Under A Paper Moon

 

ตั้งใจไว้สักพักแล้วว่า ถ้าค่ำคืนไหน มีโอกาสได้เห็นพระจันทร์เต็มดวงสวยอีก รี่จะมาเขียนไดอารี่แล้วลงเพลงนี้

การมองเห็นพระจันทร์เต็มดวงสวย  สำหรับที่นี่ ใช่ว่ามันจะเป็นโอกาสที่เกิดขึ้นทุก 15 ค่ำ แต่เป็นหนึ่งในเหตุการณ์ที่หายากไม่ใช่น้อย ที่ท้องฟ้าจะโปร่งพอ ปราศจากเมฆฝนบดบังพระจันทร์ หรือไม่มีน้ำใส ๆ หยดแหมะเข้าตายามที่แหงนหน้าขึ้นชมจันทร์

ค่ำคืนนี้ รี่เดินกลับบ้านไปบนถนนที่เงียบสงบ พร้อมกับแหงนมองชมจันทร์ พลางรู้สึกดีว่า วันนี้เป็นหนึ่งในวันที่อากาศดี แต่นึกเช่นนั่นได้ไม่นาน ฝนเจ้ากรรมมาจากไหนก็ไม่รู้ ตกพรำลงมา ต้องหยุดกางร่ม

'อากาศบ้า หลอกหลวง นี่ไม่ใช่คืนพระจันทร์สวยสักหน่อย หลอกให้เราตายใจ เจ้าฝนบ้า'

 

It's only a paper moon
Sailing over a cardboard sea!!!

 

.................................

 

เดินไปห้านาที ฝนก็หยุดตกซะงั้น รี่ก็พับร่มเก็บ สังเกตเห็นว่าคนที่เดินสวนกับรี่ก็ถอด hood ออก แล้วรี่ก็เดินต่อไป แต่เดินไปไม่กี่ก้าว ก็ต้องหยุดชะงัก เพราะเพิ่งตระหนักว่า รู้จักคนที่เดินส่วนไปเมื่อกี้นี้ แล้วพอหันไป ก็พบว่า เขาก็หันมาเรียกรี่เหมือนกัน

เหตุการณ์ในอดีตบางอย่างเมื่อหลายปีก่อน ทำให้รี่รู้สึกอิหลักอิเหลื่อทุกครั้งที่เจอเขา แต่ค่ำคืนนี้ เป็นอะไรที่รู้สึกปกติมากที่สุด อาจเป็นเพราะ ถนนมันมืดมาก รี่เลยรู้สึกปลอดภัย ทีไม่ต้องเห็นหน้าค่าตากันชัด รี่อาจหลบหน้าปูเลี่ยนได้ หรือไม่เช่นนั้น กาลเวลามันก็ผ่านมานานพอที่จะทำให้ไม่รู้สึกอะไรอีกแล้วก็ได้ ...

หลังจากถามสารทุกข์สุขดิบกันสักพัก เขาก็บอกรี่ว่า อาทิตย์หน้าเขาจะไปจากเมืองนี้แล้ว ไปทำงานที่อื่น

นี่มันอะไรกัน อยากจะหัวเราะให้ลั่น เมื่อหลายเดือนก่อน เหตุการณ์เช่นนี้เพิ่งเกิดกับรี่ คนที่ไม่ได้พบ ไม่ได้เจอกันนาน ได้มาพบกันอีกครั้ง เพียงเพื่อจะบอกว่า กำลังจากไปที่อื่น?

เขาถามรี่ว่า ถนนนี้มันเงียบมาก แล้วเดินตอนมืดแบบนี้ปลอดภัยดีหรือเปล่า? เขาเดินไปด้วยดีไหม?

ถึงแม้รี่จะไม่รู้สึกอิหลักอิเลื่อมากอีกแล้วในการคุยกับเขา แต่มันก็คงไม่ถึงขนาดไม่รู้สึกอะไรที่เขาจะเดินมาส่งที่บ้าน อีกอย่าง รี่ก็ไม่เคยรู้สึกว่ามันน่ากลัวอะไรที่จะเดินกลับคนเดียว ก็เดินออกบ่อย ชินเสียแล้ว ก็เลยตอบปฏิเสธเขาไป แต่ก็อดรู้สึกประทับใจในความเอื้อเฟื้อที่เขายังมีให้กับรี่ไม่ได้

แล้วฝนเจ้ากรรม ก็เทโครมลงมาอีกครั้ง เพือให้เราเลิกพูด แล้วรีบแยกย้ายกันไป  เขาบอกลารี่ อวยพรให้รี่โชคดี และก็พูดอะไรพึมพำว่า เราอาจไม่ได้เจอกันอีกแล้ว

รี่ยิ้มแล้วก็ตอบสั้นว่า... Let's meet again ... by chance

แล้วเราก็แยกย้ายเดินจากกันไป ต่างมุ่งหน้าไปคนละทิศของถนนเส้นเดียวกัน ...

 



It's Only A Paper Moon
ดนตรี Harold Arlen
เนื้อร้อง E. Y. Harburg และ Billy Rose
ขับร้อง Ella Fitzgerald และ The Mills Brothers

 

เกี่ยวกับเพลง

มีใครจะเหมาะที่จะร้องเพลงนี้ไปมากกว่า Blanche Du Bois? ตัวละคอนจากเรื่อง A Streetcare Named Desire ของ Tennessee Williams ผู้ซึ่งดำรงชีวิตด้วยการสร้างภาพความคิดฝัน เพื่อหลบตัวเองจากโลกแห่งความเป็นจริง ...

we are in diaryis.com family | developed by 7republic