ลาบวช

 

มีคนเคยบอกรี่ว่า (คนที่บอก เขาก็ไปเอามาจากคนอื่นอีกทีนะค่ะ รู้สึกมาจากอ. เสกสรรค์)

'การเรียน PhD ก็เหมือนการออกบวช'

เมื่อก่อนฟังแล้วขำ แต่ช่วงนี้ รู้สึกลึกซึ้งถึงแก่นเลย

ช่วงนี้ต้องการ concentration กับงานสูงมาก แต่มีเรื่องรบกวนจิตใจมาก และพยายามท่องวันละแปดร้อยรอบ ให้ละทุกอย่างให้ได้ ละเรื่องราวทางโลกให้หมด ตราบใดที่ใจยังไม่สงบนิ่ง รี่จะไม่มีวันผ่านจุดตรงนี้ไปได้

เฮอ ... พยายามต่อไป

 

 

 ...........................

 

 

มีใครรู้บ้างว่า ทำยังไง ถึงจะทำให้หัวใจด้านชา ไม่มีความรู้สึกอะไรทั้งนั้น?

รี่รู้สึกเจ็บกับอะไรบางอย่าง เจ็บมาก จนไม่อยากที่ต้องดำรงชีวิตอยู่ เพื่อที่จะรับรู้มันต่อไป

ทำยังไง ถึงจะรักษาความเจ็บปวดนั้นได้? อย่าตอบเลยว่า ใช้เวลา ในเมื่อมันเจ็บมาก จนจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว รี่อยากจะหายไปจากโลกเสียยังดีซะกว่าให้ทนอยู่ต่อไป

 

 ...........................

 

คนเราเลือกเกิดไม่ได้ เกิดมาแล้วเป็นยังไง ก็ต้องยอมรับ แต่ถ้าให้สามารถเลือกได้ สิ่งหนึ่งที่อยู่กับตัว และไม่อยากมีมากที่สุดคือ จิตใจที่มีความรู้สึกอ่อนไหวมาก

อย่านึกว่า การเป็นคนที่ sensitive มาก ๆ มันเป็นข้อดีนะ ต้องรอมาเป็นเอง แล้วถึงจะรู้ถึงแก่นเลย เพราะมันทำให้มีแต่รู้สึกเจ็บ เจ็บ เจ็บ และเจ็บ กับอะไรที่คนอื่นเขาแทบไม่ได้มารับรู้ด้วย หรือนึกไม่ถึงว่า มันจะทำให้รี่เจ็บปวดขนาดไหน ...

 

we are in diaryis.com family | developed by 7republic