อ้วนส้ม

 

ก่อนอื่นเลยขอขอบคุณสองเรื่องค่ะ

1. เรื่อง book tag เมื่อวันก่อน หลายคน ร่วมสนุก รับไปทำกัน แถมทำกันจริงจังกว่ารี่ ที่ง่วงนอน รีบ ๆ เขียนเสียอีก :p

2. เรื่อง entry หน้าก่อน ที่ร่วมกันแสดงความคิดเห็น แลกเปลี่ยนความคิดกันเข้ามา ทำให้รี่ได้แง่มุมใหม่ ๆ เก็บมาคิด

ขอบคุณค่ะ :D

 

..................................

 

มีใครชอบอ่านเจ้า 'อ้วนส้ม' Garfield บ้างคะ ยกมือขึ้น?

รี่ชอบเจ้า 'อ้วนส้ม' นี้มาก เพราะรู้สึกว่า มันช่างเป็นแฝดคนละฝากับรี่ดีแท้

^^

Garfield โคตรเกลียดวันจันทร์ ... รี่ก็โคตรเกลียดเหมือนกัน

Garfield ชอบกาแฟแก่ ๆ ติดกาแฟอย่างรุนแรง ... รี่ก็ใช่

Garfield ชอบทำตาเปิดครึ่งเดียว หน้าพอง ๆ ถ้าไม่ง่วงนอน ก็รมณ์บ่จอย ... โอ้ นั่นแหละ รี่เลย

Garfield มี Pooky ชอบคุยด้วย ชอบเอาไปนอนด้วย ใจดีกับ Pooky มากกว่าสิ่งมีชีวิตอื่นใด ... รี่ก็มี 'แก๊งค์หมี'  ของรี่

Garfield ตัวอ้วนส้ม เลี้ยงพุงข้างหน้า ... รี่ตัวสีเหลืองจัด (เพราะส้มและแครอท) พอง ๆ อ้วน ๆ เหมือนกัน

เห็นไหมคะ แค่นี้ก็เหมือนกันไม่รู้กี่อย่างแล้ว

 

..................................

 

แต่เมื่อก่อน ก็อ่านบ้าง ไม่อ่านบ้างนะค่ะ พอตั้งแต่เดือนก่อนนู้น ที่รี่เปลี่ยน homepage จาก google ให้เป็น igoogle ( นอกเรื่องนิด igoogle นี่ดีจริงค่ะ พ่อแม่พี่น้อง เลยต้องบอกต่อว่าใครที่นิยมเซ็ท google เป็น homepage ลองเปลี่ยนมาเซ็ทเป็น igoogle ดูสิค่ะ จริง ๆ กะจะเขียนเล่าเรื่อง igoogle ด้วย แต่ขี้เกียจ ^^")  แล้วก็ไปเลือก gadget มีการ์ตูน 'อ้วนส้ม' มาอยู่ด้วย รี่เลยได้อ่านทุกวัน

แถมบางที ง่วง ๆ เบื่อ ๆ ในออฟฟิศ รี่ก็อู้งาน ด้วยการไปตามคลิ๊ก 'Random Strip' หาตอนเก่า ๆ มาอ่าน แก้เซ็ง สนุกดี

อีกที่ที่ชอบไปอ่าน ก็คือในพันทิบเฉลิมไทย มีสมาชิกท่านหนึ่ง เอา Garfield มาลงให้อ่านประจำวัน แล้วก็มีพวกแฟน ๆ ที่ติดตามกันมาช่วยเสริม ทั้งเอาไปทำ subtitle ภาษาไทยมาร่วมลงด้วย หรือไม่ก็ไปเอาตอนเก่า ๆ มาร่วมลง

วันนี้ รี่ไปอ่าน เจอ strip อันหนึ่ง ที่เป็นของพวกแฟน ๆ เอามาลง เห็นแล้วชอบมาก เกือบฮาลั่นออฟฟิศ

:

:

  

 

ดูสิ เจ้าอ้วนส้ม กวนประสาท ซะขนาดนี้ แล้วจะไม่รักได้ไง ;)

 

..................................

 

กลับมาเรื่องส่วนตัว ...

 

วันนี้ปีเตอร์อีเมลล์มาตอนเช้า ถามว่า ส่งคำตอบกลับไปให้สำนักพิมพ์หรือยัง เพราะวันนี้ มันกำหนดส่งกลับวันสุดท้ายแล้ว แต่รี่ส่งไปเรียบร้อยตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้วค่ะ

พอตกบ่าย อีเมล์ของสำนักพิมพ์ก็เข้ามา สรุปคือ accept เรียบร้อยแล้ว เลย fwd ไปให้จอห์น บิล ปีเตอร์อ่าน

อีกแล้ว วันนี้ฝนตก บิลเขียนตอบกลับมาคนแรกเลย แถมเขียนอีเมลล์มายาวปกติ ฝนตกหนักมากด้วยวันนี้ (อันนี้ เรื่องจริงนะ วันนี้ฝนตก) บิลเหมือนจะชม (มั้ง ?)

" paper ช่างผ่าน  review ไปง่ายจริง ๆ เลยนะ มันเป็นการสะท้อนให้เห็นถึงคุณภาพของงานเขียนที่ส่งไป"

เหอ เหอ นี่เขา เรียกว่าชมใช่มะ o_O'

 

..................................

 

ปีเตอร์กะจอห์น ก็ส่งอีเมลล์มายินดีค่ะ แต่ตอนนี้ แทบไม่มีความรุ้สึกอะไรแล้ว สิ่งเดียวที่สนใจคือ thesis มากกว่า

เชื่อไหมว่า จนบัดนี้ เวลาผ่านไปไม่รู้กี่เดือน ต่อกี่เดือน รี่ยังมีอยู่แค่ 20 หน้า ... absolutely 20 หน้าจริง ๆ ... กรรม!!!

เฮอ

เฮอ ...

เฮอ ...

วันก่อน ออกไปนั่งร่วมแก๊งค์กาแฟ ไปนั่งเมาท์เรื่องพวกนี้ แล้วแบบน้ำตาอยากจะไหลออกมาเลย

กลุ้ม ...

..................................

 

ว่าแล้ว รี่ไปอ่าน 'อ้วนส้ม' แก้กลุ้มต่อดีกว่า ...

 

ปัจฉิมลิขิต

1. เรื่อง paper เรียบร้อยทั้งหมดเมื่อไร จะส่งให้คนที่เคยขอไว้ ลองอ่านดูคะ ^^

2. เมื่อวานได้คุยกับม๊าแล้ว ต่อว่าม๊าใหญ่เลย ม๊าเถียงว่า ไม่จริง รี่เหมือนป๊ามาก พวกยอมหัก ไม่ยอมงอ ฆ่าให้ตาย ดีกว่ายอมก้มหัวให้กับอะไรที่ไม่ถูกต้อง

3. ม๊าอธิบายอะไรหลายอย่าง ได้ดีมากค่ะ

สำหรับรี่ เวลาแย่ ๆ ไม่ต้องการคำปลอบใจ เห็นใจอะไรแบบซึ้ง ๆ ฉาบฉวย จับต้องไม่ได้ แต่้ต้องการความคิดที่มีเหตุผล (มาก ๆ ด้วย!!!)  ถูกเป็นถูก ผิดเป็นผิด ไม่ใช่มาตามกันเห็นดี เห็นงาม กันไปหมด แบบนี้ต่างหาก ถึงจะทำให้รู้สึกดีขึ้น

ตรงนี้แหละ ที่รี่รู้สึกว่า อย่างน้อยตัวเองก็โชคดี ที่มีคนในแวดล้อมใกล้ ๆ เข้าใจที่จะเลือกใช้เหตุผลคุยกับรี่

 


Schon Rosmarin
ประพันธ์ Fritz Kreisler
ไวโอลิน Itzhak Perlman

we are in diaryis.com family | developed by 7republic