CLEO 2006

 

ช่วงนี้รี่แปลงร่างเป็นยัยแก่นะ มีแต่เรื่องบ่น ๆ ทุกวัน วันนี้ก็ด้วย  ....

 

................................................

 

เรื่องบ่น ก็เรื่องเดิม เรื่องที่เตรียมไปงาน CLEO นั่นแหละ ...

ในที่สุดพาสปอร์ตก็ได้คืนแล้ว เฮอ กว่าจะมาส่ง วินาทีสุดท้ายเลย อยากจะด่าบริษัทบ้านี่จริง ๆ เพราะพรุ่งนี้จะเป็น deadline สำหรับการลงทะเบียนร่วมงานในราคาถูกแล้ว แต่ยังไม่ได้ทำ commitment form ไปให้บิลเซ็นอนุมัติเลย ก็เพราะมัวแต่รอพาสปอร์ตบ้านี่แหละ แล้วพรุ่งนี้ไม่รู้จะเจอตัวบิลหรือเปล่า

แต่ช่างมันเหอะ ต่างกันแค่ไม่กี่ตังค์ ก็ช่วยไม่ได้อ่ะ ตอนนี้มีเรื่องน่าปวดหัวยิ่งกว่า คือ หาโรงแรมที่พักยากมาก ไปที่ไหนมีแต่เต็มกับเต็ม สุดท้ายนี่ต้องจบด้วยการ พักสองโรงแรม คือ สองวันแรกพักโรงแรมหนึ่ง อีกสี่วันที่เหลือพักอีกโรงแรม ... ทำไงได้ละ ไม่มีโรงแรมที่ใกล้สถานที่จัดงานว่างตลอดหกวัน โดนจองไปหมดแล้ว

โรงแรมก็แพงหูฉี่ เบ็ดเสร็จรวมค่าตั๋วเครื่องบินและอื่น ๆ อีกนี่เลยพันปอนด์เข้าไปหลายแล้ว กำลังเสียว ๆ อยู่ว่า พรุ่งนี้เอา commitment form ไปให้บิลเซ็น บิลจะว่าอย่างไร กลัวโดนว่าไงไม่รู้

จริง ๆ ทั้งหมดนี่ สำหรับคนอื่น อาจไม่เห็นว่าต้องเป็นเรื่องปวดหัว น่ากังวลใด ๆ ทั้งสิ้น แต่เรา มันอาจประสาทไปเองก็ได้ เพราะรู้สึกกลัวที่จะไปที่แปลกถิ่น ไม่คุ้นเคย แล้วไม่ใช่ที่ที่เราอยากไปสักเท่าไร แล้วยิ่งมาเจอติดนู่นติดนี่ก่อนไป ยิ่งรู้สึกมี bad impression สุด ๆ

เชื่อไหมว่า เราบ้าถึงขนาดกำลังคิดอยู่ว่า จะไปเปลี่ยนบุ๊คตั๋วไหม ให้มันกลับสั้นหลง คืองานเขามี 21 - 26 เราไปบุ๊คกลับวันที่ 30 คิดว่าเผื่อเที่ยวอะไรแถวนั้น แต่ตอนนี้หมดอารมณ์แล้ว กำลังคิดอยู่จะกลับมันวันนั้นเลย วันที่ 26 นั่นแหละ เราพูดวันนั้นพอดี 11 โมง แล้วรอที่นั่น จนสองทุ่มกลับมาอังกฤษเลยดีไหม

ตอนนี้มีแต่คนหาว่าเราประสาท ...

เอานะ คนเราบางทีก็จิตตก คิดมากในเรื่องไม่เป็นเรื่อง  แต่อย่าลืมว่า เรื่องที่เราเห็นไม่เป็นเรื่อง แต่สำหรับบางคน อาจเป็นเรื่อง ในทางกลับกัน เรื่องเป็นเรื่องของเรา คนอื่นอาจจะมองว่าไม่เป็นเรื่องก็ได้

ดังนั้นเห็นใจรี่ด้วยเถอะ ...

 

................................................

 

วันนี้รี่เครียดเรื่องไปงาน CLEO นี่จนปวดหัวเลย ตอนแรกว่าจะกินพาราสักกะหน่อย แต่พอมานั่งดูมิวสิควิดีโออันนี้หายปวดหัวเลย ... ไปดูกัน ไปดูกัน ^^

그대 내게 오면

 

จำวันก่อนที่รี่เล่าเรื่อง Super Rookie ได้เปล่า แล้วในหน้านั้น รี่เปิดเพลงที่ชื่อ (อ่านไม่ออก) เหมือนข้างบนนั่นแหละ ตอนนี้บ้าเพลงนี้ ฟังมันทุกวัน แต่ตอนนี้แบบมิวสิควิดีโอมาด้วย ยิ่งดูแล้วยิ่งชอบแถมได้เห็นหน้าพี่คังโฮ คุณพระเอกในเรื่องด้วย ดูหน้าพระเอกแล้วหายปวดหัว ไม่ต้องพึ่งพารา

รีบส่งไปให้เจี๊ยบดูด้วย ...

เจี๊ยบ: ชายเกาหลีนี่น่ารักเนอะ

รี่: ยกเว้นเจสันน่ะ ไม่ต้องไปดึงเอี่ยวเลย ขอร้อง!

เจสัน เป็นคนเกาหลีที่อยู่ภาควิชาเดียวกับรี่ ที่เจ๊เธอ แอบปลื้มตั้งแต่ปีหนึ่ง ยันบัดนี้ เอะอะอะไรที่เกี่ยวกับผู้ชายเกาหลี คุณเธอก็ต้องยกเจสันขึ้นมาชื่นชมหมด

เจสัน นี่อาจเป็น typical korean guy จริง ๆ แต่พวกที่เราเห็นในละคอน แต่ละคนสูง ๆ หล่อ ๆ เท่ห์ ๆ นี่ คือ ไม่ใช่ลักษณะผู้ชายเกาหลีทั่วไป เพราะที่ภาครี่ คนเกาหลีเยอะมาก แล้วก็แนวเดียวกับเจสันทั้งนั้น

รี่: ชั้นไม่เข้าใจจริง ๆ ทำไมพวกหล่อ ๆ เท่ห์ ๆ ทำไมไม่หลงหลุดออกมานอกประเทศ มาเรียนหนังสือหนังหาแถวนี้บ้าง

เจี๊ยบ: หรอ ทำยังกับมาแล้วเราจะได้แอ้ม ( << เฮอ ดูคนเราพูดเข้า -_-')

รี่: อย่างน้อยก็มีอะไรเจริญหู เจริญตาในออฟฟิศ เวลาเครียดจะได้หันไปดูหน้า

เจี๊ยบ: ดีแล้ว เดี๋ยวจะมัวแต่มองไม่เป็นอันทำงาน อ้อ ลำบากชั้นด้วย ที่ต้องคอยเทียวไปที่ตึกแก

รี่: 555 ชั้นว่านะ ถ้าพวกเจสัน ได้มีโอกาสไปดูละคอนไทย เห็นนางเอก แล้วเอามาเปรียบเทียบกับเราสองคน พี่แกก็คงแปลกใจเหมือนกันว่า ทำไมพวกสาวไทยสวย ๆ ถึงไม่หลุดออกนอกประเทศ มาเรียนหนังสือหนังหา ให้ได้ดูเจริญหาเจริญตากันบ้าง

เจี๊ยบ: เออว่ะ จริงด้วย (<< นาน ๆ ที จะยอมรับความจริง :P)

 

................................................

 

ครึ่งแรกก็เครียด ครึ่งหลังก็เพี้ยนสนิท หาสาระไม่ได้เลย ขออภัยค่ะ ถ้าทนอ่านมาถึงบรรทัดนี้

ไปนอนแล้วดีกว่า คืนนี้ต้องนอนหลับฝันดี พรุ่งนี้ต้องดีกว่าวันนี้ ไปละ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ

 

 

 

 

 

we are in diaryis.com family | developed by 7republic