โรคจิต

 

วันนี้คุยกับม๊า พูดปลอบใจ ให้แง่คิดอะไรบางอย่างกับม๊า ให้ม๊าปลงกับเรื่องอะไรบางเรื่อง รี่พูดเยอะมาก พูด พูด แล้วก็พูด พอวางสายไป รี่มานั่งนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

นี่เราแก่กร้านกับชีวิต ถึงขนาดสอนให้ม๊าปลงแล้วหรือเนี่ย?

แล้วตกลงสิ่งที่เราคิด มันถูกหรือเปล่า มันเป็นสิ่งที่ควรทำใช้ไหม?

แล้วถ้าเกิดไม่ใช่ละ ถ้าเกิดสิ่งที่เราคิด สุดท้ายแล้วมันเป็นความคิดที่ stupid ที่สุดละ จะทำอย่างไร?

เป็นอีกครั้งที่รี่รู้สึก ทุกอย่างรอบตัวมันโหวงไปหมด เหมือนกำลังเดินหลงอยู่ในป่าอยู่คนเดียว ไม่รู้ตัวเองเดินไปถูกทางหรือเปล่า คิดถูกหรือเปล่า ถ้าป๊าอยู่ด้วยกับเรา ป๊าจะคิดเรื่องนี้อย่างไร

แต่แล้วรี่ก็นึกถึงเอนทรีหนึ่งในไดอารี่เล่มนี้ขึ้นมาได้ แล้วรี่ก็ให้คำตอบกับตัวเองว่า ในบางเรื่อง มันก็ไม่มีใครรู้หรอกว่า อะไรคือถูก อะไรคือผิด ป๊าก็ไม่รู้เช่นกัน รี่เอง ก็มีวุฒิภาวะ พอที่จะไตร่ตรองอะไรที่ตัวเองคิด ตัวเองตัดสินใจได้ในระดับหนึ่ง

ถ้าการตัดสินใจที่ผ่านการไตร่ตรองแล้วนั้น มันนำไปในทางที่ผิด มันก็ช่วยไม่ได้ ก็แก้ปัญหากันไป เมื่อมันถึงตรงนั้น

ถ้าเป็นป๊า ป๊าคงไม่ลังเล คงออกเดินไปในทางที่ตัวเองเลือกแล้วอย่างเชื่อมัน และนั่นต่างหาก คือสิ่งที่รี่ควรทำตามอย่าง ไม่ใช่มาแสวงหาความคิดที่เหมือนกับป๊า

 

..................................

 

 

วันก่อนไปอ่านเจอไดอารีที่หนึ่ง เขาเขียนว่า พวกเขียนไดอารี่ออนไลน์เนี่ย เหมือนพวกโรคจิตอย่างหนึ่ง ชอบ publicise ให้คนรู้เรื่องราวส่วนตัวในชีวิตัวเอง

o_O'

อะจึ๋ยส์ ... อย่ามองรี่ด้วยสายตาเขียวปั๊ดแบบนั้นสิค่ะ รี่ไม่ได้พูดเองน่ะ คนอื่นพูด -"-

มันทำให้รี่มาฉุกคิด สำรวจตัวเอง ...

อืม รี่ชอบเขียนไดอารี่ เขียนสม่ำเสมอ แถมเดี๋ยวนี้ขี้เกียจล็อคไดอารี่ เปิดอ้าซ่า ใครต่อใครเปิดเข้ามาได้

เมื่อก่อน ยอมรับว่า รี่ค่อนข้างระแวงมาก กลัวคนนั้น คนนี้ที่ไม่รู้จักมาอ่านไดอารี่ จนมาถึงจุดหนึ่ง เกิดคำถามกับตัวเองว่า แล้วถ้าเขามาอ่านจริง แล้วจะทำไมหรอ?

ไม่ได้เป็นดารา นักร้อง หรือ celeb ที่ไหน ใครจะบ้ามาเที่ยวสนใจติดตามเรื่องราว ถ้าไม่ได้เป็นเพื่อนฝูง รู้จักกันมาก่อน เขาก็แค่เผอิญเปิดเข้ามา กวาดสายตาดูนิดหน่อย แล้วก็ปิดทิ้ง ก็เท่านั้น ใครจะมาเที่ยวสนใจตามอ่านเรื่องของใคร โดยเฉพาะชีวิตเรียบ ๆ ไม่ได้มีความเป็น drama อะไรให้ติดตาม รูปอะไรให้ดู ก็ไม่มี

ด้วยเหตุนี้ คนที่อ่านไดอารี่เล่มนี้ตลอดเห็นจะมีคนเดียว คือตัวรี่เอง จึงไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องล็อคได แล้วทำความลำบากให้กับตัวเอง เพราะรี่ชอบเข้ามาอ่าน แบบขี้เกียจ log in เข้าหน้าหลักของ Diary Is

รี่ชอบมาพลิกอ่านเองบ่อย ก็เพราะว่ามันเป็นที่ที่ทำให้รี่ได้ self-recognisation มาก แม้แต่เรื่องที่สุดแสนจะไร้สาระ อย่างเอนทรีเมื่อวาน ยังทำให้รี่ได้ฉุกคิดอะไรใหม่ ๆ เกี่ยวกับตัวเอง

แล้วอยากให้คนอื่นเข้ามาอ่านไหม?

ก็รู้สึกดีมาก ๆ น่ะ  เวลาเพื่อนมาอ่าน แล้วเอาเรื่องที่รี่เขียน มาพูดคุยกับรี่ มาแสดงความคิดเห็นแลกเปลี่ยนทัศนคติกัน ทำให้รี่ได้คิดอะไรเหมือนกัน

อย่างเอนทรี เมื่อวาน มีคนมาบอกรี่ว่า รี่เป็นพวกชอบเว้นระยะห่าง เป็นเพราะรี่กลัวการสูญเสียหรือเปล่า? และถึงจะสูญเสีย การที่มีความทรงจำดี ๆ มันเป็นเรื่องที่ดีมิใช่หรือ?

โอ้โห คอมเมนต์นี้ ทำอึ้งไปเลยอะค่ะ ทำให้รี่ต้องมาหยุดคิดไตร่ตรองตัวเองเลยเชียวละ

หรือบางทีก็ทำให้รี่ขำจนสำลักกาแฟ ...

อย่างเช่น คุณต้อง ชอบมาบอกว่าไดอารี่เล่มนี้ ภาพลักษณ์เป็นนางเอกมาก ดูเหมือนพวก high-profile แถมบอกว่า รี่เหมือน 'พิตะวัน' ในเรื่อง 'มายา' (<- เหตุเพียงแค่เพราะ รี่ชอบไปตีสควอช ดูแล้วเหมือนพวกไฮโซ เหมือนยัยพิตะวัน ชอบพยายามทำตัวเป็นไฮโซ)

-"-  เวนกำ กำเวน

เฮอ ได้แต่หวังว่า ไม่มีใครคิดแบบนี้ เหมือนคุณต้องนะ

แต่สิ่งทีรี่ต้องการที่สุด คือ ให้ไดอารี่เล่มนี้ เป็นภาพสะท้อนความคิด ความรู้สึกของรี่ ที่รี่บางครั้ง ไม่สามารถที่จะแสดงออกมาในชีวิตจริง เพื่อให้เพื่อนฝูงที่ไม่ว่าจะเป็นที่รี่รู้จักในชีวิตจริงหรือรู้จักในโลกไซเบอร์ก็ตาม เข้าใจความเป็นตัวตนของรี่มากขึ้น

สรุปว่า รี่ชอบเขียนเรื่องของรี่เอง ให้คนมาอ่านด้วย ดังนั้นคิดว่า รี่โรคจิตไหมคะ?

 


Somewhere over the rainbow, way up high
There's a land that I heard of, once in a lullaby
Somewhere over the rainbow, skies are blue
And the dreams that you dare to dream
Really do come true

Someday I'll wish upon a star,
And wake up where the clouds are far behind me
Where troubles melt like lemon drops,
Away above the chimney tops
That's where you'll find me

Somewhere over the rainbow, bluebirds fly
Birds fly over the rainbow, why then, oh why can't I
If happy little bluebirds fly beyond the rainbow,
Why, oh why can't I?

we are in diaryis.com family | developed by 7republic