Blue Painted Blue

 

เวลาตามอ่านบล็อกหรือไดอารี่ใคร  มีไหมที่อ่านพวกคอมเมนต์ แล้วรู้สึกอึ้งทึ่งกว่า อ่านตัวไดอารี่เองอีก แบบอ่านแล้วรู้สึกต้องเลิกคิ้วสูง พร้อมกับรำพึงว่า

'คิดงั้นจริงอะ !?!'

เข้าใจที่รี่จะสื่อไหม เอาเป็นว่า ขอยกตัวอย่าง ...

สมมุติว่า วันดีคืนดี รี่เอารูปตัวเองตอนเพิ่งตื่นนอนมาลงแล้วก็เขียนความคิดเห็นว่า 'รี่ดูสวยเนอะ รูปนี้อ่ะ'

แล้วก็มีคอมเมนต์แบบตามน้ำ ...

'จริงค่ะ รี่สวยหวานมาก ๆ สวยจริง ๆ นะเนี่ย'

-_-'

(ตัวอย่างนี้ เขียนไปแล้วเกือบอาเจียน และเชื่อว่า หลายคนอาจจะสำลักน้ำชากาแฟกันเป็นแน่แท้ ขออภัยน่ะค่ะ -"- อ้อ แล้วไม่ต้องกังวลไปใย รี่ไม่มีวันทำลายสุนทรียภาพของท่านผู้อ่านไดอารี่นี้ ด้วยการพิเรนทร์ทำอะไรแบบที่เพิ่งสมมุติมาแน่นอนค่ะ)

หรือวันดีคือดี รี่มาบ่นในไดอารี่ว่า คนสมัยนี้ ทำไมไม่มีน้ำใจเลย วันนี้เรากำลังรีบ แต่ต้องไปแวะร้าน xxx ซื้อของหน่อย คนข้างหน้าที่รอจ่ายตังค์ ของเต็มตระกร้า เราของแค่ชิ้นเดียว ขอแซงหน่อยก็ไม่ได้ ไม่เห็นใจกันเลย blah blah blah

แล้วก็จะมีคอมเมนต์ประเภท

'จริงด้วยรี่ ทำไมคนสมัยนี้ ไม่มีน้ำใจเลยเนอะ เรื่องแค่นี้ก็ช่วยกันไม่ได้'

-_-''

หรือ รี่มีแฟน ก็เขียนเล่าเรื่องรี่กับแฟน จิ๊จ๊ะจี๋จ๋า กระตู้วู้ จึกกระดึ๋ย ไปวัน ๆ ผู้อ่านก็ติดตามอ่านกันไป คอมเมนต์แซวความสวีทของรี่กับแฟน ชมแฟนของรี่ว่าน่ารักอย่างงู้นอย่างงี้กันตามประสา วันดีคืนดี รี่เลิกกับแฟนซะงั้น แล้วมาปลดปล่อยอารมณ์ด่าแฟนลงในไดอารี่ไปตามเรื่อง อาทิ ผู้ชายห่วย ๆ ไม่แมนเลย งี่เง่า สารพัดสรรหามาด่ากันไป

แล้วก็มีคอมเมนต์

'จริงด้วยรี่ ผู้ชายสมัยนี้ มันแย่อ่ะ อุบาทว์ ทุเรศ blah blah blah

-_-'''

..................................................................

 

เวลาอ่านเจอบล็อกหรือไดอารี่พวกนี้ รี่ไม่ค่อยรู้สึกอะไรกับคนเขียนเลยน่ะ เพราะเข้าใจอารมณ์คนเราอะค่ะ เวลามีอารมณ์ขึ้นมา สติก็กระเจิง รี่เองก็เป็นเช่นกัน และบางทีเราก็ใช้ไดอารี่เป็นที่ระบายอารมณ์

แต่ที่ชวนให้กังขามาก ๆ คือพวกคอมเมนต์นี่แหละ เพราะคิดว่า คนที่คอมเมนต์ ไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรกับเขา น่าจะอยู่ในสภาวะที่สามารถจะ reasonable ได้ ถึงไม่เห็นด้วยกับเจ้าของไดอารี่ ก็เลี่ยงไปคอมเมนต์เรื่องอื่นก็ได้นิ หรือไม่งั้นก็ไม่ต้องคอมเมนต์

เอ๊ะ หรือที่เขาเขียนแบบนั้น คือเขาคิดแบบนั้นจริง ๆ หว่า? รี่มันอาจเป็นพวก 'นางมารร้าย' จิตอกุศล ไปเองก็ได้กระมัง !?!

 

..................................................................

 

เรื่องที่รี่ว่ามาทั้งหมด ไม่เกี่ยวอะไรกับคอมเมนต์ไดอารี่เล่มนี้ของรี่น่ะ เผอิญรี่เพิ่งเปิดคอมเมนต์เอนทรีก่อนหน้าไป เดี๋ยวเผลอเข้าใจผิด คิดไปว่ารี่มีเคืองอะไร

ไม่ใช่เลยนะค่ะ พอดี นั่งแอบอ่านไดอารี่ชาวบ้าน แล้วเห็นอะไรขำ ๆ เลยจับมาสงสัยเท่านั้นแหละ

คอมเมนต์ไดอารี่เล่มนี้ รี่ชอบจะตาย เป็นคอมเมนต์มีคุณภาพเกรด A ทั้งนั้นค่ะ ไม่มีอะไรแบบนั้นแน่นอน อิ อิ  ^^

อ้าว เห้ย นี่รี่ไปติดนิสัย 'พระเอกลิเกโฉมยงค์' มาจากไหนกัน? เที่ยวอ้อน ปากหวาน ตะแหร๋นแปร๋น เรียกคะแนนมหานิยมไปเรื่อย

ไม่ได้การแล้ว นิสัยแบบนี้ ต้องเลิก ต้องเลิก เดี๋ยวไม่ใช่ เผลอพกเอากลับไปเมืองไทยด้วย หลังจากไม่ได้กลับบ้านนานมาสี่ห้าปี ลงจากเครื่องปุ๊บ รี่ดันเผลอวิญญาณลิเกเก่าเข้าสิง ก้มลงจูบกราบธรณีขึ้นมา พร้อมน้ำตาไหลพราก ๆ  จะทำไงดีเนีย!?!

ไม่ดี ไม่ดี ...

 



Nel blu dipinto di blu
ประพันธ์ Domenico Modugno/ Franco Migliacci
ขับร้อง Domenico Modugno

เกี่ยวกับเพลง

โว ลา เร่ โอะ โอ่ะ โอ้ะ โว ลา เร่ ^^

วันนี้โผล่มากลับเพลง Nel blu dipinto di blu หรือ Volare ในฉบับ original ดั้งเดิมของแท้ค่ะ ในเสียงร้องของ Domenico Modugno เจ้าของบทประพันธ์เพลงเองเลย

และถ้าใครอยากดูลีลาประกอบการร้องอันเร้าใจของคุณปู่เธอ เราไปดูกันที่นี่ค่ะ

Domenico Modugno - Nel blu di pinto di blu (Volare)



 

we are in diaryis.com family | developed by 7republic