เจ็บ

 

วันนี้ไปทานข้าวกลางวันที่ staff club ปกติเราจะไม่ค่อยไปที่นี่เท่าไร แต่พอดี ออมมาชวนไป ก็เลยไป แล้วไม่อยากจะเชื่อเลยว่า พอไป ก็ดันเจอคนสุดท้ายที่คิดอยากจะเจอ

ออมเห็นก่อน ก็ตระโกนว่า 'อ้าว นั่น พี่ N. นี่'

เราไม่เห็น เพราะนั่งหันไปประตูทางเข้า แต่เขาคงเห็นว่า ออมนั่งกับใคร เขาก็เลยเดินผ่านไป ไม่เข้ามาทัก

ทำความงงงวยให้กับออม แล้วก็แน่นอนว่า ออม ก็เป็นอีกหนึ่งคน ที่เราจำเป็นต้องบอกให้รับรู้ว่า เรามีปัญหากับเขา

แล้วก็ไม่แปลก ที่คำถามที่จะตามมาเสมอ ก็คือ

'อ้าวทะเลาะกันหรอ?'

'ทะเลาะกันเรื่องอะไร?'

 'มีอะไรเกิดขึ้น?'

'ทำไมละ?'

ฯลฯ

 

แต่คำตอบที่ทุกคนได้รับ ก็จะเหมือนเดิมคือ

'ไม่มีอะไรค่ะ ไม่ได้ทะเลาะ ไม่เคยทะเลาะ แค่วันหนึ่ง รี่ก็หยุดพูดกับเขาขึ้นมา'

เราไม่ต้องการอธิบายให้คนที่ไม่เกี่ยวข้อง มารู้เรื่องราวอะไรไปมากกว่านี้ ในเมื่อรู้ไปก็ไม่ก่อประโยชน์ แล้วก็ปฏิเสธไม่ได้ด้วยว่า มนุษย์เรา ต่อให้มีสติปัญญาดีแค่ไหน เวลารับฟังเรื่องอะไร ก็ต้องมี impression อะไรบางอย่าง เกิดขึ้นในจิตใจ ไม่มากก็น้อย ดังนั้นคงไม่ยุติธรรมกับเขา ถ้าเราจะอธิบายให้คนอื่นฟังถึงเหตุผลเบื้องหลังอะไรไปมากกว่านี้ ขณะเดียวกัน เราก็ไม่ได้พูดโกหก เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงการตอบคำถามเพราะว่ามันเป็นตามนั้นจริง ๆ ไม่เคยทะเลาะ แค่วันหนึ่ง เราก็หยุดพูดกับเขา แล้วสุดท้าย ก็ทำเหมือนคนไม่รู้จักกัน ทุกวันนี้ เจ้าตัวยังไม่รู้ด้วยซ้ำ มันเรื่องอะไร

เรารู้ว่า ทำให้เขาเจ็บปวด กับการที่เราทำแบบนี้... ตัดขาดมิตรภาพ โดยไม่อธิบายเหตุผล... แต่เราไตร่ตรองแล้วที่จะไม่พูดเรื่องนี้ เพราะกรณีนี้ การอธิบายสาเหตุที่แท้จริง ก็คงหนีไม่พ้นที่จะไปกล่าวพาดพึงถึง นิสัยและพฤติกรรมของอีกฝ่าย ซึ่งไม่มีวันทำให้อะไรดีขึ้น นอกจากทำความเจ็บปวดมากยิ่งขึ้นไปอีก เมื่อได้ยิน

เคยตั้งมั่นไว้ว่า ถ้ามีวันหนึ่ง เขามาถามว่าทำไม เราก็คงตอบปฏิเสธว่า ไม่ขออธิบายเหตุผล ขอให้เรา เป็นเพียงแค่ คนที่เคยรู้จักกัน เท่านั้น  ... แต่ เขาก็ไม่เคยถามเราตรง ๆ ว่าทำไมเหมือนกัน  ได้แต่ไปเลียบเคียง ถามคนอื่น ซึ่งก็ไม่มีวันให้เขารู้คำตอบ

จริง ๆ มันก็เป็นบทพิสูจน์อะไรบางอย่างนะ เพราะมีคนเคยบอกเราว่า ถ้ามิตรภาพของความเป็นเพื่อนนั้นมันมีคุณค่า ต่อให้ทะเลาะกันอย่างไร ก็จะพยายามแก้ไข กลับมาทำให้เหมือนเดิม แต่สำหรับมิตรภาพของเราและเขา ทั้งคู่ คงไม่เห็นคุณค่ามัน ไม่รู้สึกเสียดายมัน ในเมื่อมันขาด ก็ปล่อยให้มันเป็นแบบนั้น ตลอดไป ไม่เคยมีฝ่ายไหน ที่จะมาผูกกับเหมือนเดิม

หลังจากกลับมาจากทานข้าว ทำงานไม่รู้เรื่องเลย คิดมากเรื่องนี้ จนบัดนี้ ก็ยังคิดอยู่ แล้วก็ยังมาปวดท้องอีก ยิ่งรู้สึกแย่หนักเขาไปอีก

เหตุการณ์ก็ผ่านมา จะสี่ห้าเดือนแล้ว แต่ความเจ็บปวดก็ยังเหมือนเดิม นี่คือเหตุผลที่ไม่อยากจะเจอหน้า นอกจากความรู้สึกเจ็บปวดในมิตรภาพที่เคยมีกันมา ก็ยังมีความรู้สึกผิด หลอกหลอนอยู่ เพราะเหมือนว่าเราได้กระทำบาปลงไป ทำให้คนคนหนึ่ง ต้องรู้สึกเจ็บปวด โดยที่ไม่มีโอกาสได้รู้ตัวว่ามันเกิดอะไรขึ้น

 


 Le quattro stagion
Inverno: Allegro non molto
ประพันธ์โดย Anotonio Vivaldi

we are in diaryis.com family | developed by 7republic