Tristeza

 

เมื่อคืนกลางดึกสงัด อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรกระแทรกอยู่ที่เพดานข้างบน ตอนแรกไม่นึกสนใจอะไร คิดว่าแฟลตข้างบนคงยกของ หรือทำอะไรตก ลืมคิดไปว่า มันดึกดื่นป่านนั้น มีใครเขาจะมาทำอะไร

สักพัก รายการวิทยุที่ฟังอยู่ ก็มีรายงานข่าวขึ้นมา เกิดแผ่นดินไหว ขนาดความแรง 5 ริกเตอร์กว่า เห็นเขาว่า เป็นแผ่นดินไหว ที่แรงที่สุดในรอบ 25 ปี ของที่นี่

จากนั้น ก็นั่งคิดอะไรเลยเปื่อย ตามประสา คนที่มักเวียนวนกับความคิดเรื่องหายนะกับความตาย แล้วก็เกิดความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวว่า

ถ้าเราตายตอนนี้ จะทำอย่างไร?

สิ่งแรก ที่นึกถึงเลย คือ ม้า ...

ไม่ใช่เป็นห่วงกลัวม้าจะไม่มีใครดูแล หรือว่าอะไรหรอก เพราะม้าดูแลตัวเองได้ แล้วยังมีลูก ๆ คนอื่นที่จะคอยดูแลม้าได้ดีอยู่แล้วล่ะ

สิ่งที่ทำรี่กลัวที่สุด คือ การที่คนที่รักต้องมาเจ็บปวดกับความสูญเสียคนที่เขารักไป  ไม่อยากเห็นเขาต้องทรมานกับความเจ็บปวดนั้น ไม่อยากเห็นชีวิตเขาที่เหลืออยู่ ต้องวนเวียนกับภาพหลอนของความสูญเสียนั้น ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ว่ากาลเวลาจะผ่านไปมากน้อยแค่ไหนก็ถาม มันเจ็บปวดน่ะ เจ็บปวดจริง ๆ ...

และนี่คือสิ่งที่ทำให้รี่หวาดกลัวความตาย ...

 

 



Tristeza
ประพันธ์ Luiz Bonfá

Tristeza é uma coisa sem graça,
mais sempre fęz parte da minha cançăo

Tristeza se uniu ŕ beleza,
que sempre existiu no meu coraçăo

Beleza, tristeza da flor que nasceu,
sem perfume, mas tem seu valor

Beleza, tristeza da chuva num dia,
de sol a chorar lá do céu

Beleza camélia que vai,
enfeitar um caminho feliz

Beleza é o descanso do sol,
quando surge o luar no céu

Beleza, tristeza da flor ...

 

เกี่ยวกับเพลง

วันนี้รี่ไม่ได้มาพร้อมกับปู่ Chet  เนาะ ;>

แม้จะมีอารมณ์คล้าย ๆ ตอนฟังของปู่แกก็ตาม แต่เพลงที่ได้ยินวันนี้ คือ เพลง Tristeza หรือ ความเศร้า ในภาษาโปรตุกีส ซึ่งเป็นเพลงที่สองของ Luiz Bonfá ที่เคยเปิดในไดอารี่เล่มนี้

 เพลงก่อนหน้านี้ ของนักแต่งเพลงและนักดนตรีชาวบราซิลเลี่ยนคนนี้ ที่รี่เอามาลงในไดอารี่ คือ Manha de Carnival อันโด่งดัง ซึ่งน่าจะเรียกว่า เป็น signature song ของ Bonfá  เลยกระมัง

ส่วน Tristeza เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ เรื่อ Copacabana Palace ภาพยนตร์ในปี 1962 โดยเพลงนี้จะเป็นการร้องและเล่นกีต้าร์โดยเจ้าตัวคนแต่งเพลง Luiz Bonfá เองเลยค่ะ

ไม่รู้รี่คิดไปเองรึเปล่าว่า ทั้งน้ำเสียง ทั้งเสียงของเส้นสายกีต้าร์จากปู่ Luiz มันไม่ต่างจากเสียงร้องและเสียงทรัมเปตของปู่ Chet เลย ... ความพริ้วไหว ละมุนละไม เหมือนสายลมโชย ความรู้สึกถึงความเป็นธรรมชาติของเสียงที่ได้ยิน เป็นธรรมชาติมากเสียจน เหมือนเรานั่งฟังทั้งสองคนกำลังเล่นเครื่องดนตรีเหล่านั้น อยู่ตรงหน้าใกล้  ๆ นี้เอง

รู้สึกแบบนั้นเหมือนกันไหม?

we are in diaryis.com family | developed by 7republic