Home?

 

เช้านี้ คุณอุ๋มแนะนำให้รี่ออกไปหาความสงบด้วยการเข้าเมืองไปเดินเล่น 

 รี่ก็เลยไปเดินหาซื้อกาแฟ กลิ่นโปรด ตั้งใจกลับบ้านจะได้ดื่มด่ำกับกาแฟสุดหอม แล้วจะรู้สึกบันเทิงใจบ้าง จากนั้น ก็ไปได้กางเกงยีนส์น่ารักมาอีกตัว (อ้อ ขอแทรกหน่อยเหอะ นี่เป็นกางเกงยีนส์ตัวที่สอง ที่ได้ใน summer sale ปีนี้ และทั้งสองตัวไซส์ 8!!! จะมีใครว่าเรื่องอ้วนอีกไหมเนี่ย ... เฮอ ... แต่สำหรับม๊า รี่คงเป็นช้างน้ำตลอดกาลกระมัง T^T)

จบแล้วเรื่องดี จากนั้นก็เข้าสู่ เมฆหมอกม่านดำ ...

 ระหว่างนั่งที่ป้ายรถ รอรถ ก็เห็นนาย WJ เดินมาที่ป้ายเหมือนกัน เห็นหน้านายนี่ รี่ก็พอเห็นแววเลยว่า เดี๋ยวได้เกิดเรื่องไม่สบอารมณ์อีกแน่

พอรถมา รี่ก็ไม่นึกว่า แกจะนั่งรถสายเดียวกับเรา รี่รีบขึ้นรถ เดินดุ่ม  ๆ ตรงไปข้างหลังทันที หวังจะหนีนายนี่สุดฤทธิ์ ยังมิวาย เขาเดินตามมานั่งข้าง ๆ รี่อีก

รี่ก็อุตส่าห์ไม่พูดด้วย หันหน้าไปทางอื่น พี่แกนี่ก็ยังกล้าหาญชาญชัย มาชวนคุยอีก (ใครเคยเห็นหน้ารี่ เวลาไม่ยิ้ม ไม่อยู่ในอารมณ์จะรับแขก โอภาปราศัยกับใคร จะเข้าใจนะค่ะ ว่า นายนี่ต้องกล้าหาญขนาดไหน ที่ยังมาชวนรี่คุยในอารมณ์แบบนี้!!!)

ตลอดทาง ก็มาซอกแซกถามเรื่องนู่นเรื่องนี่ มาถึงคำถามหนึ่ง

"ทำไมไม่คิดจะกลับเมืองไทย ตั๋วแพง? หรือมีปัญหาอื่น?"

แล้วก็ทำหน้าทำตาคาดคั้น จะต้องให้รี่ตอบคำถามให้ได้

หนอย

 เป็นใครกันเนี่ย!?! ให้มันรู้ซะบ้าง เรื่องส่วนตัวของรี่ ไม่ใช่สนิทชิดเชื้อกันจริง ๆ ห้ามเข้ามายุ่มย่ามเป็นอันขาด เกลียดที่สุด

กำล้งจะคิดกระโดดบีบคอนายนี่หมกบนรถซะ พี่แกก็ดันรีบลงที่ Portwood ก่อน รี่เลยรอดตัวจากการเป็น 'ฆาตกรฆ่าหนุ่มนิรนามบนรถเมลล์' ด้วยประการฉะนี้

 

...................................

 

พอถึงบ้าน ก็เซ็งสุดขั้ว เมื่อต้มกาแฟ แล้วพบว่า เตามันเสีย หมดกัน ความฝันที่จะจิบกาแฟสบายอารมณ์

จากนั้น โทรกลับบ้าน ม๊าก็ดันเข้านอนแล้วซะเนี่ย แรก ๆ ก็หงุดหงิดอีก แต่เลยได้คุยกับนายบิกแทน คุยไปอีท่าไหนไม่รู้ รี่ก็ร้องไห้เฉย

รี่: ชั้นรู้สึกถึงจุดต่ำสุดของชีวิตแล้วละ

นายบิก: ดีใจด้วย จุดต่ำสุดแล้วใช่ไหม มันก็ต้องขึ้นแล้วดิ กราฟชีวิตคนเรามันต้องเป็นพาราโบลาหงาย x กำลังสอง ไม่ใช่ x กำลังสาม ถึงจุดต่ำสุดแล้ว มันก็ต้องขึ้น มันจะมีดิ่งอะไรลงไปกว่านี้อีกได้ไง ไม่มีเหตุผล

รี่:555

นับถือจริง ๆ ไม่มีใครอีกแล้ว ที่ทำให้รี่หัวเราะทั้งน้ำตาได้แบบนี้

 

...................................

 

จากนั้นก็คุยกับคุณอุ๋ม สุดท้ายก่อนเลิกลา

คุณอุ๋ม: ชั้นแนะให้แกกลับบ้าน ธันวานี้

รี่: เออ ชั้นจะกลับบ้าน

น่าตื่นเต้นจริง ๆ รี่ก็ไม่รู้ตัวว่า หลุดปากไปได้ไง เพราะไม่ว่ากี่ครั้งที่คุณอุ๋มบอกให้รี่กลับบ้าน ทุกครั้งรี่ก็จะยืนยัน 'ชั้นไม่กลับ!!!'

แค่ได้พูดว่า 'ชั้นจะกลับบ้าน' มันก็ทำให้จิตใจขุ่นมัวทั้งหมดของรี่ดีขึ้นอย่างประหลาด นี่มันคงถึงเวลาแล้วกระมัง ที่ควรกลับไปบ้านบ้าง ...

ต้องขอบคุณคุณอุ๋มที่เลือกบอกอีกครั้งในจังหวะที่เหมาะมาก ถ้าไม่พูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีก รี่ก็ยังไม่คิดจะกลับบ้านอยู่ดีเหมือนเดิม

ขอบคุณนายบิก ที่ทำให้รี่รู้สึกดีขึ้นมากมาย

และท้ายสุด ไม่อยากจะบอกเล้ยยย ต้องขอบคุณนาย WJ ด้วย เพราะไอ้คำถามบ้านั่น ทำให้ตลอดทางที่กลับบ้าน รี่ก็คิดหนักเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน

 



Strauss: Blue Danube (Chorus)

 

เกี่ยวกับเพลง

 

รู้ตัวค่ะ ว่าช่างเปิดเพลงไม่เข้ากับเนื้อหาเลย entry นี้มันน่าจะเป็นเพลงทำนอง 'บ้านเราแสนสุขใจ ...'

แต่พอดีเมื่อกี้ไปนอนอาบน้ำใต้แสงเทียนมา แล้วก็ฟังเพลงนี้ เกิดอารมณ์รื่นเริงบันเทิงใจมาก

แม้เพลง Blue Danube สุดจะโหลยังไงก็ตาม รี่ก็ฟังเพลงนี้ได้เรื่อย ๆ ไม่เคยเบื่อค่ะ ครั้งหนึ่ง เคยบ้า นั่งทำงานทั้งวัน แล้วก็เปิด Blue Danube วนไปวนมา 

แต่คิดว่า เวอร์ชั่นที่เป็น chorus นี้ คงได้ยินกันไม่บ่อยนัก จริง ๆ แล้วอยากหาเวอร์ชั่นฉบับที่ขับร้องโดย Vienna Choir Boys แต่หาไม่เจอ ฟังอันนี้แทนละกันเนอะ

we are in diaryis.com family | developed by 7republic