ขอให้เหมือนเดิม

 

เวลาเห็นคนที่เรารู้จัก ทำอะไรผิดแผกไปจากที่เราคาดคิดว่าเขาจะทำ แวบแรกในความรู้สึก เรามักคิดว่า วันนี้เขาเป็นอะไรหรือเปล่า มีเรื่องอะไรผิดปกติเกิดขึ้นกับเขาหรือเปล่า ทำให้เขาต้องทำเช่นนั้น

หลายวันก่อน เพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่า ทำไมเราไม่ถามตัวเองกลับบ้างนะว่า เรารู้จักเขาดีพอแค่ไหน? สิ่งที่เรามองเป็น 'ความประหลาด' มันอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของตัวตนเขาอยู่แล้ว เพียงแต่ที่เรารู้สึกว่าผิดแผกไป ก็เพราะว่า เราไม่ได้รู้จักเขาดีพอต่างหากเล่า

เราไม่เคยรับรู้ในอีกแง่มุมของเขา ก็เท่านั้นเอง ...

 

 

เมื่อไม่นานมานี้ พยายามทำ 'คุ้กกี้สิงคโปร์'

แวบแรกที่หยิบขนมที่ทำเสร็จแล้วเข้าปาก เพิ่งสำนึกถึงความจริงที่น่าตกใจบางอย่าง นั่นคือ ...

รี่จำไม่ได้แล้วว่า 'คุ้กกี้สิงคโปร์' รสชาดมันเป็นไง!?!

รี่จึงบอกไม่ได้ว่า สิ่งที่รี่หยิบเข้าปาก มันใช่หรือไม่ใช่ 'คุ้กกี้สิงคโปร์' ที่รี่เคยชอบกินหรือเปล่า

หรืออีกนัยหนึ่งคือ รี่ไม่ได้กลับบ้านนานมาก เสียจนลืมรสชาดของ 'คุ้กกี้สิงคโปร์' เสียแล้ว?

 

 

เชื่อไหมคะว่า หลายวันที่ผ่านมา รี่เอา 'คู่กรรม' กับมาดูอีกรอบ

โดยเนื้อแท้แล้ว มันเป็นเรื่องที่ 'หดหู่' มาก ในตัวของมันอยู่แล้ว หรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่มันทำให้รี่ 'ตาเปียก' ได้ตลอด ตั้งแต่ภาพแม่น้ำลำคลอง บรรยากาศบ้านสวน เสียงเพลง 'นางครวญ' ที่ล่องลอยยามค่ำคืน เสียงแม่อร เรียกลูกว่า 'หนู' ฯลฯ

นี่รี่เพี้ยนไปแล้วหรือใช่ไหม?

แล้วล่าสุดที่ ร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร คือฉากที่แม่อร คุยกับอังศุมาลิน โดยการล้อเลียนวาจาในสมัย 'วัธนธัม'

อังศุมาลิน: ขอบใจท่านมาก ที่ท่านดูแลฉัน

แม่อร: ฉันต้องดูแลท่าน  เพราะฉันเป็นแม่ของท่าน ... และฉันก็รักท่านมากด้วย ...

 

 

ปัจฉิมลิขิต

 

1. สมมุติว่าตอนนี้รี่อยู่เมืองไทย พรุ่งนี้ตื่นเช้ามา สิ่งแรกที่รี่จะทำเลยคือ ไปร้านหนังสือ ตรงเข้าไปซื้อ 'คู่กรรม' มาอ่าน เพราะตอนนี้ เป็นหนังสือที่อยากอ่านมากถึงมากที่สุด!!!
(ออกจากร้านหนังสือแล้ว อาจจะไปต่อร้านขายขนม หาซื้อ 'คุ้กกี้สิงคโปร์ lol)

 

2. เมื่อก่อนเคยอ่านพวกหนังสือเก่า ๆ เห็นวาจาสมัย 'วัธนธัม' ทีไร ชวนให้รู้สึกน่ารำคาญเต็มทน แต่ตั้งแต่มาดูเรื่องนี้ รี่กลับมีอารมณ์ขันเห็นเป็นเรื่องสนุก

ต่อไปนี้ ใครพบเจอรี่ เรามาเล่นพูดภาษายุค 'มาลานำไทย' กันดีกว่าเนอะ ^^

 

3. วันก่อน เพิ่งออกความคิดเห็นกับคุณต้องว่า จริง ๆ แล้วนี่ 'ท่านผู้นำ' อาจเป็นต้นกำเนิดภาษาแอ๊บแบ๊วในปัจจุบันก็เป็นได้

 

ขอให้เหมือนเดิม
ทำนอง เอื้อ สุนทรสนาน
เนื้อร้อง สุคนธ์ พรพิรุณ
ขับร้อง เอื้อ สุนทรสนาน

ก่อนจากกัน คืนนั้นสองเรา
แนบซบเนาเคล้าคลอพ้อพลอดภิรมย์
หวานล้ำบำเรอ เธอให้ชิดชม
ฉันกอดเล้าโลมชื่นใจ

จูบแก้มนวล ช่างยวนเย้าตรึง
จิตคะนึงถึงวันรักซ่านฤทัย
หอมหอมนวลปราง มิสร่างหายไป
ถึงห่างแสนไกล จำติดหัวใจมิเลือน

ยามรักร้างแรมกัน
เพ้อทุกคืนวัน ติดตรึงใจฝันเตือน
มาเจอกัน แล้วอย่าเฉยเชือน
ฉันมาเยี่ยมเยือน อย่างเคย

สุดที่รัก ลืมแล้วหรือไร
โปรดเห็นใจ ขอให้สมจิตชิดเชย
หวานซึ้งอันใด จงอย่าร้างเลย
ขออย่าเฉยเมย รักเอย ขอให้เหมือนเดิม

 

 

เกี่ยวกับเพลง

 

เอนทรีนี้ เริ่มต้นตั้งใจเปิดขึ้นมา เพื่อจะได้ลงเพลงเพลงหนึ่ง ที่รี่ฟังเวียนวนไปมาในช่วงหลายวันที่ผ่านมา อีกทั้งมีรายละเอียดจะมาเล่าเกี่ยวกับเพลงนั้นด้วย นอกจากนี้ หัวข้อของเอนทรี ในทีแรกก็ตั้งให้เป็นชื่อเพลงนั้นด้วย

แต่รี่นี่มันคงเป็นประเภท เริ่มต้นด้วยเรื่องอะไรแล้ว มักไปจบที่อีกเรื่องเสมอกระมัง เพราะเขียน ๆ ไป รู้สึกมันออกทะเลไปเรื่อยจนหาทางกลับไม่เจอ สรุปสุดท้าย ทั้งชื่อเอนทรีที่ตั้งไว้แต่ทีแรก ทั้งเพลงที่เตรียมมา ช่างไปคนละทิศกับเนื้อหาและอารมณ์ของเอนทรีนี้เลย

ด้วยความเผอิญ ที่ขณะเขียนเอนทรีนี้ไป นั่งเปิดเพลงในเครื่องฟังคลอตามไปเรื่อย แล้ว 'ขอให้เหมือนเดิม' ก็ลอยขึ้นมา เลยเป็นว่า รี่ขอหยิบเพลงนี้เอามาลงแล้วกัน ไม่ต้องคิดหาเพลงใหม่ให้ปวดขมอง

ปกติถ้าเลี่ยงได้ รี่ไม่ค่อยอยากเปิดเพลง 'สมัยนิยม' (สมัยไหนอีกเรื่องหนึ่ง lol) หรือเพลงที่รู้จักกันแพร่หลายดีเกินอย่างเพลงนี้ อีกอย่าง เพลงนี้เป็นเพลงที่ซ้ำ เพราะรี่เคยเปิดไปแล้ว (ในเอนทรีเฉพาะกิจอันหนึ่งที่ exteen blog ไม่ใช่ที่ diaryis ค่ะ)

แต่ 'ขอให้เหมือนเดิม' ที่ลอยมากับบรรยากาศวันอาทิตย์ยามค่ำแบบนี้ ทำให้คิดถึงบ้านมากถึงมากที่สุด เลยคิดว่า คงไม่มีอะไรเหมาะสมกับเอนทรีนี้ เท่ากับ 'ขอให้เหมือนเดิม' แล้วกระมัง ...

 

 

ฉันอยากได้ริบบิ้นผูกผมสีขาว ...
002653
19 พ.ค. 2551 เวลา 06:59 น.
เป็น entry ที่อ่านแล้วงงๆ แฮะ

แต่ดูละครซ้ำไม่แปลกหรอกนะ

ข้าพเจ้ายังเคยดู chicago ซ้ำๆ ทุกวัน 10 กว่าวันเลยมั้ง
JM!D
19 พ.ค. 2551 เวลา 11:54 น.
ฉันชอบอ่านบทบันทึกของท่าน เพราะนั่นช่วยทำให้ฉันได้รู้สึกถึงความละเมียดละไมในบทเพลง บทประพันธ์ ในมุมมองของท่าน
a4
19 พ.ค. 2551 เวลา 13:27 น.
^
^
55+
มาขำอย่างเดียว.. พยายามจะพูดบ้างแต่พูดไม่ได้อะ เกิดไม่ทัน

เอิ๊กก
002962
19 พ.ค. 2551 เวลา 14:25 น.
ท่านคงจะเครียดเกินไปน่ะค่ะ ^^"
...
อย่ากังวลไปเลย คุกกี้สิงคโปร์ คงมีรสชาดคล้ายๆ กับกลีบลำดวนกระมังคะ
003158
19 พ.ค. 2551 เวลา 16:05 น.
ซั่บ โย่ว~
001698
¨ ¨
19 พ.ค. 2551 เวลา 17:00 น.
ความเห็นของพวกท่าน ทำฉันยิ้มขำ ขณะจิบน้ำชา ในวันฟ้าหม่นของที่นี่



ขอบคุณจ้ะ



^^
sheradia
19 พ.ค. 2551 เวลา 19:41 น.
คุณพี่เปิดเพลงเพราะ ๆ อยู่ตลอดเลยนะคะ
สมัย " วัธนธัม" นี่ไม่ทราบว่าประมาณไหนเพราะคงเกิดไม่ทัน ^^"

แต่ดูละครเรื่องไหนนาน ๆ ก็ติดภาษามาเหมือนกันนะคะ ยิ่งแบบที่ดูรวดเดียวจบ อารมณ์ต่อเนื่องเนี่ย ยิ่งอินหนักเลยนะคะ
004150
19 พ.ค. 2551 เวลา 19:42 น.
อ่านแล้วอยากกินคุ๊กกี้สิงค์โปรขึ้นมาทันทีเลยคุณรี่ ไม่ได้ทานนานแล้วเหมือนกันค่ะ แถมยังทำเองไม่เป็นอีกต่างหาก 55

คู่กรรม เคยดูแต่ตอนป้าเบิร์ดเล่นสมัยนู้น น้ำหูน้ำตาไหลเหมือนกันค่ะ
002718
20 พ.ค. 2551 เวลา 14:00 น.
ขอบใจท่านมากที่เขียนบันทึกฉบับนี้
ฉันอ่านแล้วมีความรู้สึกอิ่มเอมใจนัก


แล อยากบอกแด่ท่านว่า ในสมัยยุคขำ
วัธนธัมไทย ยังไม่มีคำว่าขอบคุณนะจ๊ะ


อ่านบันทึกของท่านวันนี้ อิ่มเอมใจนัก
002079
20 พ.ค. 2551 เวลา 22:17 น.
ฉันขอบใจท่านมากจ๊ะ ที่ช่วยแก้ไข



มิรู้มาก่อนว่า "ขอบคุณ" ไม่มีในสมัยนั้น



ฉันก็นึกชอบบันทึกหน้านี้เช่นกัน ชอบมากจนรู้สึกว่า พรุ่งนี้ อาจเดินออกไปซื้อหามาลามาสวม และลุกขึ้นมาทำก๋วยเตี๋ยวผัดไทย



(โหะ โหะ โหะ)



ู ^ ไม่น่าจะมีในสมัย 'วัธนธัม' เช่นกัน แต่ขอนำมาใช้ประกอบฉาก เพื่อความ "อิน"



^^
sheradia
21 พ.ค. 2551 เวลา 04:10 น.
ลืมบอกไปว่า ...



เพลงนี้ เพลงโปรดของฉันและแม่ของฉัน



ฉันฟังทีไร คิดถึงบ้านและแม่ของฉันทุกที



...
sheradia
21 พ.ค. 2551 เวลา 05:20 น.
สวัสดีแม่เชอรี่ แม่ดอกไม้ของชาต



ฉันระลึกถึงเธอหย่างอักโข แต่หาทางส่ง

จดหมายได้เพียงอัตภาพเท่านี้ หลวง

ประดิถท่านอนอุตส่าใจดียอมไห้ฉันฝาก

หนังสือนี้ไปให้เธอที่ลอนดอนด้วย

มิเช่นนั้นคงเสียอัฐค่าส่งเมลเปนหลายเฟื้อง

เลยเทียว



เธอสบายใดฤาไม่ ฤามีทุกประการใด

บ้าง เพลานี้ไนประเทสไทยนั้นเสถกิจมิ

สู้ดีนัก เพราะพวกสหปาลีรัถอเมริกันมัน

ขูดรีดราคาข้าว อันเปน+++ธัมดาของ

พวกฝรั่งมันนั่นแล แต่ฉันยังสัทธาไนตัว

ท่านผู้นำอยู่เสมอเช่นเคย ท่านจักนำ

ไทยไปสู่ความจำเรินเป็นแน่



แม่เชอรี่เองก็ต้องเร่งสึกสาให้สำเรจสิ้น

ในเร็ววัน เพื่อจักได้กลับมารับใช้ประเทส

แลรัถธัมนูนโดยเร็ว กลับมาเมื่อใดไห้

ส่งโทรเลขมาหาฉันด้วย จักรีบโหนรถราง

ไปรับที่ท่าเรือไนทันใด



ขอรัถธัมนูนจงคุ้มครองแม่ยอดรักของฉัน
พระยาโทนิกภักดี
21 พ.ค. 2551 เวลา 13:06 น.

หมายถึง ท่านผู้นำคนใดกัน หวังว่าคงไม่ใช่ ท่านผู้นำหน้าปานราชครูผังหรอกน่ะท่าน

lol



ความคิดเห็นท่าน สมเป็นเด็กอักษรจริง ๆ นับถือ เพราะฉันคงไม่สามารถเขียนได้แบบนี้ แต่สงสัยอยู่ว่า ในสมัยวัธนธัม ไม่น่าจะมีใช้ ไม้ม้วน หรือเปล่าท่าน

sheradia
21 พ.ค. 2551 เวลา 19:09 น.
เห็นทีแม่เชอรี่ไปอยู่ที่เมืองฝรั่งนานจน

ไม่รู้ประสีประสาเรื่องประเทสไทยของเรา

เข้าแล้ว ท่านผู้นำที่ฉันพร่ำถึง และสัทธา

จนหมดสิ่นกำลังกายแลใจ ก็คือท่านจอม

พลแปลก หรือที่เคยกินยส "หลวงพิบูล

สงคราม" นั่นประไรเล่า



ส่วนฉันนั้น หาได้เปนเด็กอักษรที่ไหนไม่

หากแต่รับราชการอยู่กับหลวงประดิถ

ที่สภาหน้าลานพระรูปนั่นแล



ขอบคุณ... เอ๊ย ไม่มีขอบคุณ



เอาเปนว่า ฉันดีใจระริกๆเทียวเมื่อ

ได้รับหนังสือตอบมาจากแม่เชอรี่ ค่อยพอ

ชื่นใจขึ้นมาบ้าง เวลานี้งานเข้ามาที่

กระทรวงมากอักโข ประเดี๋ยวเดือนหน้า

ก็ต้องจัดงานรื่นเริงครบรอบวันเปลี่ยน

แปลงการปกครองอีกรอบหนึ่งแล้ว

ฉันขอตัวไปรับใช้ประเทสแลรัถธัมนูน

เสียก่อนนะแม่เชอรี่



ปล. อย่าลืมซื้อชาฝรั่งมาฝากพระยามโน

ด้วย ภริยาของท่านพระยาแกฝากบอก

มาว่า ท่านโปรดเอาเรื่องเลยเทียว
พระยาโทนิกภักดี
21 พ.ค. 2551 เวลา 19:51 น.
555+



ขำมากครับผม ขอยอมแพ้ ไม่สามารถประดิษฐ์อักษรได้เทียบเท่า พระยาโทนิกภักดีเลยเจ้าค่ะ



ว่าแต่ ช่วงนี้ ปิดเทอม เลยว่างเนอะ :P
sheradia
22 พ.ค. 2551 เวลา 05:08 น.
ฮ่ะฮ่ะ

วันที่ไม่เปิดให้เมนท์ นายก็อยากพูดโน่นพล่ามนี่

พอวันนี้

ให้เมนต์ได้

เราก็มัวแต่ตื่นเต้น อุ๊ยว๊ายยยย มีให้คุยด้วย แต่ว่า

ตื่นเต้นมากจนจำไม่ได้ว่า ที่เคยจะคุยๆวันก่อนๆโน้น เราจะคุยอะไร

ปอ ลอ

คุักกี้สิงโป ไม่คล้ายกลีบลำดวนเท่าไหร่น้อ แต่จะเหมือนอะไร ก็ไม่รู้จะบอกยังไงดี
000640
9.
22 พ.ค. 2551 เวลา 08:37 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic