ความทรงจำที่มีกลิ่น

 

ออฟฟิศของรี่ มีเสาแขวนเสื้อโค้ทอยู่หนึ่งอัน ตั้งอยู่ข้างโต๊ะทำงานของออม รองรับเสื้อโค้ทหนัก ๆ ของคนทั้งออฟฟิศ

มีวันหนึ่ง รี่ไปยืนคุยกับออม ...

'โอ้โห มีหนูมาแอบตายอะไรแถวนี้เนี่ย!!!'

ฟุด ๆ ฟิด ๆ ก็รู้ว่า กลิ่นมาจากเสาแขวนเสื้อ แต่ไม่รู้เสื้อใคร เพราะเสานั้นอัดแน่นด้วยเสื้อเป็นสิบตัวได้มั้ง

เสื้อโค้ทเป็นแหล่งผลิตกลิ่นอันไม่พึงประสงค์ ถัดจากรองเท้าได้เลย เพราะคนส่วนใหญ่จะใส่กันซ้ำ ๆ ต่อให้ไปเมื่อคืนไปตากฝนที่ไหน ไปนั่งกินข้าวร้านอาหารกลิ่นฉุน หรือไปอบด้วยควันบุหรี่ในผับ วันรุ่งขึ้น หลายคนก็มักฉวยขว้าเสื้อโค้ทตัวเก่งนั้น ออกมาจากบ้านทันที ไม่ค่อยสนใจหรอกว่ามันมีติดกลิ่นอะไรบ้าง

ราวแขวนเสื้อที่ว่านั่น เลยกลายเป็นอะไรที่สยองขวัญสำหรับรี่ ซึ่งไม่เคยคิดจะเอาเสื้อของตัวเองไปแขวนเหมือนคนอื่นในออฟฟิศเลย เวลารี่มาถึงที่ทำงาน จะถอดเสื้อของตัวเอง พับเก็บเข้าตู้เก็บเอกสารข้างโต๊ะ  ใครจะมองว่าแปลกก็ช่าง ไม่สน

วันหนึ่ง ตาทิมที่นั่งตรงข้ามรี่ กำลังเตรียมตัวกลับบ้าน ลุกจากโต๊ะ เดินไปหยิบเสื้อโค้ทมาจากเสาแขวน แล้วเดินกลับมาตรงโต๊ะทำงาน  หยิบเสื้อโค้ทขึ้นมาสะบัด สะบัด แล้วก็สะบัด และวินาทีนั้นนั่นแหละค่ะ มันทำให้รี่ค้นพบว่า 'หนูตาย' มันอยู่ตรงไหน!!!

และถ้าใครสงสัยว่า ตาทิมที่ว่านี่ ใช่คนเดียวกับคนที่ทำให้รี่ทุกข์ทรมานด้วยกลิ่นเท้าเมื่อฤดูร้อนที่ผ่านมาหรือเปล่า คำตอบคือ ออฟฟิศรี่มีอยู่ทิมเดียว ทิมนี้แหละ T^T

 

...............................................

 

รี่คิดว่าตัวเองเป็นคนที่จมูกไว เพราะอย่างเรื่องนี้ ออมผู้ที่นั่งติดเสาแขวนเสื้อ ก็ไม่เห็นได้กลิ่นจนแทบสลบเหมือดเหมือนรี่เลย

วันนี้มานั่งนึก ๆ ดู ก็รู้สึกว่า ตัวเองเป็นคนที่มี 'ความทรงจำที่มีกลิ่น' ค่ะ

เวลานึกถึงเหตุการณ์อะไรในอดีต บางทีภาพเหตุการณ์ออกจะลานเลืองด้วยซ้ำ แต่กลับได้กลิ่นเฉพาะตัวบางอย่างของเหตุการณ์นั้นในความทรงจำ  รี่ก็บรรยายไม่ถูกเหมือนกันว่ากลิ่นนั้นคือกลิ่นอะไร รู้แต่ว่า แต่ละเหตุการณ์ในความทรงจำ ก็มีกลิ่นเฉพาะตัวของมัน ไม่เหมือนกัน แล้วเมื่อไรที่นึกถึง กลิ่นของความทรงจำเรื่องนั้นก็จะลอยมาแตะจมูก

แต่นับว่าเป็นโชคดีที่ในความทรงจำของรี่ มักมีแต่กลิ่นหอมเสมอ และถ้าให้รี่ย้อนความทรงจำนึกไปถึงหน้าร้อนที่ผ่านมา รับรองว่า รี่ไม่ได้กลิ่นเท้าตาทิม ฉุนลอยขึ้นมาแน่นอน!!!

 

...............................................

 


ค่ำคืนวันเสาร์แบบนี้ สิ่งที่อยากทำคือ 'Let the rest of the world go by' และที่ secret rendezvous ของรี่ ขอมีเพียงแต่ความเงียบสงบ ไม่มีเสียงเอ๊ะอะ โวกเวกอันน่ารำคาญของมนุษย์ที่ไหน นอกจากรี่กับเสียงพริ้วไหวของเส้นสายกีร์ต้าร์เช่นนี้เท่านั้น

ช่างน่าเศร้า ที่โลกของความเป็นจริง รี่ไม่สามารถได้สิ่งที่อยากได้ และรี่ก็ต้องเรียนรู้ที่จะอดทนอยู่กับอะไรที่รี่ไม่ชอบ ต่อไป ...

ช่างมันเถอะค่ะ ... ว่าแต่ ใครฟังเพลงนี้ แล้วได้กลิ่นอะไรกันมั่งคะ?

รี่รู้สึกเหมือนได้กลิ่นดินแดงที่ถูกแดดเผา  ....

อืม ... คงไม่ต้องบอกมั้งคะ ว่าทำไม?

 

...............................................

 

ใครที่ไม่เคยได้ยินงานเพลงชิ้นนี้ของ Tarrega มาก่อน ลองฟังเพลงนี้แล้ว มีใครเกิดอาการ déjà vu กันมั่งไหมเอ่ย

ให้เวลาคิดค่ะ ว่าเคยได้ยินบางส่วนของเพลงนี้ที่ไหนมาก่อน ....

ติ๊ก ต๊อก ....

ติ๊ก ต๊อก ....

ติ๊ก ต๊อก  ....


ใช่แล้วค่ะ ... เสียงเพลงจากมือถือของโทรศัพท์ของ Nokia นั่นเอง


ไม่รู้ว่า Tarrega เขาจะดีใจมากขนาดไหนเนอะ ที่ดนตรีของเขากลายเป็นเพลงสุดโหลของโทรศัพท์มือถือในยุคปัจจุบัน ...

 




Gran Vals
บรรเลง Davia Russell
ประพันธ์ Francisco Tarrega

we are in diaryis.com family | developed by 7republic