จวบจันทร์ละฟ้า

 

วันนี้มีการ์ดจากมิตรในโลกไซเบอร์ส่งมาที่บ้านอีกสองใบ ทำให้รี่นึกอยากมาเปิดไดอารี่หน้านี้ เขียนอะไรบางอย่าง

ตั้งแต่ปลายปีที่ผ่านมา จนเข้าสู่จะสิ้นเดือนมกราคมนี้ รี่ทะยอยได้รับการ์ดและของที่ระลึกจากมิตรในโลกไซเบอร์นี้ และถึงแม้รี่จะขอบคุณทุกคน เป็นรายบุคคลไปแล้ว รี่ก็อยากขอบคุณทุกคนมากอีกครั้ง ผ่านหน้าไดอารี่หน้านี้ 

จริง ๆ ไม่ใช่แค่ช่วงเทศกาลปีใหม่ที่ผ่านมาเท่านั้น แต่ตลอดระยะเวลาที่เขียนไดอารี่มา ได้รับความเอื้อเฟื้อหลายอย่างจากมิตรในโลกไซเบอร์ หลายคน มักส่งเพลงต่าง ๆ มาให้รี่ โดยให้เหตุผลว่า รี่น่าจะชอบ หลายคนส่งคำพูดให้กำลังใจ เวลารี่รู้สึกหดหู่ และอีกหลายคนที่แสดงความคิดเห็นอะไรดี ๆ มากมายให้รี่ได้แง่คิด หรือแม้กระทั้ง คนที่แอบอ่านและไม่ได้แสดงตัวตน รี่ก็คิดว่า เขาเหล่านั้น คงมีความรู้สึกที่ดีกับคนเขียนไดอารี่เล่มนี้ เพราะคงไม่มีใครมาบ้าทนอ่านไดอารี่ของใคร ที่ตนเองไม่ชอบขี้หน้า  (เอ ... หรือว่ามีหว่า !?! )

ทุกสิ่งทุกอย่างที่รี่ได้รับผ่านหน้าไดอารี่หน้านี้ ล้วนมีแต่เรื่องดีทั้งนั้น อยากบอกว่า รี่ซาบซึ้งมากและขอบคุณค่ะ

 

...................................................

 

วันนี้ คุณต้อง มาถามถ้ารี่ไปตามอ่านไดอารี่คนคนหนึ่ง แล้ววันหนึ่งมารู้ว่า สิ่งที่เขาเขียน ทำให้เรารู้สึกสงสารและเห็นใจ ล้วนไม่ใช่เรื่องจริงแม้แต่น้อย รี่จะรู้สึกอย่างไร

คำตอบคือ ... ไม่รู้สึกอะไรค่ะ

รี่ให้เหตุผลว่า รี่รู้สึกเห็นใจ ตามข้อมูลที่เขาเขียนลงมาให้ได้อ่าน ก็เท่านั้น ไม่เคยคาดหวังเลยไปถึงว่า ต้องเห็นสิ่งเหล่านั้น ในชีวิตจริงของเขาด้วย

ในเมื่อไม่ได้คาดหวังอะไรมาก่อน ดังนั้น ถ้ามารู้ว่า เรื่องเหล่านั้นไม่เป็นจริง จึงไม่ได้รู้สึกผิดหวังอะไร และเชื่อว่า เขาเหล่านั้น คงมีสิ่งเก็บกดอะไรบางอย่าง และการมาสร้างเรื่องราวจินตนาการเหล่านั้น อาจเป็นช่องทางระบายความกดดันก็ได้ แล้วถ้าสิ่งที่รี่เขียนแสดงความคิดเห็นและความรู้สึกเห็นใจไปเป็นส่วนหนึ่งที่เติมเต็มจินตนาการของเขา รี่ก็ยินดี

ฟังแล้วเหมือนนางเอกละคอนน้ำเน่าใช่ไหม? ก็สุดแล้วแต่จะคิดกันไปค่ะ แต่รี่คิดแบบนี้ ก็เท่านั้น

รี่เคยผ่านจุดที่แสวงหาสัจจะกับทุกอย่างทุกอย่างในชีวิต เคยเกรี้ยวกราดราวกับคนบ้าเมื่อเห็นว่า สิ่งเหล่านั้น ไม่ตรงเป๊ะตามที่มันควรต้องเป็น แล้วก็มาถึงจุดที่รี่ได้ตระหนักว่า เนื้อแท้ของทุกสิ่ง ไม่ใช่มีแค่สิ่งที่เราเห็นตรงหน้า ได้เห็นความทุกข์ยากของมนุษย์ที่แม้แต่ การดำเนินชีวิตให้แค่มีลมหายใจไปวัน ๆ ยังเป็นเรื่องสาหัสเสียเหลือเกิน และพอมาถึงจุดหนึ่ง รี่รู้สึกตัวเองเบาหวิว เพราะได้ปล่อยสิ่งที่เคยกำอยู่ ออกไป แม้ว่าวันนี้ รี่ยังกำหลายอย่างอยู่กับตัว แต่คิดว่า ยิ่งใช้ชีวิตมากขึ้น สิ่งสุดท้ายที่จะเหลือติดตัว ก็เห็นจะมีแต่ความว่างเปล่า

 

 

Till
ดนตรี Charles Danvers
เนื้อร้อง Pierre Buisson/Carl Sigman
ขับร้อง Jane Morgan

 Till the moon deserts the sky
Till all the seas run dry
Till then I'll worship you
Till the tropic sun grows cold
Till this young world grows old
My darling, I'll adore you

You are my reason to live
All I own I would give
Just to have you adore me

Till the rivers flow upstream
Till lovers cease to dream
Till then I'm yours, be mine

 

เกี่ยวกับเพลง

 

รี่เคยเขียนในไดอารี่เล่มนี้แล้วใช่เปล่าคะว่า แปลกใจ ทำไม๊ทำไม เพลงที่ตนเองช๊อบชอบ มักขึ้นต้นด้วยคำว่า 'Till' และนี่ก็เป็นอีกหนึ่ง 'Till' ค่ะ

 

we are in diaryis.com family | developed by 7republic