Another Episode

 

วันนี้ ม๊าเล่าว่า ไปเยี่ยมเพื่อนของอากง ม๊าจะเรียกว่า 'อาแป๊ะ'  รี่ไม่มั่นใจดีว่า รี่ควรเรียกว่าอะไร ขอเรียกตามม๊าละกัน

จริง ๆ เคยได้ยินม๊าพูดถึง 'อาแป๊ะ' ของม๊า คนนี้หลายหน แต่ไม่เคยใส่ใจ ฟังผ่าน ๆ จำได้ประมาณว่า ตอนอากงที่เป็นพ่อของม๊า สละทางโลกออกบวช ก็ได้เพื่อนของอากงคนนี้ มาช่วยดูแลครอบครัวม๊า เพราะอยู่บ้านละแวกใกล้กัน

กาลเวลาผ่านไป ก็มีไปมาหาสู่กันบ้าง บ้านม๊าที่มีสามคนพี่น้อง คือ อาอี๊ อากู๋ และม๊า ก็มีแวะผลัดเวียนกันไปเยี่ยม แต่หลัง ๆ อาอี๊อายุมากแล้ว เดินเหินไม่สะดวก อากู๋ก็มีเรื่องวุ่นวาย ม๊าก็เลยเป็นคนที่ยังสามารถแวะเวียนไปเยี่ยมได้ สิ่งที่ม๊าพูดวันนี้คือ ตราบใดที่แข้งขา ยังคงเดินเหินได้ไม่ลำบาก ก็จะแวะเวียนไปเยี่ยม 'อาแป๊ะ'

วันนี้ม๊าเล่าให้ฟังว่า เมื่อหลายปีก่อน 'อาอี๊' ที่เป็นภรรยาของอาแป๊ะคนนี้ จากโลกไป หลังจากครองชีวิตร่วมกันมานาน 'อาแป๊ะ' แกก็เสียใจมาก จนตรอมใจ กลายเป็นคนหลงและจำอะไรไม่ได้ และร่างกายก็กลายเป็นอัมพาตอีก ยังดีที่มีลูกหลานทำธุรกิจที่บ้าน เลยมีเวลาดูแล

ฟังแล้วก็ได้แต่อึ้งเงียบ พูดอะไรไม่ออกเลย น้ำตาไหลอย่างเดียว

แล้วม๊าก็พูดขึ้นมาว่า บางทีการที่ 'อาแป๊ะ' แกหลงไป ก็อาจจะดีกับตัวแกเอง เพราะแกไม่ต้องทุกข์ใจอะไรอีกต่อไปในบั้นปลายชีวิต อยู่แต่ในอีกโลกที่มีแต่ความสุขอย่างเดียวก็ได้

แล้วความเงียบก็เข้าปกคลุม แล้วเราก็เปลี่ยนไปคุยกันเรื่องอื่น

 

...................................................

 

คืนนี้หดหู่จัง ไม่ใช่แค่เรื่องเล่าของ 'อาแป๊ะ' ของม๊าอย่างเดียว มันผสมผะเสรวมกันกับเรื่องเดิม ๆ อีกหลายเรื่อง

เพิ่งบอกกับคนบางคนเมื่อต้นปีที่ผ่านมาว่า รี่รู้สึกกำจัด trauma ที่อยู่ในใจมานานหลายปีออกไปได้ เพราะประสบการณ์ที่ผ่านมา รู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้น เข้าใจชีวิตมากขึ้น

ผ่านวันนั้นมาไม่เท่าไร นี่ รี่กำลังจะกลับไปแพ้มันอีกแล้ว ...

 

 

เกี่ยวกับเพลง

เพลงนี้เป็นเพลงล่าสุดที่รี่ร้องค่ะ

ต้องอธิบายก่อนว่า ถึงแม้รี่จะชอบฟังเพลงอย่างไรก็ตาม รี่เป็นคนไม่ร้องเพลงค่ะ ยังไงก็ไม่ร้อง  เขาร้องคาราโอเกะกัน รี่ก็ไม่ร้องค่ะ

รู้สึกตัวว่าสามารถ appreciate ได้อย่างเดียวกับเสียงเพลงที่ไพเราะ ซึ่งแน่นอนว่า เสียงรี่ดันตกเลยมาตราฐานที่ว่าไปสุดกู่ เลยหลีกเลี่ยงที่จะได้ยินเสียงตัวเองเข้ามาในโสตประสาท เพราะรับไม่ได้

เมื่อไม่นานมานี้ ระหว่างนั่งรถกลับจาก Dune du Pilat พระจันทร์คืนนั้นสวยมาก แล้วไม่รู้ใครในรถพูดถึง Blue Moon ซึ่งทำให้รี่เผลอรำพึงขึ้นมาเป็นเพลงเฉย (อนุมานเอาละกันว่า เสียงที่เปล่งออกมานั่นเรียกว่าเพลงอะน่ะ)

Blue Moon
You saw me standing alone
Without a dream in my heart
Without a love of my own

แล้วก็ต้องเสีย self อย่างมากที่ค้นพบว่า ไม่มีใครในรถรู้จักเพลงนี้เลย ทั้ง ๆ ที่มันเป็นเพลงโปรดของรี่มาก เลยน่ะ แล้วมันก็เป็นเพลงยอดฮิตที่ถูกเอามาร้องใหม่กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ไม่ว่ายุคสมัยไหนก็ตาม

สรุปว่า รสนิยมของรี่ เป็น 'ป้า' อีกตามเคย

คืนนี้ เลือกเพลงนี้มาเปิด เพราะคิดเพลงไม่ออกอะค่ะ พอดีเมื่อกี้ หาเรื่องหัวเราะก่อนนอน เลย กลับไปนั่งดูวิดีโอของคุณต้องที่ถ่ายที่ Dune เลยนึกถึงเพลงนี้ขึ้นมาได้ เพราะเคยคิดว่า ถ้ารี่เขียนเรื่อง Dune รี่จะเอาเพลงนี้มาลง

แต่ในเมื่อ รี่หมดอารมณ์อยากที่จะเขียนเล่าเรื่องเที่ยวใด ๆ แล้วทั้งสิ้น ก็เลยขอเอาเพลงนี้มาใช้เลยละกัน

:)

we are in diaryis.com family | developed by 7republic