Crush

 

.............................

 

เหนื่อยสุด ๆ เพิ่งกลับมาบ้านตอนห้าทุ่ม ไปลอนดอนมาค่ะ ไปทานข้าวกับคุณอุ๋ม ม๊า และน้องอ้อมมา ก่อนที่จะกลับเมืองไทยกันวันพรุ่งนี้ 

พี่หญิง คุณเจี๊ยบ รี่ เลยถือโอกาสเข้าลอนดอนกันแต่เช้า ไป christmas shopping กันด้วยเลย สนุกสนานกันมาก ซื้อมันได้ตั้งแต่ร้านแรกที่เข้าเมื่อมาถึงลอนดอนเลย หลังจากนั้น ห้าชั่วโมงไม่ไปไหนเลยครับผม สิงสถิตย์อยู่ที่ Oxford St นั่นแหละ

ตอนนี้ผู้คนล้านแปดบนถนนเส้นนี้ในลอนดอน วุ่นวายมาก จนเดิน ๆ อาจพลัดหลงสูญหายกันได้ รถราก็ขับกันระเนระนาดไปหมด นึกจะหักเลี้ยว หลบผู้คนตรงไหนก็หลบ ส่วนคนเดินถนนเส้นนี้ ก็อยู่ในอารมณ์ช็อปปิ้ง วินาทีสุดท้ายกันทั้งนั้น นึกอยากจะวิ่งเข้าออกร้านไหน ก็ทำ ไม่สนใจรถรา การจราจรบนถนนเส้นนี้ปั่นป่วนมาก รี่เลยได้เห็น รถจักรยาน โดนรถเมลล์ชน จะ ๆ กับตา เดชะบุญที่ไม่เป็นอะไร

 

.............................

 

พอหกสาวมาเจอกันที่ร้านอาหาร โอ้โห ถุงช็อปปิ้ง ก่ายกองมากค่ะ เลยว่า พื้นที่ที่ใช้วางกองถุงช็อปปิ้ง ตั้งวงตระกร้อได้วงหนึ่งเลย

สำหรับรี่ ก็ได้

- เสื้อมาสองตัว

- รองเท้าลำลอง ที่เห็นในรูป  แทนคู่เก่าที่ขาดอยู่ตอนนี้

- โปสการ์ดน่ารักสามใบ ได้มาตอนไปเข้าร้านหนังสือ หากาแฟทานพักเหนื่อย

แต่ที่ปลื้มมากที่สุดคือ กระเป๋าสะพายค่ะ รูปที่มีคุณเจี๊ยบเป็นนางแบบกิติมาศักดิ์สะพายให้ดูเป็นตัวอย่าง

รี่ว่ามันเป็นกระเป๋าที่ใครต่อใครสะพายก็ดูดี ดูคุณเจี๊ยบในภาพนั้นเป็นต้น (รึเปล่า?)

ส่วนกระเป๋าสตางค์ที่เห็น เป็นของขวัญวันคริสมาสต์จากพี่หญิงค่ะ เรื่องของเรื่องคือ ตั้งแต่รี่ทำกระเป๋าสตางค์หายที่สเปน รี่ก็ไม่มีกระเป๋าตังค์ใช้อีกเลย จนมาเมื่อเร็ว ๆ นี้ ไปเดินเล่นที่ German Market ในเมือง แล้วไปเห็นแผงขายกระเป๋าสตางค์หลากสีเข้า รี่เลยไปหยิบเจ้าสีแดงที่เห็นในรูปมา

คุณเจี๊ยบก็บอกรี่แล้วว่าอย่าซื้อ รี่คงไม่กล้าถือหรอก แต่ด้วยเพราะเมาไส้กรอกเยอรมัน และเพราะด้วยนิสัยเสีย ที่เวลามีคนบอกว่าอย่า จะต้องทำมันให้ได้ รี่เลยซื้อมา

ผลปรากฏ ใช้ไม่ลง คับผม! เวลาจะเดินออกไปพักทานข้าวกลางวัน ต้องแอบ ๆ เอากระเป๋าสตางค์ออกมาจากตู้ รีบยัดใส่เสื้อ เดินออกไปได้

วันก่อนนัดทานข้าวกลางวันกับพี่หญิง เลยบ่นเรื่องนี้ใหฟัง พี่หญิงเลย 'สะใภ้' รี่ ด้วยการให้ของขวัญเป็น 'กระเป๋าสตางค์' ค่ะ

ส่วนคุณเจี๊ยบ เป็นตุ๊กตาน้องพิกเลต ที่วันก่อนเราพามันออกไปเที่ยวดูไฟที่ประดับตามบ้านเรือนช่วงวันคริสตมาสต์

^^ ขอบคุณพี่หญิงค่ะ

 

.............................

 

ใครตามอ่านมาถึงบรรทัดนี้ จนใกล้จะจบบันทึกวันนี้อยู่แล้ว คงงงว่า ชื่อหัวข้อมันเกี่ยวอะไรด้วย?

;)

 

คำถาม: ในชีวิตที่ผ่านมา คุณเจออาการประเภท เพียงแค่ได้พบหน้าครั้งแรก ไม่ได้พูด ไม่ได้คุย แค่ลักษณะภายนอกอะไรบางอย่างที่มันคลิ๊ก ซึ่งไม่ได้หมายความถึงหน้าตานะค่ะ แต่เป็นบุคลิกของคน ๆ นั้น ที่ทำให้รู้สึกว่า  'ใช่เลย' บ่อยแค่ไหนคะ?

ส่วนตัวรี่เอง คิดว่า ไม่น่าจะเกินห้าครั้งน่ะ ไม่ค่อยรู้สึกปลื้มอะไรใครเท่าไร เพราะส่วนใหญ่ มันต้องมีอะไรไม่ถูกใจไปซะหมด

แต่วันนี้ รี่เกิดอาการแบบนั้นค่ะ เลยดีใจอ่ะ ร้อยวันพันปี จะมีอาการแบบนี้สักที ^^

เพิ่งมาสังเกต ตอนเอารูปออกจากกล้องวันนี้ ว่าดันมีเผอิญถ่ายรูปเขาติดมาด้วย แต่ดันมีแต่ขาเสียเนี่ย -_-' ส่วนทีเหลือ เจอคุณเจี๊ยบบังไปซะมิด :(

เป็นคนที่เจอบนรถไฟ ตอนนั่งกลับมาบ้านจากลอนดอนค่ะ ทันทีที่เขาขึ้นมาจากชานชาลา มานั่งข้าง ๆ พวกเรา แวบแรกที่เห็น รี่รู้สึก 'ใช่เลย' ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน คงชอบคนบุคลิกลักษณะนี้มั้ง?

นั่งไปเรื่อย ๆ เลยได้เห็นความน่ารักบางอย่างค่ะ เพราะรี่สังเกตว่า เขาไม่กล้าหันมาทางพวกเรา แต่หันไปมองกระจกฝั่งตรงข้ามที่มันจะสะท้อนเงาของฝั่งเราแทน 

ตอนแรกก็คิดว่า หันดูวิวช้างนอก แต่พอคุณเจี๊ยบ เกิดอาการเมาไพ่ ที่เพิ่งเล่นกันจบ เจ๊ก็ลุกขึ้นมารำลิเก สาธิตท่าต่าง ๆ ให้รี่ดู

รี่เลยได้ฮาแตกทั้งสิ่งที่อยู่ตรงหน้า คือ คุณเจี๊ยบ และที่เห็นจากเงาของคนที่นั่งฝั่งนู้น ที่เกิดอาการ 'เก๊กหลุด' แอบขำคุณเจี๊ยบจากเงาที่แอบชำเลืองดูอยู่ตลอด

:)

.............................

 

 

we are in diaryis.com family | developed by 7republic