วังวน

 

หลงไปอยู่ในวังวน ทั้งอาทิตย์ วนไปก็วนมา หาฝั่งไม่เจอสักที ไม่เข้าใจเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น

เริ่มต้นจาก mode ก็แก้ ๆ จนมันโอเค พอโอเค ก็ไปต่อ mode 2 ก็ไปต่อ mode 3 แล้วก็ไปต่อ beta0 แล้วจึงไปต่อ beta1 หมดไปแล้วเกือบทั้งอาทิตย์

แล้ววันนี้ในที่สุด ก็เริ่มต้นเขียนตัวเมน ssfm ซึ่งมันไปเรียก beta1 ซึ่งไปเรียก beta0 ที่ไปเรียก mode 3 อีกที ปรากฏว่ามันเละเป็นโจ๊ก พอไล่ความผิดพลาดกลับไปพอว่ามันเริ่มตั้งต้นตั้งแต่ mode 3 ที่ใช้เวลาทั้งอาทิตย์เช็คจนมั่นใจแล้วว่ามันโอเคแล้วไงละ?

เฮอ ... คืนนี้คิดจนเหนื่อย ก็ไม่รู้ความผิดมันไปซุกอยู่ตรงไหน ในเมื่อคิดไม่ออก ก็เริ่มหันไปคิดอย่างอื่น ที่น่าจะเวริ์คกว่าการแก้ปัญหาวังวนนี้ นั่นก็คือ พรุ่งนี้ จะอีเมลล์ประดิดประดอยคำพูดยังไงบอกจอห์นดีว่า ยกเลิกนัด แล้วไปพบกันอาทิตย์หน้าละกัน

 

.............................................

 

เช้านี้ นั่งทำงานอยู่ พี่หญิงโทรมา บอกว่าหิมะตก เราเลยหันไปดูน่าต่าง โอ้ จริง ๆ ด้วย หิมะตก

น่าตลกไหม นั่งทำงานติดหน้าต่างแท้ แต่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย ตามัวแต่จดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ ต่อให้เครื่องบินมาตกข้าง ๆ ตก ก็คงไม่รู้กระมัง ?

 

.............................................

 

เมื่อคืน เจี๊ยบอีเมลล์มา ดีใจมาก กำลังคิดถึง อ่านอีเมลล์เสร็จก็รีบตอบไป พอตอบไปปุ๊บ โทรศัพท์ก็ดัง เจี๊ยบโทรมานั่นเอง แล้วก็พูดทั้งหมดเหมือนกับอีเมลล์ที่เพิ่งส่งมา -_-'

ดีใจ กำลังคิดถึงมาก จิตคงดลกัน ถึงได้โทรมาพอดี

อ้อ เจี๊ยบบอกข่าวดีด้วย เรื่องอะไรรู้ไหม ลองเดาดูสิ ....

โอ้ ไม่ใช่ ไม่ใช่ เจ๊เธอไม่ได้ไปเจอผู้ชายปีม้าที่เมกา แต่ข่าวดีคือ Jay ซื้อบ้านหลังนั้นได้แล้ว

Whoopee!!! พอกันทีกับการต้องไปเดินตากแดด ตามลม ตามฝน ตากความหนาวเย็น จนเจ็บป่วยไม่สบาย เพื่อเดินดูบ้าน

 

.............................................

 

 รวมมิตรเรื่องโก๊ะ (อีกแล้ว)

เริ่มจาก ปิดประตูบานยักษ์กระแทรกหน้าตัวเอง เจ็บมาก จนน้ำตาเล็ด ผ่านมาหลายวัน ยังปวดหน้าอยู่เลย

จากนั้นก็หมุดไปทำอะไรใต้โต๊ะ แล้วก็ดันทำหัวฟาดกับโต๊ะซะเนี่ย

และท้ายสุด อุบาทว์จนไม่อยากจะเล่าเลย อายมาก อ่านแล้วห้ามเอาเรื่องนี้มาล้อใด ๆ ทั้งสิ้น แล้วห้ามเอาไปเล่าให้ม๊าของข้าพเจ้ารู้ด้วย เพราะมันเป็นเรื่องน่าอับอายมาก ... คือว่า ...

:

:

:

ทำบัตรนักศึกษาตกโถส้วม

:

:

ก็เพราะเจ้าออฟฟิศใหม่นั่นแหละ จะเข้าจะออกต้องใช้บัตรรูด แต่ทั้งตึก ดันไม่มีห้องน้ำ เราก็ต้องวิ่งเข้าวิ่งออก ไปเข้าห้องน้ำที่ตึกฟิสิกส์ข้าง ๆ เวลาจะวิ่งออกไป ก็ต้องไม่ลืมพกบัตรไปด้วย ทีนี่ก็ดันใส่ไว้กระเป๋ากางเกงด้านหลัง แล้วเวลาทำธุระในห้องน้ำ มันก็ดันตกลงไป

-*-

แล้วจะให้ทำอะไรอย่างอื่นได้ละ นอกจาก เอามือ ลงไปล้วงหยิบมันขึ้นมา เพราะไม่งั้นก็ไม่มีบัตรเข้าตึก

เซ็งกับความซุ่มซ่ามของตัวเองจริง  ๆ เลย ก่อแต่เรื่องไม่หยุดหย่อน

 

.............................................

 

เดี๋ยวนี้ต้องไปกินข้าวที่ staff's club เกือบทุกวัน แล้วก็ต้องไปเจอคนที่ไม่อยากจะเจอ

ก็รู้อ่ะน่ะ จริง ๆ มันไม่มีอะไร ต่างคนต่างอยู่ ไม่ได้มาสุงสิงอะไรกันอยู่แล้ว แต่เราก็ไม่อยากแม้จะเจอหน้า ไม่ใช่เพราะชัง แต่ไม่อยากกระอักกระอ่วนใจ ถ้าเลือกได้ขอไม่เจอดีกว่า

เดชะบุญ ที่ไม่มีใครมาทักเพิ่มว่า 'อ้าว เป็นอะไร ทำไมไม่คุยกัน' ฯลฯ

แต่คนที่อยากเจอ ทำไมกลับไม่เจอหนอ... เราก็เคยเห็นเขามาทานข้าวที่ staff's club บางทีเหมือนกัน

เพี้ยง พรุ่งนี้วันศุกร์ วันที่เรารักที่สุดของสัปดาห์ ขอให้เจอเขาทีเถอะ สาธุ ...

 



Un Homme Et Une Femme
ดนตรี โดย Francis Lai
เนื้อร้อง โดย Pierre Barouh
ข้บร้องโดย Patricia Kaas

Comme nos voix ba da ba da da da da da da
Chantent tout bas ba da ba da da da da da da
Nos cœurs y voient ba da ba da da da da da da
Comme une chance comme un espoir
Comme nos voix ba da ba da da da da da da
Nos cœurs y croient ba da ba da da da da da da
Encore une fois ba da ba da da da da da da
Tout recommence, la vie repart

Combien de joies
Bien des drames
Et voilà !
C'est une longue histoire
Un homme
Une femme
Ont forgé la trame du hasard.

Comme nos voix
Nos cœurs y voient
Encore une fois
Comme une chance
Comme un espoir.

Comme nos voix
Nos cœurs en joie
On fait le choix
D'une romance
Qui passait là.

Chance qui passait là
Chance pour toi et moi ba da ba da da da da da da
Toi et moi ba da ba da da da da da da
Toi et Toi et moi.

we are in diaryis.com family | developed by 7republic