งานแต่งงานของรี่

 

เป็นคนที่เกลียดการไปงานแต่งงานมาก มากขนาดที่ว่า เห็นข้อดีข้อสำคัญอย่างหนึ่งของการมาอยู่ต่างประเทศคือ สามารถใช้เป็นข้ออ้างที่ดีที่ไม่สามารถไปงานแต่งงานใครได้

เมื่อไม่นานมานี้ ม๊าก็เพิ่งเล่าว่า ไปงานแต่งงานญาติกับปุกมา เราฟังก็นึก โล่งอก รอดตัวไปวุ้ย ถ้าอยู่เมืองไทย เสร็จแน่ตู  คนที่ต้องไป ก็คงเป็นเรานี่แหละ

สำหรับเรา งานแต่งงานคืองานที่น่าเบื่อมาก  ทุกอย่างมันเป็น pattern เดิม ๆ เพียงแต่เปลี่ยนตัวละคอนและสถานที่ ... เดินเข้างาน ให้ซอง หยิบของชำรวย ผ่านซุ้ม ถ่ายรูปกับเจ้าบ่าวเจ้าสาวหน้างาน เดินเข้างาน ดูสไลด์ presentation ตำนานรักดอกเหมยของเจ้าบ่าวเจ้าสาว ฟังคนบางคนขึ้นไปพล่ามอะไรบางอย่างบนเวที ฟังเจ้าบ่าวเจ้าสาวพูดอะไรซึ้ง ดูเจ้าบ่าวจูบเจ้าสาว ตบมือ ร้องไชโยอวยพร รอดูตัดเค้ก รอเจ้าบ่าวเจ้าสาวมาถ่ายรูปที่โต๊ะ (ไม่รู้จะถ่ายอะไรกันหนักหนา!) คอยเมนูของหวานมาเสริฟท์จะได้กลับบ้านสักที เย้!!!

ถ้าเราคิดจะใช้ชีวิตคู่ เราคงทำแค่พิธีกรรมทางศาสนา แล้วก็ไปอยู่กินกันเลย สำหรับเรา เรื่องความรักของเราคือเรื่องส่วนตัว เราคงไม่สามารถจะเอามาเปิดเผยแสดงให้ประชาชีต้องมารับรู้ หรือพยายามอินไปกับตำนานรักดอกเหมยของเรากับแฟน

ลืมไปได้เลยเรื่องที่เราจะแต่งหน้าหนาโบ๊ะ ใส่ชุดที่ต้องเกร็งหน้าท้อง ไม่ให้พุงมันยื่นออกมา จะกินอะไรก็กินไม่คอ่ยได้ อด ๆ ยาก ๆ ต้องเก็กหน้าสวยแป้นแล้น ฝืนยิ้มทั้ง ๆ ที่สุดแสนจะเมื่อย ไหว้ใครต่อใครที่เกิดมาในชีวิตก็ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่มางานแต่งงานเรา

ถ้าคิดจะจัดงานแต่งงาน ก็คงจัดงานแบบร้านกาแฟ เชิญเพื่อนสนิทจริง ๆ เชิญญาติสนิทจริง ๆ ไม่กี่สิบคน มากินน้ำชา กาแฟ หม่ำขนม ฟังเพลง คุยกัน หรือไม่ก็จัดเป็นปิคนิคในสวน ทุกคนแต่งตัวตามสบาย เหมือนออกมาเดินเล่น เท่านั้นก็พอ ...

 



A Fine Romance
ทำนอง Jerome Kern
เนื้อเพลง Dorothy Fields
ขับร้อง Billie Holiday

 

we are in diaryis.com family | developed by 7republic