เก็บไว้จดจำ

 

เมื่อคืนไปนั่งอ่าน blog ของคุณบิกมา อ่านเสร็จเขียนคอมเมนต์อีกต่างหาก นานทีจะทำเช่นนั้น ทั้ง ๆ ที่รี่ก็พบเจอ blog ที่ว่านานแล้วล่ะ แอบเจอเองด้วย คุณบิกไม่ได้แนะนำมา อาจคิดว่าเป็นคนละแนว รี่คงไม่สนใจ

พอเขียนคอมเมนต์เสร็จ แล้วก็นึกขำตัวเอง  ทำไมต้องคุยอะไรกันเป็นทางการมาก รี่ใช้นามแฝงและภาษาที่สุภาพเสียเหลือเกิน คุยเหมือนคนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ไม่ใช่พี่น้องบ้านเดียวกันแบบนั้นแหละ นึก ๆ ไป ดูแล้วประหลาด เหมือนลวงโลกกันอยู่ -"-

แต่จริง ๆ กรณีนี้ มันก็ไม่ใช่ blog เขียนเรื่องส่วนตัวสัพเพเหระ เขาเขียนอะไรมีสาระเสียเหลือเกิน คนที่คอมเมนต์ เขาก็ช่างคุยอะไรกันมีสาระ จะให้รี่ไปสะเหร่อ คุยแซวเฮอา ตามประสาพี่น้องก็ใช่ที

 

................................................................

 

คุณบิกเขาออกหนังสือมานานมากแล้วละ สักเดือนกว่าได้แล้วมั้ง ตัวรี่ก็ยังไม่ได้อ่าน ไม่ได้เห็นตัวหนังสือจริง ๆ อาศัยดูรูปเอาจากในอินเตอร์เนทนี่แหละ แล้วมีได้อ่านบทนำที่คนอื่นเขียนเกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้บ้าง ก็เท่านั้น ไม่ได้โปรโมทบอกเพื่อนฝูงใครที่ไหนเลย ก็ไม่รู้สิ แวดวงเพื่อนที่รี่รู้จัก ไม่น่าจะมีใครอ่านหนังสือแนวนี้ รี่เลยไม่เคยพูดถึง

ตอนวางแผง ดูเหมือนม้าจะเล่าให้ฟังแบบมีความสุขดี จนรี่อดที่จะแซวทีเล่นทีจริงไม่ได้ว่า ม้าสมควรจะไปเหมาซื้อมาเอาฤกษ์เอาชัยเสียหน่อย สัก 100 เล่มก็ยังดี ม้าเลยตอกกลับมาว่า

"จะบ้าหรอ แล้วทำไมม้าต้องไปทำอะไรแบบนั้น หนังสือจะขายได้ หรือขายไม่ได้ มีคนอ่าน หรือไม่มีคนอ่าน ก็ให้มันเป็นจริงตามนั้นสิ"

รี่ก็ไม่ได้ตอบว่าอะไร ได้แต่ยิ้ม และแอบนิยมม้าอยู่ในใจก็เท่านั้นแหละ

 

................................................................

 

พูดถึงหนังสือเล่มนี้ ก็มีเรื่องสนุกอีก ...

คุณเจทตี้เพื่อนคุณบิก ที่รู้จักคุ้นเคยกับครอบครัวเรา กำลังจะแต่งงาน เรียกให้คุณบิก ขนเอาหนังสือไปขาย ไปโปรโมทในงานแต่งงานด้วย ไหน ๆ คุณบิก ก็ต้องเป็นพิธีกรในงานอยู่แล้ว ก็คุยเรื่องหนังสือต่อกันเลย

ไม่รู้คุณเจทตี้ พูดขำ ๆ  หรือซีเรียสเหตุเพราะเกิดอารมณ์รักเพื่อนจัด แต่ที่แน่แท้คือ ความคิดนี้ โดนม๊าโวยวายลั่นบ้านไปเรียบร้อย ส่วนรี่พอได้ยิน ก็ไม่ว่าอะไร ขออยู่แผนกหัวเราะขำความบ้าของสองหนุ่มลูกเดียว

 

................................................................

ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว นินทาม้าต่ออีกสักหน่อยดีกว่า หุ หุ

ม้าเนี่ย น่าจะจัดเป็นกลุ่มบุคคลที่พวกคนขายหนังสือคงไม่ชอบเป็นแน่แท้ เพราะเธอมักเล่นไปยืนอ่านหนังสือในร้าน ยืนอ่านเสียนาน บางเล่มน่าจะอ่านจบเสียด้วยซ้ำ อ่านจบ เธอก็เดินกลับบ้าน ไม่คิดจะซื้อแต่อย่างใด

เวลารี่ฟังม้าเล่าถึงหนังสือเล่มนั้นเล่มนี้ เล่าเป็นตุเป็นตะได้ดีแท้ ปานประหนึ่งเธอซื้อมาอ่านเองที่บ้าน แต่เปล่าหรอกค่ะ ที่แท้ เธออาศัยยืนอ่านที่ร้านเซเว่นหน้าปากซอย นอกจากนี้ บางทีเธอมีบ่นด้วยว่า ทำไมหนังสือเล่มนี้หุ้มพลาสติกด้วย เธอเลยเปิดอ่านดูไม่ได้

- -'

 

................................................................

 

วันหนึ่ง รี่มีถามม้าว่า แล้วหนังสือคุณบิกจะมีมาวางขายที่ร้านเซเว่น หน้าปากซอยไหม ม้าตอบมาว่า ไม่รู้สิ รี่เลยตอบกลับว่า

"ถึงเอามาวาง ก็น่าจะขายไม่ออกอยู่ ประการแรก หนังสือไม่ใช่แนวนิยมของตลาดทั่วไป ประการสอง สำคัญมาก ร้านเซเว่นหน้าปากซอย มีแต่พวกชอบยืนอ่านฟรี ขืนมาลง ก็คงเจอแต่อ่านแล้วไม่ซื้อ ขายไม่ได้อยู่ดี"

ว่าจบแล้วรี่ก็รีบเอากระบอกหูโทรศัพท์ยืนห่างจากหูไปไกล ๆ สักสามวา เป็นอย่างน้อย

 

................................................................

 

บับบาย ไปละค่ะ จนกว่าจะพบกันอีก ...

 


An Affair To Remember

we are in diaryis.com family | developed by 7republic