รัญจวนใจ

 

ตอนนี้เป็นเวลาดึกสงัด กำลังนั่งจิบกาแฟ และฟังเพลงนี้อยู่ค่ะ ฟังแล้วนึกถึงคำคำหนึ่ง ดังก้องมาในหัว คำคำนั้นคือ ... รัญจวนใจ

รี่เป็นโรค "แพ้" เพลงนี้ค่ะ ฟังทีไร รู้สึกเคลิ้ม จิตไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ลอยหายไปไหนก็ไม่รู้ ด้วยทั้งเนื้อหาของเพลงและดนตรี สำหรับรี่ รู้สึกว่ามันเว้าวอนมาก แล้วไม่ว่าจะเป็นเสียงของคุณยายสวลีร้องก็ดี ( ซึ่งรี่เคยเอาลงไดอารี่ไปแล้ว ใน "ด้วยความคิดถึง") หรือเสียงคุณปู่ธานินทร์ก็ดี ล้วนแต่มาดึงพาจิตให้ลอยละล่องทั้งนั้น

เพิ่งได้รู้จักฉบับนี้ เมื่อไม่นานมานี้ ส่วนตัวเคยฟังแต่เสียงคุณธานินทร์ อินทรเทพขับร้องเพลงพระราชนิพนธ์ ฟังแล้วก็ชอบน้ำเสียงมาก แต่ไม่เคยได้ยินในบทเพลงรูปแบบอื่นสักเท่าไร จนมาพบเจอโดยบังเอิญ แล้วแทบจะร้องกรี้ดเมื่อฟังจบ

รีบ upload ลง imeem แล้วส่งให้คุณต้องให้ลองฟังดู เพราะว่าเธอเคยมาถามหาเพลงนี้ ในฉบับเสียงผู้ชายข้บร้องกับรี่ ส่งไปแล้ว สงสัยคุณต้องจะตกใจ เพราะเธอคงคาดคิดหาฉบับเสียงผู้ชายที่ว่า ประมาณพี่หนุ่ม ศรรามอะไรแบบนั้น ไม่นึกว่าจะโผล่มาในฉบับเสียงสุดคลาสิกเยี่ยงนี้ ^^"

 

 

ไม่รู้จะเขียนอะไรต่อนะค่ะ เหตุผลที่มาขี้นเอนทรีใหม่ ทั้ง ๆ ที่เพิ่งเขียนเอนทรีก่อนหน้าไปไม่นาน ก็เพราะความเคลิ้มจิตเคลิ้มใจเพียงเท่านั้น

เอาเป็นว่า ขอประชาสัมพันธ์งาน exhibition อันหนึ่งดีกว่า เผื่อใครอยู่แถวนี้ หรือกำลังจะมาแถวนี้ จะได้มีโอกาสแวะไปดู เพราะกำลังจะหมดลงในวันที่ 18 พฤษภาคมนี้ ตัวเจ้าของไดอารี่เอง ก็ลอยกระเชิงมาเป็นชาติ ทั้ง ๆ ที่เขามีมาตั้งแต่เดินกุมภานู่นแล้ว แต่เธอเพิ่งหาโอกาสโผล่ไปเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาอะค่ะ  ^^"

งาน exhibition ที่ว่า คืองานแสดงผลงานภาพเขียนของ Pompeo Batoni ที่ Sainbury Wing  ของหอศิลป์แห่งชาติที่ลอนดอนนี่ค่ะ

Batoni เป็นศิลปินชาวอิตาเลี่ยนที่มีชื่อเสียงในศตวรรษที่ 18 แต่พอยุคสมัยเปลี่ยนไป งานของเขาและชื่อเสียงก็ถูกกลืนหายตามไปด้วย นอกจากนี้ ภาพเขียนจำนวนมาก เป็น private collection จึงไม่ค่อยเป็นที่รู้จักในสาธารณชนเท่าไร ด้วยเหตุนี้ ถือเป็นโอกาสอันนี้ ที่ต้องหาโอกาสไปเยี่ยมชมงานเหล่านั้น ที่ exhibition นี้ค่ะ

งานจำนวนมากของเขา จะเป็นพวกภาพ Portrait โดยเฉพาะกับเหล่าขุนน้ำขุนนางผู้ดีอังกฤษในศตวรรษที่ 18 ที่นิยมเดินทางไปกรุงโรม อันเป็นส่วนหนึ่งของโปรแกรม Grand Tour และก่อนจากกรุงโรมมา ก็ต้องมีของติดไม้ติดมือ นั่นคือ ภาพเขียนจากฝีมือของ Batoni


The Death of Meleager (1740 - 43)
โดย Pompeo Batoni
ที่มา: National Gallery, London

 

อีกส่วนหนึ่ง เป็นภาพเกี่ยวกับการเล่าเรื่องจากพระคัมภีร์ไบเบิลและพวกตำนวนเทพปกรณัมกรีก-โรมัน ซึ่งส่วนตัว รี่ชอบภาพชุดพวกนี้มาก เพราะเขามีการใช้สี และให้แสงที่ให้อารมณ์ดราม่ามาก แต่ไม่ได้ strong contrast ถึงขนาดแบบงานของ Caravaggio อะไรแบบนั้นนะค่ะ แต่มันเป็นการให้แสงที่นุ่มละมุนกว่า แล้วมีการเลือกที่จะตีความเนื้อหาจากตัวหนังสือเหล่านั้น มาในมุมมองที่น่าสนใจทีเดียวค่ะ

เอาเป็นว่า เหลือเวลาอีกไม่มาก ใครอยู่แถวนี้ ไม่ควรจะพลาดค่ะ รีบไปอย่างด่วนเลย ^o^

แค่นี้แหละค่ะ นอนหลับฝันดี แล้วพบกันใหม่ ยามเมื่อรี่เกิดอารมณ์ 'รัญจวนใจ'

;>

 

ปัจฉิมลิขิต

เพิ่งสังเกตว่า ภาพเขียนของ Batoni ที่เลือกเอามาลง กับเนื้อหาของเพลง อาจไปด้วยกันได้ดีทีเดียวแหะ

งั้นขอให้คนอ่านถือเสียว่า เสียงพร่ำรำพัน ในบทเพลง เป็นเสียงครวญของ Mealanger ที่มีต่อนาง Atalanta ละกันค่ะ

^^

 

 



หากรู้สักนิด
เพลงประกอบละคอนเรื่อง 'บ้านทรายทอง'
ทำนอง ม. ล. ประพันธ์ สนิทวงศ์
เนื้อร้อง พระองค์เจ้าภาณุพันธ์ยุคล
ขับร้อง ธานินทร์ อินทรเทพ

we are in diaryis.com family | developed by 7republic