Image

 

วันก่อนที่เจอต้อง คุยกันเรื่องไดอารี่ ต้องบอกว่า  ไดอารี่ของเรา ดูดี แบบ High profile มาก  จากนั้น กลับมา ก็มาได้อ่านอีเมลล์คนอ่านคนอื่น เขียนเข้ามาชม

ฟังแล้วรู้สึกไม่สบายใจนิด ๆ  สงสัยตัวเองว่า เรานี่มันเป็นหนึ่งในพวก 'มนุษย์สร้างภาพ' ทำให้ตัวเองดูดีหรือเปล่า?

วันนี้ เป็นวันสะสางไดอารี่ให้เป็นระเบียบเรียบร้อย พวกไฟลล์ภาพก็ย้ายเข้าไปเก็บที่เดียวกันให้เป็นที่เป็นทาง เลยได้มีโอกาสย้อนกลับไปเขียนบันทึกหน้าเก่า ๆ ที่ตัวเองเขียนมา พร้อมกับหาดูว่า ไปเขียนอะไรไว้ ถึงทำให้คนอื่นที่อ่าน คิดไปแบบนั้น

 

...........................

 

หลังจากไตร่ตรองดู ก็ได้ความว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราเขียนมา คือ การสร้างทั้งนั้น ตั้งใจสร้างด้วย

การเขียนหนังสือ เป็นกระบวนการที่ผ่านการไตร่ตรอง ที่ใช้ระยะเวลาระดับหนึ่ง อย่างน้อยก็มากกว่า การสื่อสารด้วยการพูด ดังนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขียนออกมา คือสิ่งที่ถูกเลือกและคัดสรรในระดับหนึ่ง

และถึงแม้ว่า นี่คือไดอารี่ ที่บางคนอาจเห็นว่า มันควรเป็นการบันทึกตัวตนของคนคนนั้น แต่มุมมองของเราเรื่องนี้ต่างออกไป สำหรับเรา ไดอารี่ คือ สิ่งที่เราอยากเก็บเรื่องราวดี ๆ เพราะเราเป็นคนที่ชอบหยิบไดอารี่ในวันเก่า ๆ เอากลับมาอ่าน แล้วทุกครั้งที่อ่าน เราอยากมีความรู้สึกดีกับเรื่องราวเหล่านั้น ดังนั้น เวลาเราจะเขียนอะไร แม้จะเป็นไดอารี่สมุด ที่ไม่มีคนอื่นมาอ่าน เราก็ยังคงเขียนแบบนี้ แล้วก็ไม่จำเป็นที่ต้องสะท้อนภาพที่แท้จริงที่เราเป็นขณะนั้น

จะโกรธจะเกลียดใครมา ในใจกำลังด่าด้วยคำผรุสวาทอะไรก็ตาม เราไม่ใส่ลงในไดอารี่เราเป็นอันขาด 

บางครั้ง เราก็เขียนในสิ่งที่ตรงข้ามความรู้สึกเราที่แท้จริงในขณะนั้น เพราะอยากจะลืมอะไรบางอย่างที่เป็นอยู่ และให้ไดอารี่เป็นที่นำพาไปสู่ความรู้สึกที่ดี

หรือบางครั้ง เราคิดจะเล่าเรื่องอะไร เราก็วางแผนไตร่ตรอง หาวิธีการที่มาเล่าให้มันดูรู้สึกสนุก เพื่อให้คุณรี่ในอนาคต เวลาหลง ๆ ลืม ๆ ไปแล้ว กลับมาอ่านอีกครั้ง จะได้พลอยสนุกไปด้วย

ดังนั้น ทุกสิ่งที่เขียนในไดอารี่นี้ ล้วนจงใจสร้างขึ้นมาทั้งนั้น แต่คนที่เข้ามาอ่าน จะคิดไปเช่นไร อันนี้ไม่ได้อยู่ในขอบเขตที่เราทำ

 

...........................

 

ตัวตนของคนเรา สามารถมองเห็นกันง่ายหรือ? ต่อให้เรารู้จักใครในโลกแห่งความเป็นจริง มีโอกาสพูดคุย พบปะกัน ก็ยังต้องใช้เวลายาวนานกว่าจะพอรู้จักตัวตนของคนคนนั้น หรือบางทีอาจไม่มีวันได้รู้จักเลยก็ได้ เพราะแม้แต่เจ้าตัวเขา บางทียังมองไม่เห็นตัวตนของตัวเองเลย สิ่งที่มองเห็นอยู่ทุกวัน ก็เป็นเพียงแค่ ภาพสะท้อนจากกระจกเงาเท่านั้น ...

 

Pretend
ประพันธ์ Lew Douglas Cliff Parman และ  Frank Levere

ขับร้อง Nat King Cole

Pretend you're happy when you're blue
It isn't very hard to do
And you'll find happiness without an end
Whenever you pretend

Remember anyone can dream
And nothing's bad as it may seem
The little things you haven't got
Could be a lot if you pretend

You'll find a love you can share
One you can call all your own
Just close your eyes, she'll be there
You'll never be alone

And if you sing this melody
You'll be pretending just like me
The world is mine, it can be yours, my friend
So why don't you pretend?

And if you sing this melody
You'll be pretending just like me
The world is mine, it can be yours, my friend
So why don't you pretend?

 

we are in diaryis.com family | developed by 7republic