A Part Of Colorfulness

 

ช่วงนี้มีอารมณ์มันส์ในการตามอ่านกระทู้เผ็ดร้อนอยู่สองกระทู้ อันแรก คือ หน้าไดอารี่ของ editor ของไดอารี่ฮับ และอีกอันคือ กระทู้แฉ ที่กำลังขึ้นหน้าหนึ่งของห้องจตุจักรในพันทิบ (น้อง ๆ คดีคุณน้ำอบแห่งห้องสมุด พันทิบ)

เดี๋ยว ต้องบอกก่อน ตัวรี่เองเป็นกลางนะค่ะ ไม่ได้อยู่ฝั่งใดฝั่งหนึ่งทั้งสิ้น (<= วลีฮิตของคนที่เริ่มจะแสดงความคิดเห็นที่ไม่เป็นกลาง?) แล้วก็ไม่ได้รู้ข้อมูลตื้นลึกหนาบางอะไรเหมือนคนอื่นเขา แค่อ่าน ๆ ไปแล้วทำให้คิดอะไรได้หลายอย่าง ที่อยากมาบันทึกเป็นข้อคิดให้กับตัวเอง

สิ่งที่นึกได้ คือ สามคำพูดของป๊าที่เคยพร่ำสอน

'จำไว้เสมอนะ เห็นใครเก่ง ใครดี แค่ชื่นชมพอ แต่อย่ายกย่องใครเป็นวีรบุรุษ เพราะโลกนี้ไม่มีวีรบุรุษ มนุษย์ทุกคนมีความดี ความเลวกันทั้งนั้น

'จำไว้ว่า คนเก่งจริง ดีจริง จะไม่พูดมาก คนที่พูดมาก เข้าทำนองชื่นชมตัว ให้สงสัยไว่ก่อนว่ามีแต่เปลือก'

'เวลาเจอคนที่พูดมาก พูดเจื้อยแจ้ว ให้ฟังผ่านได้ แต่อย่าเก็บ ยิ่งพูดหวาน พูดดีเท่าไร ให้เชื่อไปก่อนเลยว่า หาความจริงไม่ได้'

เป็นไงคะ คำสอนของป๊ารี่ สุดยอดแห่งการมองโลกในแง่ร้ายไหม?

เมื่อก่อน พวกเราที่บ้าน เวลาฟังป๊าอบรมสั่งสอนทำนองนี้ทีไร พากันเบ้หน้า ส่ายหัวทุกที บางทีทนไม่ไหว เถียงกันบ้านแทบแตกเรื่องไม่เห็นด้วยนี่แหละ

แล้วมันก็ช่างจะ ironic เสียเหลือเกิน คำสอนที่ตัวเองเคยนึกแค่นหัวเราะ กลายเป็นว่า ยิ่งเติบโตขึ้น ยิ่งเห็นความหลากหลายของมนุษย์มากขึ้น ตัวเองเผลอพัฒนาปรับสภาพตามคำสอนของป๊าทุกประการ

โดยเฉพาะประการหลังนี่ รู้สึกพบบ่อยมาก เห็นจะจริงว่า มนุษย์เรายิ่งพูดมาก จะยิ่งเผลอปล่อยตัวสนุกไปกับสิ่งที่พูด และท้ายที่สุด จะเริ่มละเลยความถูกต้องของสิ่งที่พูดลงไปเรื่อย ๆ

แต่สิ่งที่รี่ยังทำไม่ได้เหมือนป๊าคือ หัวเราะให้กับมันค่ะ ... ก็หวังว่า เมื่อถึงจุดที่รี่ใช้ชีวิตนานพอบนโลกใบนี้ (=แก่พอ) รี่คงสามารถที่จะหัวเราะให้กับมัน และถือว่า นี่ละคือสีสรรของความเป็นมนุษย์

................................

 

ปัจฉิมลิขิต  อีกอย่าง ... ทำไมอ่านเรื่องทั้งหมด แล้วนึกถึง เรื่องราโชมอน ไงไม่รู้

 

Barry White - Love Theme

we are in diaryis.com family | developed by 7republic