

ปัจฉิมลิขิต

 

1. ช่วงนี้เป็นอะไรไม่รู้ ได้ยิน ได้ฟัง เรื่องต่าง ๆ ในสังคมบ้านเรา แล้วได้แต่ถอนหายใจ แล้วปลง ...


2. คราวหน้าจะเขียนอะไรร่าเริงสุด ๆ ไม่เครียดแบบนี้ไปแล้ว เพราะ ยิ่งเขียน ยิ่งเครียด ไม่ดีต่อสุขภาพจิต


 

Alan Silvestri: 'I Am Forrest'

Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic