เส้นทางที่ยาวนาน

 

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ระหว่างทางที่นั่งรถกลับเข้ามาลอนดอนใช้ความคิดทบทวนเหตุการณ์อะไรหลาย ๆ อย่างที่ผ่านมา แล้วก็ถามตัวเองว่า ณ เวลานี้รู้สึกเช่นไร

ดีใจ?

โล่งอก?

มีความสุข?

ฯลฯ

ตลอดเวลาสองชั่วโมงครึ่งของการเดินทาง รี่ถามหาความรู้สึกขณะนั้นของตัวเอง เป็นสิบสิบครั้ง แต่ทุกครั้ง รี่ไม่สามารถตอบคำถามนั้นของตัวเองได้

น่าขันนัก ที่ก่อนหน้านี้ รี่เฝ้ารอวันนี้มานาน และคิดว่า เมื่อมาถึง รี่คงดีใจ แม้ไม่ใช่ดีใจที่สุด เพราะมันยังไม่สิ้นสุดการเดินทาง แต่ก็คงเริงร่าไม่น้อย

พอมาถึงจุดนี้จริง ๆ สิ่งที่รี่มีกับตัว คือ ความว่างเปล่า ปราศจากความรู้สึก ไม่มีความคิดเห็นใด ๆ ทั้งสิ้น เหมือนคนที่มีแต่ตัว ปราศจากวิญญาณ

วิญญาณของรี่หายไหนกัน?

 รี่ไปทำมันหล่นเสียที่ไหน?

 



 

we are in diaryis.com family | developed by 7republic