Greeting from Santa Monica

 

โอ้ พระเจ้า ในที่สุด รี่ก็สามารถหาอินเตอร์เนทใช้ได้สักที !!!

ไม่อยากจะเชื่อเลยครับท่านผู้่ชม งาน Conference ใหญ่โต คนเป็นพัน แต่มี Workstation แค่เพียงหกตัว!!! ประมาณว่า  เขาคาดหวังว่า คนส่วนใหญ่พกโน๊ตบุ๊คมากัน รี่ก็วุ่น ๆ ทุกวัน เลยไม่มีเวลาไปยืนต่อแถวใช้คอมพ์

ในที่สุด ทุกอย่างก็ผ่านไปด้วยดีค่ะ มาถึงที่นี่หกวัน วันนี้เป็นวันที่รี่มีความสุขที่สุด หลังจากต้องทนเก็บความเครียดมาตลอด เพราะว่า เรื่องที่พูดดันอยู่วันสุดท้ายของงาน เรียกว่าพูดจบ ก็ปิดงานพอดี

จบงาน รี่ก็โบกรถเมล์มุ่งหน้าสู่ Santa Monica

โอ้ รถเมล์ที่นั่งมานี่ ไม่บอกก็ไม่รู้ครับว่า อยู่ในอเมริกา ภาษากลางที่ใช้บนรถคือภาษาสเปนเป็นหลัก แล้วรถหวานเย็นฉิ่งฉับมากครับ ผ่านมันทุกชุมชน จอดมันทุกป้าย นาฬิการี่ก็เสีย ไม่รู้ว่ามันใช้เวลานานเท่าไรกันแน่ แต่ประมาณว่าหลับไปหลายสิบตื่น ก็ยังไม่ถึงสักที่

นั่ง ๆ ไปก็มีการไปยางแตกในชุมชนอันห่างไกลอีักต่างหากครับ กว่าจะรอรถมาเปลี่ยน แถมมาถึงก็แน่นเอี๊ยด เบียดกันเป็นปลากระป๋อง คุณคนขับ ก็ตะโกนโวกเวก ไล่ให้ช่วยกัน

'ชิดหน่อยเพ่ ชิดในหน่อยเพ่'

 นี่ถ้ามีกระเป๋าตะโกนด่าแบบประมาณ

'เพ่ เพ่ จะเว้นที่ไว้ตั้งวงตระกร้อหรือไงเพ่'

จะแจ่มมากเลยครับ ทำให้รู้สึกเหมือนอยู่กอทอมอ โดยไม่ต้องเสียตังค์ค่าเครื่องบินบินกลับ :p

ตลอดทางนี่สนุกมากครับ โวกเวก โล้งเล้งมาตลอดทาง  รี่แอบหัวเราะขำกลิ้ง คนบนรถเขาคงนึกสงสัยว่ารี่เป็นหนึ่งในห้าร้อยจำพวกกระมัง

เอาเถอะ ช้ายังไงก็ต้องมาถึงในที่สุด รี่ก็ไม่ได้รีบต้องไปไหนอยู่แล้วนิ หาที่พักก็ไม่ยาก พอเอาของเก็บ รี่ก็ออกมาเดินเที่ยวเล่น เปรียบเทียบกับ Long Beach แล้ว ชอบที่นี่มากเลยแหะ 

ตั้งแต่มาถึง อารมณ์ดี เดินเล่นอย่างมีความสุขมาก นั่งจิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์ เขียนโปสการ์ดถึงญาติสนิทมิตรสหาย รี่อารมณ์สุนทรีย์ถึงขนาด ลงทุนไปซื้อสมุดเล่มสวยมาเล่มหนึ่ง ต้องเรียกว่า ลงทุนครับ เพราะปกติ รี่ไม่ใช่คนชอบซื้อสมุดแพง ๆ แต่เล่มนี้สวยจริง ๆ แต่ละหน้า ลายไม่ซ้ำกัน เป็นลายเส้นรูปดอกไม้พื้นเมืองของ California สวยขนาดไหนก็ยังต้อง ใช้เวลาตัดใจเกือบเป็นชั่วโมง ถึงจะยอมควักตังค์ซื้อมาได้ :P เพราะอารมณ์ตอนนี้มีความสุขมากจนอยากจะเขียนบันทึกเรื่องราวการเดินทางครั้งนี้ไว้เสียหน่อย

อีกสี่วันที่เหลือ ยังไม่รู้ไปไหนดี ขี้เกียจไปอีกต่างหาก รี่ถือว่า มาพักผ่อนละกัน ก็จะอาศัยหาร้านกาแฟแถวนี้นั่ง เขียนนู่นเขียนนี่ไปเรื่อย ลงในสมุดเล่มสวยนี้แหละ อิ อิ

 

ปัจฉิมลิขิต

 

1. งดเพลงหนึ่งวันครับ

2. เป็นการอัพไดอารี่ที่แพงที่สุดเลย หน้านี้เขียนที เสียไป  6 ดอล ครับ -_-"

3. คิดถึงทุกคนมากถึงมากที่สุด ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจและทุกความห่วงใย

เที่ยวเยอะๆ มีความสุขกับทุกวันที่นั่นนะหนู


คิดถึง
002079
27 พ.ค. 2549 เวลา 13:17 น.
มาฟังคุณรี่เล่าเรื่อง แล้วนั่งนึกภาพไปด้วยค่ะ ขำไปด้วยตอนอยู่บนรถเมล์

เวลาเดินทางเพื่อท่องเที่ยวเนี่ย มันน่ารักตรงที่ เราไม่ต้องกังวลกับเวลามากมายนี่แหละเนอะ แถมยังได้เรื่องราวน่ารักๆระหว่างทางมาอีกด้วย

002128
27 พ.ค. 2549 เวลา 13:49 น.
โถๆ california คนส่วนใหญ่เค้ามีรถกันครับ คนที่ไม่มีรถเนี่ย ส่วนใหญ่ก็ระดับล่างๆเลย หรือไม่ก็มีไม่ได้เพราะว่าเป็น illegal immigrant จาก mexico

ตอนมาที่นี่ใหม่ๆเคยนั่งรถเมล์เจอคนบ้าเต็มรถเมล์เลย เข็ด LOL...

คิดว่าค่าใช้เนทยังไงก็คงถูกกว่าไปใช้ในลอนดอนแน่ๆ haha...
000644
28 พ.ค. 2549 เวลา 01:54 น.
ไปแล้วไม่อยากกลับแล้วอ่ะจิ..

^^"
ดูแลตัวเองด้วยนะค่ะพี่
(อย่าไปทำอะไรใครพังอีกนะค่ะ.. กิกิ)

002962
28 พ.ค. 2549 เวลา 08:39 น.
โอ้ในที่สุดก็ได้ข่าวคราวจากท่านพี่

ไว้จะส่งเพลง santa monica ไปให้นะคับ(มันอยู่ที่มหาลัยอ่ะ)
JM!D
28 พ.ค. 2549 เวลา 13:32 น.
we are in diaryis.com family | developed by 7republic