Chance

 

วันนี้ กลับถึงบ้าน รู้สึกหมดแรงมาก เหนื่อย ทั้ง ๆ ที่แทบไม่ได้ทำอะไรเลย น่าจะเป็นอาการ hangover มาจากเมื่อคืน

ต้นเหตุของของเรื่องก็คือ ดันไปไล่อ่านเจอกระทู้หนึ่ง เขามาถามความเห็นว่า เมื่อเรารู้ว่า คนที่เรารักกำลังจะจากโลกนี้ไป เราควรพูดปลอบใจเขายังไง?

อ่านแล้วอึ้งไปสักพัก ตั้งสติใหม่ พยายามพิมพ์ตอบ พิมพ์ พิมพ์ แล้วก็พิมพ์ แล้วทำไมม้นเริ่มมองไม่เห็น ตาพร่าไปหมด น้ำตาเจ้ากรรม หกเลอะเทอะโต๊ะไปหมด น็อตหลุด สติแตกไปเรียบร้อย บ้าชะมัด

จากนั้นก็นอนไม่หลับ ฝันร้ายอีก จิตตก เละเทะไปหมด ตื่นมาวันนี้ อากาศห่วย จิตห่วย มีเรื่องห่วย จบวันห่วย ๆ ไปอีกหนึ่งวัน

 

............................................

 

เจ้าของกระทู้ ยังโชคดี อย่างน้อยยังมีเวลาหลงเหลือพอที่จะพูด จะบอกอะไรกับคนที่กำลังจะจากไป ได้มีเวลาเหลือพอที่จะทำให้ ช่วงเวลาสุดท้าย ให้เป็นความทรงจำที่ดีที่สุด

คนบางคนไม่โชคดีขนาดนั้น ไม่มีโอกาสแบบนั้น แล้วโดนพระเจ้าลงโทษ ให้ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ จมอยู่กับความรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต ...

 

............................................

 

ไม่ไหวแล้ว พยายามจะไปนอนแล้ว ราตรีสวัสดิ์ค่ะ

หวังว่าพรุ่งนี้ เป็นวันที่ดี

หวังว่ารี่คงไม่เจอ ดับเบิล 'ห่วย' ติดกัน สองวันซ้อนหรอกนะ

 



Esperança Perdida
ประพันธ์ Antonio Carlos Jobim

ปัจฉิมลิขิต

ขอบคุณ คุณปรีดิ์ สำหรับเพลงนี้ค่ะ

จิ๊กมาใช้โดยทันที ไม่มีปัญญานึกเองแล้ว :(

we are in diaryis.com family | developed by 7republic