Till We Meet Again

 

วันศุกร์มักเป็นวันดีสำหรับเรา ในจำนวนวันของสัปดาห์ เราชอบค่ำคืนวันศุกร์ที่สุด เป็นค่ำคืนแห่งความสุข  แต่หมู่นี้ ชอบมีเรื่องประหลาด เกิดทุกวันศุกร์ อย่างคราวก่อนที่เดินกลับบ้าน แล้วเจอใครไม่รู้จักวิ่งเข้ามากอด มาคืนนี้ ก็มีเรื่องประหลาดสำหรับเราเกิดขึ้นอีกแล้ว

พอเดินเข้ามาตามถนน Glen Eyre ก็มีคนเดินสาวเท้าจากข้างหลัง จนมาอยู่ข้าง ๆ หันไปดูว่าเป็นใคร ปรากฏว่าเป็นคุณคนนั้น ต่างคนต่างเจอกัน แล้วก็ร้องประหลาดใจ

สำหรับเราประหลาดใจ เพราะไม่เคยมาเจอเขานอกมหาวิทยาลัยแบบนี้ แล้วประหลาดใจยิ่งกว่า เมื่อเราถามเขาว่า กำลังไปไหน เขาบอกเดินกลับบ้าน โอ้ สรุปแล้วที่แท้ เขาก็อยู่บ้านละแวกเดียวกับเรานั่นเอง

เราเดินคุยสัพเพเหระกันมาเรื่อย เขาถามเรื่องเรียนเรา เรื่องครอบครัวเรา เรื่องบ้านเราที่เมืองไทย และเรื่องสัพเพเหระอื่น จนถึงซอยแยกเข้า Glen Eyre เราก็บอกว่า เราจะแยกไปตรงนี้ กำลังจะตั้งท่าบอกลา เขาก็บอกว่า ทางไปบ้านเขา ก็แยกนี้แหละ ก็เลยเดินคุยกันมาต่อ จนถึงทางแยกตัดเข้า Brunei เราก็ตั้งท่าจะบอกลาอีกรอบ แต่เขาบอกว่า ไม่เป็นไรหรอก เดินไปด้วยกัน เดี๋ยวไปส่งที่หน้าตึกเรา แล้วเขาค่อยเดินอ้อมกลับบ้าน .... น่ารักจัง :)

พอมาถึงบ้าน เขาก็อวยพรเรา ว่าขอให้เราโชคดี เรียนจบสำเร็จไว ๆ ได้กลับเมืองไทยตามที่ตั้งใจไว้ แล้วเขาก็ยื่นมา จับมือ แล้วก็บอกลา เพราะว่าอาทิตย์หน้า เขาจะไปจากเมืองนี้แล้ว หลังจากใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาแปดปี อาจจะเป็นการบอกลาตลอดกาลไม่มีวันได้พบเจอกันอีกก็ได้

แต่ไม่ใช่เรื่องน่าเศร้าอะไร มีพบ ก็ต้องมีพราก มีจาก ก็ต้องมีเจอ ถ้ามีความผูกพันกันจริง โชคชะตาก็จะนำพามาให้ได้พบกันอีก ที่ใดสักแห่ง ...

 


Till We Meet Again

 

 

we are in diaryis.com family | developed by 7republic