Sorrow Of Love

วันนี้มีอีเมลล์จากคิ้มมาบอกว่า ชอบเพลงบรรเลงที่รี่เปิดใน บันทึกสองหน้าก่อนหน้านี้ ('What Have I Got')

ดีใจมาก ที่มีคนชอบเหมือนเราเลยแหะ รี่ชอบมาก ถึงขนาดว่า ถ้าใครสังเกต บันทึกหลายหน้าในช่วงหลัง ๆ นี้รี่หยิบธีมนี้มาใช้บ่อยมาก แต่เหมือนไม่เคยอธิบายที่มาที่ไปสักกะหน้า :P

เพลงบรรเลงที่ว่า ชื่อ แด ฮี  เป็นส่วนหนึ่งของงานดนตรีประกอบละคอนเกาหลีเรื่อง หมอโฮจุน เป็นธีมประจำตัวนางเอกในเรื่องที่ชื่อเดียวกันกับเพลงนี้

ส่วนสาเหตุที่รี่ไม่ได้บอกในไดอารี่ ก็เพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่า รี่แอบไปติดละคอนเกาหลีอีกแล้ว!!!

แหะ แหะ ไม่ใช่หรอกค่ะ หลัง ๆ รี่ก็เบลอเอง บางทีลงเพลงอะไร เขียนรายละเอียดมั่ง ไม่เขียนมั่ง แล้วแต่ความง่วงมากน้อย เพราะส่วนใหญ่มาเขียนไดอารี่ มักมาตอนประมาณหลังเที่ยงคืนไปแล้ว นั่งเขียนไปด้วย ตบแมลงไปด้วย รอเจ้าชายเมื่อไรจะเอารองเท้าแก้วมาคืนสักกะที หวั่นใจกลัวว่าจะแอบเอาไปใส่เองซะ

เรื่อง หมอโฮจุน จริง ๆ ไม่ได้ติดมากมาย แรก ๆ ก็ดู แล้วก็หยุดไป แล้วก็กลับมาอีกรอบ ส่วนเพลง แด ฮี เองนั้น ถึงจะประทับใจมาก แต่ตัวละคอน แด ฮี ในเรื่อง ไม่น่าประทับใจเท่าไรนัก พราะถูกเขียนบทเป็นไม้ประดับไปซะ ทำให้รี่นึกถึงก่อนหน้านี้ ก็บ้าเพลง APNA ที่เป็นธีมประจำตัวของตัวร้าย กึมยอง ในเรื่อง แดจังกึม ที่รี่กับมีความสนใจในตัวละคอนตัวนี้มาก เพราะถูกเขียนออกมาให้มีมิติที่น่าสนใจ

 

..........................

 

ชอบฟังเพลงบรรเลงมาก โดยเฉพาะพวกงานดนตรีประกอบภาพยนตร์ ชอบตั้งแต่เด็กแล้ว ปกติ เวลาดูหนัง จะสนใจดนตรีในหนัง พอกับเนื้อเรื่องเลยทีเดียว พวกดนตรีคลาสิก เพิ่งมาฟังทีหลัง ด้วยเหตุผลเพียงเพราะว่า ส่วนใหญ่งานดนตรีในภาพยนตร์ จะดึงเอาดนตรีคลาสิกมาใช้ค่อนข้างมาก เลยได้รู้จักเพลงเหล่านั้นไปด้วย

การฟังของรี่ ไม่ได้ฟังแบบผู้มีความรู้ทางดนตรีแต่ก็ไม่เคยรู้สึกว่าต้อง 'ปีนบันได' ฟังแต่อย่างใด และก็ไม่เคยคิดว่า จะมีใครที่ไหนที่ไม่สามารถฟังได้ แล้วต้องไปหาบันไดมาปีน เพราะในความคิดส่วนตัว ดนตรีเหล่านี้ คือดนตรีของมวลชนสามัญโดยแท้ ทุกคน ไม่ว่าจะเป็นใครมีภูมิหลังเป็นอย่างไร เมื่อได้ยินได้ฟัง สามารถสัมผัสความงดงามของมันได้  เพียงใช้แค่ใจรู้สึก ไม่ต้องมีความรู้ในภาษาใด ๆ เพื่อจะเข้าใจในบทเพลง ปล่อยให้สุดแท้แต่จินตนาการของทุกคนจะนำพาไป ...

ทุกครั้งที่ฟังเพลงพวกนี้ จะรู้สึกว่าเหมือนตัวเองได้บินล่องลอยไปที่ไหนไกลแสนไกล ไปในที่ที่กว้างใหญ่ กว้างสุดลูกหูลูกตา มองไม่เห็นจุดสิ้นสุดว่ามันอยู่ตรงไหน ทุกสิ่งทุกอย่างรอบด้านสงบนิ่งเงียบ มีเพียงตัวเรากับดนตรีที่งดงามคลอเคลียอยู่ข้าง ๆ

 

..........................

 

วันนี้ก็เลยเอาบทเพลงโปรดอีกชิ้นหนึ่งมาให้ฟังกันดูค่ะ คิดว่าไม่เคยเอามาเปิดในไดอารี่มาก่อน แต่หลายคนน่าจะคุ้นเคยกับ tune นี้ดี

ชื่อเพลง Liebesleid หรือ Sorrow Of Love เป็นผลงานเพลงของ Fritz Kreisler (1875-1962) นักประพันธ์และนักดนตรีชาวออสเตรีย ที่ได้แต่งอีกเพลงควบคู่กับเพลงนี้ นั่นคือ Liebesfreud (Joy Of Love) เดี่ยวจะหาโอกาสมาเปิดในไดอารี่ต่อไป

ราตรีสวัสดิ์ค่ะ

 

00.53 15 Jan 2007

What such a beautiful tune!!! Feel good when I heard it again tonight.

I remember that the first time I heard the tune is when I was still in Australia. It's from a CD that I borrowed from the public borrow. The tune was played by Isaac Stern.

The sorrowness hidden in the song make me miss home so much. I played it again and again with my heart flying back home.
002653
15 ม.ค. 2550 เวลา 07:51 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic