Feminine Emotion

 

Watch the sunrise on a tropic isle
See the pyramids along the Nile
Just remember darlin', all the while
You belong to me

See the market place in old Algiers
Send me photographs and souvenirs
Just remember when a dream appears
You belong to me

I'll be so alone without you
Maybe you'll be lonesome too and blue

Fly the ocean in a silver plane
See the jungle when it's wet with rain
Just remember til you're home again
You belong to me

Fly the ocean in a silver plane
See the jungle when it's wet with rain
Just remember til you're home again
You belong to me



You Belong To Me

ประพันธ์ Pee Wee King Redd Stewart และ Chilton Price
ขับร้อง Dean Martin

..........................................

 

หลายวันก่อน นั่งอยู่ในออฟฟิศ ขณะที่อยู่ในอารมณ์ล่องลอยไปไกลแสนไกล ก็พอดีพี่จูนมาทัก แล้วเลยได้ไปฟังเพลงนี้ที่พี่ปูเปิดในไดอารี่ 

ฟังแล้วจี๊ดมาก กำลังอยู่ในอารมณ์ nostalgia สุด ๆ ฟังเพลงที่ดนตรีเวิ้ง ๆ เนื้อเพลงโหยหาแบบนี้ น้ำตาพาลไหลพรากเอา

หลังจากนั้นกลับมาบ้าน ก็สรรหาเพลงนี้ในหลากหลายเวอร์ชั่นมาฟัง สรุปแล้วตอนนี้คอมพ์ของรี่มีเพลงนี้ไม่ต่ำกว่าห้าเวอร์ชั่นได้ แล้วก็สรุปว่า เวอร์ชั่นไหนก็ไม่จี๊ดสำหรับรี่ เท่าของ Tori Amos ที่พี่ปูเปิดในไดอารี่

แต่ในเมื่อมีซะตั้งเยอะ รี่เลยคิดว่า น่าจะเลือกเอามาลงในไดอารี่ของตัวเองสักอันหนึ่ง รี่ก็ขอเลิกฉบับของคุณปู่ Dean Martin นี่ละกัน เหมาะสำหรับไดอารี่อนุรักษ์ความเก่าทุกรูปแบบอย่างไดอารี่เล่มนี้ดี ;)

 

..........................................

 

รี่เคยไปนั่งในงานเลี้ยงของ WOSA ที่จัดพูดคุยกับในกลุ่มผู้หญิงที่ทำงานในสาย Optics และ Photonics

ในงาน มี speaker เป็นนักวิจัยผู้หญิงคนหนึ่ง ที่มาเล่าประสบการณ์ของเธอในสายวิชาชีพนี้ ส่วนใหญ่ก็เน้นถึงว่า ความเป็นผู้หญิง ทำให้มีอุปสรรคในสายงานอย่างไรบ้าง คนฟังก็มีแต่พวกผู้หญิง ที่พยักหน้างึก ๆ เห็นด้วย เห็นด้วย

โอ้ เดี๋ยวต้องบอกล่วงหน้าก่อนว่า รี่ไม่ใช่พวก feminist จ๋านะค่ะ ส่วนตัวไม่ชอบด้วย พวกที่ชอบออกมาเรียกร้องอะไร โดยไม่ดูเหตุผล จริง ๆ นะ  ยืนยัน !!! (<- แต่วันก่อน ไปเถียงเรื่อง Polygamy ของผู้ชายกับเจน จนเกือบจะกระโดดข้ามโต๊ะ ไปตีกับอีกฝั่งหนึ่งตายกันไปข้าง ตอนพักเที่ยง -_-')

กลับมาเรื่องงานที่ว่าต่อ ...หลังจาก speaker พูดจบ กลุ่มคนฟังก็มีคำถามต่าง ๆ แล้วก็มีคำถามหนึ่งที่สะดุดใจรี่มากคือ ในสังคมที่เราทำงานที่ถูกแวดล้อมด้วยผู้ชายเป็นส่วนใหญ่ แล้วคุณมีวิธีการจัดการยังไงกับ 'อารมณ์ของผู้หญิง' คะ?

คุณ speaker ตอบว่า ไม่เคยต้องจัดการยังไงเลยค่ะ เวลาอ่อนแอ ก็ร้องไห้มันตรงนั้นเลย ก็เราเป็นของเราอย่างนี้นี่ค่ะ ไม่เห็นเป็นไรเลย ในการที่เราแสดงออกว่าเราเป็นผู้ยิ้ง ผู้หญิง

ตอบได้โดนใจค่ะ รี่ก็เป็น ร้องไห้ในออฟฟิศนี่ก็บ่อย ไม่สนใจด้วยว่า หนุ่มที่ไหนเห็นแล้วจะเอาไปคิดยังไง รี่ร้องไห้แล้วก็ไม่ได้เอาน้ำมูกไปป้ายเสื้อเขาสักกะหน่อย ก็เป็นผู้หญิงอ่ะ จิตตกก็ร้องไห้ โมโหก็ร้องไห้ ดีใจก็ร้องไห้ เป็นไปตามอารมณ์ ไม่เห็นต้องทำตัวให้เหมือนเพื่อนร่วมงานผู้ชาย ธรรมชาติของเราถูกสร้างมาเป็นยังไง ก็เป็นอย่างงั้นแหละ

 

..........................................

 

รี่ควรจะถูกจัดอันดับสุดเชยแห่งเกาะอังกฤษไหมเนี่ย ท่าจะบอกว่า เพิ่งหันมาติดใจ biscuit ของ McVities's

เกริ่นสำหรับคนที่ไม่คุ้นเคยนะค่ะ ที่อังกฤษนี่ biscuit ยี่ห้อนี้ เป็นอะไรที่กินกันทั้งบ้านทั้งเมือง เห็นแพร่หลายที่สุด ไปไหนก็เห็น เมื่อก่อน รี่ก็ไม่เข้าใจว่า ทำไมกินกันจัง แบบพักกินน้ำชา ต้องมีเห็นคนหยิบมันขึ้นมากิน

ตัวรี่ก็แปลกที่ไม่เคยหยิบมากิน แต่ถ้าให้ไปซื้อเอง รี่คงไม่ไปซื้อ เพราะอะไรที่ขึ้นชื่อว่าเป็นอาหารที่คนอังกฤษชอบ รี่จะพยายามหลีกเลี่ยงไม่ไปซื้อกินตามเป็นอันขาด 555

จนเมื่อหลายอาทิตย์ก่อนไปทำบุญกฐินที่วัดไทยที่ Peterfield แล้วเขามีเลี้ยงน้ำชา รี่รู้สึกทานข้าวไม่อิ่มเท่าไร เลยไปหยิบ biscuit ขึ้นมากิน พอกัดกินเข้าไป โอ้โห ทำไมอร่อยจัง อร่อยกว่าพวก shortbread อีก (shortbread เป็นพวก cooky ที่มีต้นกำเนิดมาจากสก็อตแลนด์ เป็นอีกหนึ่งรายการ ที่เห็นแพร่หลายในการรับประทานกับน้ำชา) ปรากฏว่า ยี่ห้อที่มันเขียนบน biscuit คือ McVities

หลังจากวันนั้น รี่ก็กลายมาเป็นบ้า biscuit ของ McVities เหมือนคนที่นี่เด๊ะ แล้วรสที่ชอบที่สุดคือ McVitie's Digestive ห่อส้ม ขณะพิมพ์อยู่ รี่ก็กำลังกัดมับ ๆ อยู่ด้วย และก็ไปนั่งอ่านประวัติของ biscuit ยี่ห้อนี้ ปรากฏว่า รสที่รี่ชอบ เป็นรสดั้งเดิมสุด ผลิดมาตั้งปี 1892 ร้อยกว่าปีเข้าไปแล้ว

อืม ... ท่าทางรี่คงเป็นพวกมียีนส์นิยมของเก่าอยู่ในตัวมั้งเนี่ย?

we are in diaryis.com family | developed by 7republic