Painful Letter

 

เคยได้ยินคำกล่าวหนึ่งหรือไม่ว่า เวลาเขียนจดหมาย ให้เขียนตอนที่นึกอยากเขียนทันที แต่ให้ส่งยามที่จิตสงบนิ่งที่สุด

ในยามที่อารมณ์ครุกรุ่น อยากจะบอกอะไรกับใคร มันเป็นช่วงเวลาที่ต้องรีบลงมือเขียนทันที เพราะเราจะได้ถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดลงไปในจดหมายนั้นได้ แต่เมื่อเขียนเสร็จแล้ว ไม่ควรจะรีบส่งจดหมายทันที เพราะเมื่อเวลาผ่านไป เราอาจจะตระหนักถึงความไม่เหมาะสมอะไรบางอย่างที่เขียนไป ก็จะยังมีโอกาสที่จะแก้ไขได้

มีปัญหาเรื้อรังปัญหาหนึ่ง ที่แก้เท่าไรก็แก้ไม่ตกสักที และคิดว่ามูลเหตุของปัญหาส่วนหนึ่ง เป็นเพราะความบกพร่องในการพูดของตัวเอง เป็นคนที่มักมีปัญหาเวลาจะพูดสื่อสารความรู้สึก สิ่งที่พูดออกไป มักเฉไฉกลายเป็นอย่างอื่นที่ไม่ได้รู้สึกอย่างแท้จริง ยิ่งการพูดนั้น เป็นการพูดผ่านโทรศัพท์ ไม่เห็นหน้าค่าตา ยิ่งแล้วใหญ่เลย สามารถซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงได้ดีนักแล

เลยตัดสินใจเขียนจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมา ตอนแรกใจร้อน นึกอยากจะเดินออกไปหย่อนลงตู้ทันทีที่ปิดผนึกจดหมายเสร็จ แต่แล้วก็นึกถึงกฏที่ว่าขึ้นมาได้ เลยยังคงวางอยู่บนโต๊ะนี้

กำลังนั่งมองจดหมายฉบับนี้อยู่ สงสัยว่า พรุ่งนี้ตื่นมา มันจะได้เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลไปไกล หรือถูกฉีกทิ้งลงถังขยะอยู่ที่นี่ แล้วถ้าส่งไปแล้ว ผลของมันจะออกเป็นเช่นไรกัน?

 

Edit

 

เช้านี้ตัดสินใจ ฉีกจดหมายฉบับนั้นทิ้ง แล้วเขียนใหม่ พร้อมกับหย่อนตู้ไปเรียบร้อยแล้ว แต่พอวินาทีนี้ มานั่งไตร่ตรองดู ไม่รู้สิ่งที่ตัวเองนั้นถูกต้องหรือไม่ สับสนมาก

เพราะไม่ว่า ผลที่ออกมาจะเป็นเช่นไร คนที่เจ็บปวดเองก็คือเรา ถ้าคนอ่าน อ่านแล้วเข้าใจ ความรู้สึกเดียวที่เขามี ก็จะเป็นความเจ็บปวด แล้วนั่นมันทำให้เราเจ็บ เมื่อรู้ว่าเขาต้องมาเจ็บปวดเพราะสิ่งที่เราเขียน แต่ถ้าเขาอ่าน แล้วไม่รู้สึกอะไร นั่นก็ทำให้เราเจ็บปวดเช่นกัน

สับสนในจิตใจมาก เหมือนคนบ้า คิดวนเรื่องนี้ไปมา ไม่สามารถตัดมันออกไปจากจิตใจได้ เราอยากตัดมันออกไปให้พ้น แต่มันก็เวียนกลับมาแล้ว กลับมาเล่า หลอนในจิตใจเราไปหมด ...

 

 

we are in diaryis.com family | developed by 7republic