Pleasing Routine

 

รี่มีกิจกรรมอย่างหนึ่งที่ทำเป็นประจำทุกวันศุกร์คือ นัดทานข้าวกลางวันกับเพื่อนคนหนึ่ง

เริ่มแรก รี่ก็ไม่ได้สนิทอะไรกับเพื่อนคนนี้มาก รู้จักมาจากคนอื่นอีกที แต่หลังจากการนัดเจอกันมาหลายศุกร์จนกลายเป็น routine รี่ก็รู้สึกสนุก ที่ได้พูดคุยกับเพื่อนคนนี้ และวันศุกร์เลยกลายเป็นวันที่รี่ใช้เวลานั่งทานข้าวกลางวันยาวนานกว่าวันอื่น หลังจากนั้น เราก็แยกย้ายกันไป อวยพรขอให้ have a good weekend แล้วเราก็พบกันใหม่อีกที ในวันศุกร์ถัดไป

มีน้อยครั้งที่อาทิตย์นั้น จะมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่ว่าง เราก็จะย้ายมาวันพฤหัสแทน แต่ส่วนใหญ่แล้ว เราจะเจอกันทุกวันศุกร์ เวลาเที่ยงตรง

รี่ก็ไม่รู้เหตุผลว่า ทำไมต้องนัดทานข้าวด้วยกันเฉพาะศุกร์? ทำไมเราไม่กินข้าวกลางวันด้วยกันทุกวัน? ทำไมเราต้องเจอกันเฉพาะวันศุกร์? แล้วก็ไม่รู้เรื่องต่าง ๆ อีกมากมายเกี่ยวกับเพื่อนคนนี้ แต่รี่ก็ไม่เคยคิดจะซักถามหรือเปลี่ยนแปลงกิจกรรมประจำสัปดาห์นี้แต่อย่างใด  ปล่อยให้มันดำเนินไปเรื่อย ๆ ตามวิถีของมัน...

 

 

........................

 

ไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องที่เพิ่งเล่าไป แต่อยู่ดี ๆ เขียน ๆ ก็นึกถึงเรื่องสันเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ค่ะ ... A Clean, Well-Lighted Place ของ Hemingway เป็นเรื่องของชาวแก่คนหนึ่ง ที่จะแวะเวียนไปที่ cafe แห่งหนึ่งทุกวัน แล้วก็สั่งบรั่นดี แก้วแล้วแก้วเล่า จนกว่าร้านจะปิดหรือพนักงานมาไล่ให้กลับบ้านไป แต่รุ่งขึ้นแกก็จะโผล่มาใหม่ แล้วทำสิ่งเดิม ๆ ทุกวัน

เรื่องนี้เป็นเรืองสั้น ที่อาจารย์เคยให้อ่านในชั้นเรียน แล้วเป็นหนึ่งในน้อยเรื่องของ Hemingway ที่รี่อ่านจบ แล้วอึ้งทึ่ง ชื่นชอบอย่างมาก (รี่ไม่ค่อยมีหัวในการอ่านนิยายของ Hemingway ไงไม่รู้ อ่านแต่ละเรื่องไม่ค่อยจะเก็ทอะไรเลย -_-') พออ่านจบ คำถามแรกที่อาจารย์ถามคือ ทำไมชายแก่ถึงต้องเวียนไปที่ cafe แห่งนั้น ทำสิ่งเดิม ๆ ทุกวัน? แล้วด้วยความประทับใจอย่างมากกับเรื่องที่อ่าน รี่เลยรีบยกมือตอบคำถามนั้นทันที เพราะวินาทีนั้น รู้สึกเข้าอกเข้าใจชายแก่คนนั้นมาก ราวประหนึ่งดังรี่เป็นเขาเสียเอง

ใครยังไม่เคยอ่านเรื่องนี้ รี่อยากแนะนำให้ไปลองหาอ่านดูค่ะ เป็นเรื่องที่สามารถทำให้ผู้อ่านรู้สึกสะท้อนใจในความเป็นไปอะไร หลาย ๆ อย่างในชีวิตมนุษย์ผ่านตัวหนังสือเพียงแค่ไม่กี่หน้าได้ดีเหลือเกิน

we are in diaryis.com family | developed by 7republic