What Have I Got?

 

หลังจากนอนไตร่ตรองทั้งคืน รี่ก็ได้ความคิดหนึ่งขึ้นมาว่า แท้จริงแล้วอารมณ์โกรธของมนุษย์ มันก็เป็นรูปแบบหนึ่งของความเห็นแก่ตัว เป็นเพราะเราคิดถึงตัวเองเป็นศูนย์กลาง เมื่อใครเข้ามาทำอะไรเรา ที่ทำให้เรารู้สึกเจ็บ ไม่ว่าจะด้วยทางร่างกายหรือจิตใจก็ตาม

คนที่จะละความโกรธของตัวเองได้ ก็คือคนที่สามารถมองเห็นสัจธรรมของความเป็นมนุษย์ มองเห็นคนที่ทำให้เราโกรธ ไม่ใช่คนที่มาทำร้ายเรา แต่เป็นเพียง มนุษย์อีกตนหนึ่ง ที่ต้องดิ้นรนในการใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ เพื่อให้ตนเองดำเนินชีวิตแบบที่ตนเชื่อว่า 'มีความสุข' ไม่ต่างไปจากเรา

ที่ต้องเรียกว่า 'ดิ้นรน' ก็เพราะมนุษย์ทุกคน มีความไม่สมบูรณ์ในตัว ไม่ใช่พระอรหันต์ มีกิเลส มีความโลภ มีความเห็นแก่ตัว ฯลฯ  ความไม่สมบูรณ์เหล่านี้แหละ จึงทำให้ มนุษย์ ยากที่จะอยู่แบบมีความสุขตลอดเวลา โดยไม่ไปทำร้ายมนุษย์คนอื่น

เมื่อใดที่คิดได้เช่นนี้แล้ว เชื่อเถอะว่า ความรู้สึกเดียวเท่านั้นที่จะเหลือในจิตใจ ก็คือ ความรู้สึกปลงเวทนา

 

............................

 

เมื่อวาน รี่เพิ่งบอกคุณอุ๋มว่า การเรียน PhD ของรี่นี่มันช่างเสียเวลาเปล่า เพราะไม่ได้มีความรู้อะไรติดมาสักกะอย่าง วันนี้รี่ก็ตื่นเช้าขึ้นมา ต้องรีบไปขอคืนคำพูดเมื่อวาน

หลายปีที่อยู่ที่นี่ ทำให้รี่มีเวลาอยู่เงียบ ๆ กับตัวเองมาก จึงได้มีเวลาคิด มีเวลาไตร่ตรอง ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นรอบข้าง จนทำให้มองเห็นสัจธรรมอะไรหลาย ๆ อย่างที่เกิดขึ้นในชีวิต และนำมาใช้ปรับปรุงข้อบกพร่องของตัว และนี่แหละคือสิ่งมีค่าและปารถนาอยากได้มากที่สุด

ด้วยเหตุเพราะว่า รี่เป็นคนที่มีความรู้สึกนึกตำหนิอย่างรุนแรง กับความบกพร่องในจิตใจของพวกมนุษย์ที่ขึ้นชื่อว่ามีการ 'ศึกษา' บางครั้ง รี่เคยถึงกับคิดว่า มันให้อภัยไม่ได้ด้วยซ้ำ เพราะมนุษย์จำพวกนี้ มีโอกาสดีกว่าคนอื่น ถึงพร้อมด้วยสติปัญญาที่ควรจะสามารถพยายามควบคุม ด้านมืดของความเป็นมนุษย์ ไม่ให้มันครอบงำมากเกินไป

ก็ด้วยเพราะความคิดที่รุนแรงเช่นนี้ และคนเราไม่สามารถเห็นความบกพร่องของใครได้ดีเท่ากับมองเห็นของตัวเอง เพราะเวลาเราคิดอะไรอยู่ภายใน ก็มีแต่ตัวเราเท่านั้นแหละที่รู้ รึ่จึงมีแต่ความรู้สึกผิดและนึกตำหนิตัวเองเต็มไปหมด ในการที่ไม่สามารถใช้สติปัญญาแก้ปัญหาแบบมีเหตุผล และปล่อยให้ข้อบกพร่องของความเป็นมนุษย์ทั้งหลาย มาครอบงำ

ดังนั้น สิ่งที่รี่อยากได้มากที่สุด คือ ความรู้สึกนับถือตนเอง ในการได้เห็นตัวเอง พัฒนาจิตใจของตนไปในทางที่ดีขึ้น แม้มันจะไม่มีวันสมบูรณ์ แต่มันควรต้องดีขึ้นกว่าที่มันเคยเป็น

 

............................

 

แล้วก็ไม่ต้องแปลกใจนะค่ะ ถ้าพรุ่งนี้เปิดไดอารี่นี้ขึ้นมาอ่าน แล้วรี่มาเขียนด่าใครด้วยวาจาที่เผ็ดร้อน ;)

สิ่งที่รี่คิดได้ ตระหนักได้นั้น มันเกิดขึ้น ยามเมื่ออารมณ์สงบลงแล้ว แต่ยามที่อารมณ์มันประทุ ครุกรุ่น สิ่งที่เคยคิดมันก็ไม่รู้หายไปไหนหมด ไม่เห็นหน้าอินทร์ หน้าพรหมที่ไหนทั้งนั้นแหละ

แต่นั้นแหละค่ะ มันต้องคอยฉุดตัวเอง หมั่นเตือนตัวเอง ค่อย ๆ พัฒนาตัวเองต่อไป

 

 

 

00.46 15th Jan 2007

I went back to read this entry again. So overwhelmed with it. Hardly believe that I once wrote such this thing. It's very very good and remind me what I should do good for my life.
002653
15 ม.ค. 2550 เวลา 07:44 น.
เข้ามาอ่านย้อนหลังพอเจอ บทนี้รู้สึกโดนใจดีจังครับ โดยเฉพาะ ความนับถือตัวเอง ถ้าผมทำได้ตามบทความ คงรู้สึกดีมาก ๆ เลยครับ
C.A.B.
17 ม.ค. 2550 เวลา 22:04 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic