Along Diagonal Line

 

ปกติก็ไปว่ายน้ำวันเสาร์ช่วงสองทุ่มครึ่งออกบ่อย แต่ไม่เคยเจอปรากฏการณ์สระโล่งแบบวันนี้มาก่อนเลย ประเภทที่รี่ว่ายเป็นเจ้าสระ ครอบครอง section ที่แบ่งเป็น general swim อยู่คนเดียว!!!

ความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวันของคนเรา ก็คือ การได้แหกกฏอันซ้ำซากจำเจ ได้ทำอะไรที่ร้อยวันพันปี จะมีโอกาสสักครั้ง เช่นเดียวกัน ความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ของรี่ในค่ำคืนนี้ คือการได้ว่ายน้ำแบบตามใจฉัน อะไรที่ไม่เคยได้ทำเวลาว่ายในวันปกติ ก็ทำมันซะตรงนี้

ตอนอยู่เมืองไทย เคยมีครั้งหนึ่ง เจอสระประเภท ทั้งสระไม่มีใคร มีรี่คนเดียว รี่ก็ว่ายมันเป็นรูปกากบาทเลย หรือไม่ก็ว่ายเป็นรูปกรอบสี่เหลี่ยบรอบสระ คืนนี้ที่สระที่นี่ก็เช่นกัน โอกาศทองมาถึงแล้ว อยากจะว่ายท่าประหลาด ๆ ทั้งหลาย ก็ทำมันซะเถอะ

ไม่รู้ทำไม เวลาได้ว่ายน้ำเป็นเส้นทะแยงมุม จากมุมหนึ่งของสระ ไปอีกมุมหนึ่ง ถึงรู้สึกสนุกมากก็ไม่รู้ หรือเป็นเพราะ เส้นทะแยงมุม ทำให้เรารู้สึกว่า มี area รอบรอบข้างมากกว่าปกติ ยามที่เราว่ายไปข้างหน้า มันทำให้เรารู้สึกเหมือนกำลังกระโจนไปในท้องทะเลอันกว้างใหญ่ ที่มองไปทางไหนก็ไม่เห็นฝั่ง ทำให้รู้สึกเป็นอิสระอย่างบอกไม่ถูก

 

ออกจากสระมา เจอพี่แอน เข้าเวรอยู่ที่เคาท์เตอร์ ตอนแรก นึกว่าจะทักทายแป๊บหนึ่ง แล้วกลับละ ไป ๆ มา ๆ เจอภัทรกับเจน ที่เดินออกมากจากยิม ตามมาสมทบ พอเจนเห็นเรา โวยวายใหญ่ 'ว่าแล้ว ต้องเป็นรี่'

เรื่องของเรื่องคือ ยิมมันอยู่ชั้นสอง มองลงมาจะเห็นสระว่ายน้ำ แล้วเจนก็เห็นผู้หญิงเอเชียคนหนึ่งกำลังว่ายอยู่ แบบคุ้น ๆ มาก ไม่มั่นใจว่าใช่รี่หรือเปล่า (เหอ เหอ แบบนี้เจนก็เห็นรี่ทำบ้า ทำบออะไรในสระหมดอ่ะ -*-)

จากนั้นก็ตั้งวงปรับทุกข์ตามประสาเด็ก PhD ที่แต่ละคน คอกำลังพาดเขียงอยู่ คุยกันยาว จนสระเขาปิดไฟไล่ แล้วรี่ก็เกือบตกรถรอบสุดท้ายที่จะกลับบ้าน

นาน ๆ จะได้คุยกับคนที่เข้าใจปัญหาจริง ๆ ทำให้รู้สึกดีชะมัดเลย  รี่ไม่ได้บ่นงานในรายละเอียดให้ใครฟังนานมากแล้ว ได้แต่เก็บไว้ในใจคนเดียว ไม่ชอบเล่าปัญหาส่วนตัวให้คนฟังเท่าไร  หรือเป็นเพราะแบบนี้ มันเลยทำให้ยิ่งเครียด?

ไม่รู้สิ รี่ไม่ต้องการความเห็นใจแบบซั่ว ๆ ไม่ได้เข้าใจถึงปัญหา แล้วก็พูดปลอบใจตามมารยาท มันทำให้รู้สึกแย่หนักไปอีก แถมบางทีเจอประเภท พูดแล้วทำให้เราเครียดกับปัญหาหนักไปกว่าเดิม

ในขณะเดียวกัน รี่เอง ก็พยายามไม่ออกความคิดเห็นแสดงความเห็นใจอะไรใครมาก ต่อให้มีใครมาบ่นตรง ๆ ให้ฟัง ก็ฟัง แต่ในเมื่อ ไม่ได้ไปรู้เห็นในรายละเอียด หรือเข้าออกเข้าใจอะไรเขามาก จะให้ทำดัดจริต เหมือนซาบซึ้งกับปัญหา ราวกับเป็นปัญหาของเราซะเอง สุดปัญญาที่จะทำอะค่ะ :(

รี่คงจัดอยู่ในประเภทพวกมีมนุษย์สัมพันธ์ต่ำมาก ถึงมากที่สุดมั้ง? เหมาะสำหรับเอาไปปล่อยทิ้งไว้ในดินแดนอันไกลโพ้นคนเดียว แล้วใช้ชีวิตเส้นทะแยงมุมต่อไป

 

....................................

 

มี secret wish บางอย่างอยู่ในใจ ที่ตั้งใจจะทำสิ้นปีนี้

ไม่คิดที่จะบอกใครเท่าไร เพราะกลัวทำไม่ได้ และมันเป็นเรื่องสำคัญสำหรับรี่ ที่อาจจะไร้สาระสำหรับคนอื่น -"- เลยอยากเก็บไว้รับรู้คนเดียว

เปล่านะ เปล่า ไม่ใช่เรื่องแต่งงาน!!!

แต่วันก่อนบอกต้องซ่าส์ไป เพราะเผอิญต้องซ่าส์มาชวนคุยเรื่องที่ไปคาบเกี่ยวกับ secret wish ของรี่ พอดี ยิ่งได้คุย ยิ่งทำให้รู้สึกว่า รี่ไม่อยากแค่หวังว่าจะทำ แต่ควรบอกตัวเองว่า ต้องทำให้ได้ ต้องทำให้ได้!!!

เฮอ ...  God bless me

 

....................................

 

เมื่อวาน คุณออมชวนออกไปพักเที่ยงเร็วหน่อย ให้ไปถ่ายรูปในมหาลัยเล่นกัน เพราะว่าพกกล้องกันมา เพราะจะออกไปทานกลางวันในเมือง ฉลองที่ Jin ได้งานที่ Norway

แอบงง ไม่รู้อารมณ์ไหน? แต่อยู่มาเป็นชาติ รี่ก็ไม่ค่อยได้ถ่ายรูปมหาลัย สงสัยเพราะเห็นมันอยู่ทุกวัน จนเป็นความเคยชิน เลยไม่ได้คิดจะสนใจ

จริง ๆ มันก็ไม่มีอะไรน่าสนใจอะค่ะ แต่เอามาให้ดูเล่น ๆ ละกัน

 

สระที่เห็นในรูป มันชอบมีเป็ดมาว่ายเล่นเต็มไปหมดเลย เบื่อ ๆ ก็มายืนดูเป็ดแก้เซ็ง ก็เพลินดี

 

 

อันนี้มุมโปรด สำหรับรี่ มันคือมุมที่ดีที่สุดของมหาลัยเชียวละ เริ่มต้นไอเดียค้นหามุมนี้ คือ คุณอุ๋ม ซึ่งไม่รู้ว่า ไปได้ไอเดียมาจากใครอีกต่อหรือเปล่า

 

งานปฏิมากรรมแนวโมเดริน ซึ่งอยู่มาจนบัดนี้ รี่ก็ยังไม่รู้ มันหมายถึงอะไร?

 

 

คุณออม กับอีกหนึ่งงานปฏิมากรรมของมหาลับ ส่วนเรือนกระจกที่เห็น คือ Staff's club ที่พวกอาจารย์ นักวิจับ ในภาคเรา จะมานั่งทานข้าวกันเพียบ ด้วยเหตุนี้ เราถ่าย ๆ กัน ก็แอบหวั่น ๆ จะเจอใครเข้าหรือเปล่า -*- อายอ่ะ ไม่ใช่อะไรหรอก

 
รี่ ตอนเผลอ วุ่นวายกับกล้องอยู่ คุณออมมาถ่ายตอนไหนไม่รู้ ส่วนตึกที่เห็นข้างหลัง คอ ตึกฟิสิกส์ค่ะ

 
คุณ Jin กับ คุณออม ที่ร้านอาหารจีนในเมือง เราไปกินติ่มซำกลาวันกัน (อีกแล้ว) ฉลองเรื่อง Jin ได้งาน

 

....................................

 

วันนี้จิตไม่อยู่กระร่องกระรอยนะ มาเขียนไดอารี่เบลอ ๆ ใครอ่านไม่รู้เรื่อง ก็ขออภัย

รี่ไปนอนแล้วค่ะ ราตรีสวัสดิ์ นอนหลับฝันดี

Clarinet Concerto in A Major, K622
ท่อน Adagio
ประพันธ์ Mozart
บรรเลง Jack Brymer (clarinet) และ LSO

 

 


we are in diaryis.com family | developed by 7republic