C'est la vie

 

ช่วงนี้ได้พบเจอเพื่อนเก่าสมัยเรียนป. ตรี ที่ไม่ได้พบเจอกันยาวนาน สองคนติดกัน ...

 

.................................

 

คนแรก ก็คือ คุณยุทธ

แหะ แหะ รี่เวลาเขียนเล่าถึงใครในไดอารี่นี้ รี่มักใช้ 'คุณ' นำหน้าชื่อเขาตลอด กับคนอื่น เวลาพิมพ์ ก็พิมพ์ได้ เรื่อย ๆ ไม่รู้สึกอะไร แต่กับ 'คุณยุทธ' จะไพล่ไปพิมพ์คำนำหน้าชื่อแบบอื่นทุกที ต้องลบ ต้องแก้ไขกัน เพราะสมัยเรียน ในภาควิชารี่ ไม่มีใครเรียกชื่อใครกันเฉย ๆ นะค่ะ ระดับสุภาพชนสุด ก็มีคำนำหน้าด้วย 'ไอ้' ระดับปกติทั่วไป ก็ 'ไอ้ xxx' (<- ขอเซ็นเซอร์นะค่ะ เนื่องจากไม่เหมาะกับเด็ก สุภาพสตรี และสุภาพชนทั้งหลาย)

'คุณยุทธ' รี่เคยเล่าให้ฟังในไดอารี่แล้ว ตอนคุณยุทธแต่งงาน และเมื่อไม่นานมานี้ คุณยุทธก็ได้ลูกชายค่ะ ชื่อน่ารักมาก ชื่อน้องหมูแหนบ

เข้าไปดูรูปน้องหมูแหนบ น่าตาทะเล้นตึงตังเหมือนคุณพ่อเขาเชียว แล้วพอเจอคุณยุทธเมื่อหลายวันก่อน แกก็พร่ำพรรณาข้อดีต่าง ๆ ของการมีลูกให้รี่ฟังเป็นชุด ตามภาษาคุณพ่อลูกอ่อน พร้อมกับคะยั้นคะยอชักชวนให้รี่รีบมีลูกไว ๆ 

รี่เห็นชักจะเลยเถิดไปกันใหญ่ เลยเบรคคุณยุทธด้วย

'แก ใจเย็น ๆ ก่อน ... ชั้นยังหาสามีไม่ได้เลย!!!'

 

.................................

 

อีกคนก็คือ คุณฝน เป็นเพื่อนต่าง major กับรี่ แต่อยู่ร่วมคณะเดียวกัน

การได้คุยกับคุณฝนวันนี้ เป็นอะไรที่มีความสุขมาก เพราะคุณฝนเหมือนพารี่นั่งยานแห่งการเวลากลับไปสมัยที่ พวกเรายังเป็นสาวน้อยสดใส ใส่ชุดนักศึกษาสีขาว กระโปรงดำ หน้าตาสดใสสมวัยละอ่อน ไม่ใช่หมองคล้ำเยี่ยงทุกวันนี้!!!

เราต่างช่วยกันนึกถึง คนนั้น คนนี้ เรียน major นั้น major นี้ แล้วก็อัพเดตข่าวให้กันฟังว่า ปัจจุบัน พวกเขาเหล่านั้นไปมีชีวิตเป็นไง ซึ่งส่วนใหญ่แล้ว เป็นฝ่ายของคุณฝน ที่เป็นคนอัพเดตข่าวสารให้ฟังเสียมากกว่า เพราะรี่ไม่รู้อะไรเลย แม้แต่เพื่อนที่อยู่ major เดียวกับรี่ บางคนก็ต้องอาศัย คุณฝนเล่าให้ฟัง เนื่องจาก ช่วงหลายปีที่ผ่านมา รี่ไม่ได้อยู่เมืองไทย ทั้งตอนเรียนโทและตอนนี้ ไม่ได้กลับบ้านนานมากแล้ว

สมัยตอนเรียน (จริง ๆ ก็ทุกช่วงสมัยในชีวิตแหละ) รี่เป็นคนไม่ค่อยคบกับใครเท่าไร คนอยู่ร่วมคณะเดียวกัน ถ้าไม่ได้มีการทำความรู้จักกันมาก่อน รี่แทบไม่เคยได้คุยกันเลย รู้แต่ว่า ชื่อนั้นชื่อนี้ แล้วเวลามีข่าวซุบ ๆ ซิบ ๆ เขาเล่ากันต่อ ๆ มาว่า เป็นแบบนั้นแบบนี้

น่าประหลาด พอมาวันนี้ที่ฟังคุณฝนเล่าถึงชีวิตคนเหล่านั้น ที่ตอนเรียนรู้จักเพียงผิวเผิน กลับทำให้รี่รู้สึกตื่นเต้นที่ได้รับรู้ ถ้าชีวิตพวกเขาพบเจอเรื่องดี รี่ก็ยิ้มอยู่หน้าจอ ดีใจไปด้วย ถ้าชีวิตพวกเขาพวกความโชคร้าย รี่ก็พลอยรู้สึกหดหู่ตาม

ตลกดีไหมค่ะ ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กันมาเก่าก่อน ให้รี่ไปเจอพวกเขาวันนี้ รี่อาจจะเดินผ่านเลยไปเพราะจำไม่ได้ เพราะกาลเวลามันผ่านมายาวนานมากแล้ว แต่ละคนคงเปลี่ยนกับไปมากมาย หรือในขณะเดียวกัน พวกเขาอาจจำรี่ไม่ได้เช่นกัน แต่ทำไมหนอ การที่รี่ได้รื้อฟื้นความทรงจำอีกครั้ง ได้ดึงเอาเทปความทรงจำม้วนเก่า ที่บันทึกภาพพวกเขาสมัยยังเป็นนักศึกษา ที่ภาพนั้นมันยังคงชัดเจนราวกับเหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน และพอได้รับรู้อีกหน้าหนึ่งของชีวิตพวกเขาจากคุณฝนวันนี้ มันกลับทำให้รี่มีความสุขยิ่งนัก?

 

.................................

 

หลังจากฟังคุณฝนเล่า รี่ก็มานั่งนึกดูว่า อายุในวัยอย่างรี่ทุกวันนี้ เวลาได้คุยกับเพื่อนฝูงที่ห่างหายกันไป ข่าวสารที่อัพเดตกัน ก็ไม่พ้น 'คนนั้นไปทำงานอะไร' 'คนนี้แต่งงานไปเมื่อปีที่แล้วนะ' 'คนนู้นกำลังจะแต่ง' 'อ้อ คนนั้นมีลูกแล้ว' ฯลฯ

แล้วถ้ากาลเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ อีกละ กลับมาเจอกันอีกครั้ง เราก็คงคุยสารทุกข์สุขดิบกันว่า 'ลูกคนนั้นเข้าเรียนมหาวิทยาลัยที่ไหน' 'คนนี้ ลูกเขาไปทำงานอะไร?' 'ลูกคนนั้นเขาแต่งงานไปแล้วนะ' ฯลฯ

แล้วถ้าเวลายิ่งผ่านไปนานกว่านี้อีกละ ก็คงจะเป็น 'หลานเธอ ทำงานอะไร' 'หลานของคนนั้นเขาแต่งงานแล้วนะ' ฯลฯ

และสุดท้าย ก็คงไม่พ้น 'คนนั้นเขายังอยู่ไหม?' 'คนนี้เขาเสียไปแล้วนะ' 'คนนู้นเขาตอนนี้นอนป่วยอยู' ฯลฯ

เฮอ ... ชีวิตคนเราก็มีอยู่แค่นี้ละค่ะ จริงไหม?

C'est la vie!!!

 

Credit

 inspiration สำหรับชื่อ entry วันนี้ มาจาก ต้องซ่าส์ (taungza) ค่ะ

 


Yesterday Once More

we are in diaryis.com family | developed by 7republic