Eternal Echoes

 

IF you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you,
If you can trust yourself when all men doubt you,
But make allowance for their doubting too;
If you can wait and not be tired by waiting,
Or being lied about, don't deal in lies,
Or being hated, don't give way to hating,
And yet don't look too good, nor talk too wise:


If you can dream - and not make dreams your master;
If you can think - and not make thoughts your aim;
If you can meet with Triumph and Disaster
And treat those two impostors just the same;
If you can bear to hear the truth you've spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to, broken,
And stoop and build 'em up with worn-out tools:


If you can make one heap of all your winnings
And risk it on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
And never breathe a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
Except the Will which says to them: 'Hold on!'


If you can talk with crowds and keep your virtue,
' Or walk with Kings - nor lose the common touch,
if neither foes nor loving friends can hurt you,
If all men count with you, but none too much;
If you can fill the unforgiving minute
With sixty seconds' worth of distance run,
Yours is the Earth and everything that's in it,
And - which is more - you'll be a Man, my son!

 

- Rudyard Kipling

 

 

เกี่ยวกับบทกลอน

ไม่ทราบว่า มีใครเคยอ่านกลอนบทนี้บ้างหรือยังคะ? ถ้ายังไม่เคย อยากให้ลองอ่านดูมาก ๆ อ่านเถอะนะ อ่านเถอะ พลีสสสส ....

ที่อยากให้อ่าน ก็เพราะว่า รี่ว่าเนื้อความที่สื่อออกมาในบทกลอนนี้ มันทั้งกระตุ้น ทั้งเตือนสติ ในการพัฒนาตัวตนของเรา ให้เป็นมนุษย์ที่ 'ส่ง่างาม' แม้มันจะสะท้อนคุณความดีแบบอุดมคติตามสไตล์บริดิ้ช บริติช ไปหน่อย (?) ก็ตาม :P

วันก่อนได้ไปนั่งอ่าน บทกลอนบทนี้โดยบังเอิญ แล้วรู้สึกชื่นชอบมาก ทำให้ได้คิดอะไรหลาย ๆ อย่าง โดยเฉพาะมีท่อนหนึ่งในบทกลอนนี้ ที่กระทบความคิด ความรู้สึกที่อยู่ข้างในตอนนี้อย่างแรง

(ที่จริง ตอนแรกรี่กะนึกอยากเอามาเล่นเกมส์ในไดอารี่ ให้ทายว่า ท่อนที่ว่าคือท่อนไหน แต่เผอิญช่วงนี้ ไม่ค่อยสะดวกมาตามอัพเดตไดอารี่เท่าไร ก็เลยผ่านไปก่อนละกันเนอะ ^^")

บทกลอนชิ้นนี้ เป็นงานของ Rudyard Kipling ค่ะ นี่คือบทกลอนขวัญใจของคนที่นี่ จากผลการโหวต The Nation's Favourite Poems ของ BBC ในปี 1995 บทกลอนบทนี้ ได้รับการโหวตด้วยคะแนนสูงสุด

แล้วสงสัยกันไหมคะว่า แล้วอันดับอื่น ๆ มีกลอนอะไรบ้าง นั่นสิ รี่ก็อยากรู้เหมือนกันแหะ ไปดูกันดีกว่า

 

2 'The Lady of Shallot' โดย Lord Tennyson

3 'The Listener' โดย Walter de la Mare

4 'Not Waving but Drowning' โดย Stevie Smith

5 'Daffodils' โดย William Wordsworth

6 'To Autumn' โดย John Keats

7 'The Lake Isle of Innisfree' โดย WB Yeats

8 'Dulce et Decorum Est' โดย Wilfred Owen

9 'Ode to a Nightingale' โดย John Keats

10 'He Wishes for the Cloths of Heaven' โดย WB Yeats

 

มีหลายอันในนี้ ที่รี่สนใจ เดี๋ยวไว้วันไหน ฤกษ์งามยามดี พระจันทร์สวยเหมือนเช่นคืนนี้ รี่จะหาโอกาสหยิบมาเขียนละกันค่ะ เพราะอย่าง The Lady of Shallot ของ Tennyson เนี่ย เคยนึกอยากเอามาบันทึกลงในไดอารี่ตัวเองหลายครั้งแล้ว ก็ลบทิ้งไปซะงั้น ไม่มีโอกาสและอารมณ์ที่ประจวบเหมาะกันพอดีเสียที :(

 

เกี่ยวกับบทเพลง

 

เพลงที่ได้ยินในไดอารี่หน้านี้ ชื่อเพลง Crazy Dog ผลงานการประพันธ์ของ John Barry บรรเลงโดย The English Chamber Orchestra

เพลงนี้อยู่ในอัลบัม ที่ชื่อว่า Eternal Echoes ซึ่งเป็นอัลบัมที่สองต่อจาก The Beyondness of Things ที่เป็นงานเพลง ที่ไม่ใช่งานดนตรีประกอบภาพยนตร์ เหมือนผลงานที่ผ่านมาของ

 

 

และถ้าถามถึงอารมณ์ที่เกิดขึ้น เมื่อได้ฟังเพลงที่ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า ในความสงบเงียบยามค่ำคืน คงไม่มีคำบรรยายไหน เหมาะสมไปกว่าคำโปรยของอัลบัมนี้ ที่ว่า

" ... an album of sounds, of places and of objects that have always existed and always will exist. They are without beginning or end. They are infinite in our past and future."

 

เกี่ยวกับคุณเจ้าของไดอารี่ ;)

 

ตอนนี้เก็บข้าวของ ทั้งของที่จะส่งกลับเมืองไทย ทั้งของที่จะย้ายไปลอนดอน เสร็จไปเยอะแล้ว เหลือกระจุกกระจิกนิดหน่อย เดี๋ยวค่อยว่ากันต่อ

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ รี่ไม่ยอมเก็บ และตั้งใจจะปล่อยมันไว้ จนกว่าจะถึงวันพุธที่เป็นวันสุดท้ายที่รี่จะอยู่ที่นี่ รี่จะค่อยปลดมันลง เพื่อส่งต่อให้คนที่ขอไว้

มันคือ สิ่งนี่ค่ะ

 

 

เป็นมรดกตกทอดมาจากคุณอุ๋ม อยู่คู่กับรี่มานานแสนนาน ไม่ว่า รี่ย้ายไปไหน ก็ไม่เคยทิ้งมัน จะต้องเอามาประดับห้องเสมอ แล้วพอตกกลางคืน รี่ชอบอยู่ในห้องมืด ๆ แล้วจับโคมไฟที่ตั้งอยู่ที่พื้น ให้เงยขึ้น เพื่อให้แสงมันไปสะท้อนกับเจ้าพวกนี้ แล้วรีก็จะนอนดู หรือบางทีก็ได้ยินเสียงมัน แกว่งกระทบกับผนังห้องเบา ๆ

 

 ......................................

 

เฮอ .. ว่าแล้ว รี่ก็ไปเข้านอน ดูพวกเจ้าตุ้งติ้งพวกนี้ดีกว่า

ไปละค่ะ นอนหลับฝันดีกัน :)

 

 

we are in diaryis.com family | developed by 7republic