จับฉ่าย

 

ได้ยินเสียงลือเสียงเล่าอ้างว่า ซี่รี่ยส์เกาหลี เรื่อง Coffee Prince สนุกมาก แล้วมีคนบอกว่า สไตล์รี่เลย เกี่ยวกับร้านกาแฟอะไรแบบนี้ รี่ต้องชอบเป็นแน่แท้

ด้วยเสียงโฆษณาเหล่านั้น ทำให้รี่อยากดูมาก ถึงกับตั้งให้เป็นอันดับต้นในลิสท์ที่จะต้องทำ และเมื่อไม่นานนี้ รี่ก็สบโอกาส ได้ดูในที่สุด

อ่ะน่ะ ว่ามาถึงตรงนี้ อาจมีคนเดาว่า เอนทรีนี้ รี่จะมาพร่ำพรรณาตามาภาษาพวกบ้าละคอน เหมือนหลายเอนทรีที่เคยเห็น เวลารี่ไปติดละคอนเรื่องอะไร ^^"

ถ้าคิดเช่นนั้น ก็ผิดถนัดค่ะ เพราะปรากฏว่า รี่ดูเรื่องนี้ไม่จบ คิดว่าไม่จบ Episode 1 ซะด้วยซ้ำ ปิดมันทิ้งไปก่อน เพราะรู้สึกมันน่าเบื่อมากถึงมากที่สุด

:(

 

 

สืบเนื่องจากกรณี Coffee Prince เลยทำให้รี่วิตกอะไรบางอย่าง ถึงสาเหตุที่ทำให้รี่ดูเรื่องนี้ไม่สนุก เหมือนชาวบ้านเขา

วันก่อน เลยปรับทุกข์กับพจว่า สงสัยตัวเองล่วงเลยเข้าสู่วัยหมด interest กับความรักแบบหนุ่ม ๆ สาว ๆ แนว "กุ๊กกิ๊ก แต๋วแหวว กระตู้วู้" เสียแล้ว รึเปล่วหว่า!?!

เครียด เครียด เครียด และเครียดครับผม

อันเป็นธรรมดาสามัญของมนุษย์เพศหญิง ที่มักมีความหวั่นวิตกเป็นพิเศษกับความร่วยโรยแห่งวัย และรี่ก็เป็นหนึ่งในนั้น

-"-

 

ดู Coffee Prince ไม่อิน แล้วรู้ไหมคะ ว่ารี่ไปติดเรื่องอะไรแทน?

คำตอบคือ แดจังกึม ค่ะ

เพื่อนฝูงหรือใครที่ติดตามไดอารี่กันมามากกว่าสองปีได้ คงอุทานว่า อะไรของหล่อนเนี่ย อีกแล้วหรอ!?!

^^"

ใช่ค่ะ รี่เคยดูเรื่องนี้ไปแล้ว และตอนนั้นบ้ามาก และยังไม่เคยมีสถิติละคอนเรื่องไหนที่เคยดู สามารถทำให้รี่ไม่กินข้าว ไม่อาบน้ำ บ้าดูตั้งแต่สี่ทุ่ม ยันสี่โมงเย็นของวันถัดไป ไม่หลับไม่นอนได้ -"-

มาดูรอบสอง อาการไม่หนักเท่างวดแรก แต่ก็บ้าไม่ต่างกันค่ะ มี่แง่มุมใหม่ ๆ ที่เพิ่งมองเห็นในรอบสองนี้ ปลุกความสนใจของรี่หลายเรื่อง ตอนนั้นก็นึกอยากเอามาเขียนบันทึกไว้ในไดอารี่ แต่มัวติดพันละคอน จนไม่สามารถปลีกตัวมาเขียนได้

พอละคอนจบ มีเรื่องยุ่งเรื่องอื่น สะสางเสร็จ พอว่างมาเขียนไดอารี่ อารมณ์ความบ้าก็จางหายไปแล้ว เลยเขียนไม่ออกซะงั้น เอาเป็นว่า ถ้ารี่มีไปติด แดจังกึม รอบสามเมื่อไร จะพยายามหาทางปลีกตัว มาบันทึกแง่มุมอะไรสักอย่าง ไว้ให้ได้ละกันค่ะ lol

 

 

ไหน ๆ ก็ขายหน้ากับความบ้าละคอนของตัวเองแล้วอะน่ะ จะขยายความบ้าของตัวเองต่อไป ก็คงไม่ทำให้รี่รู้สึกอายไปกว่านี้มากน้อย ^^"

รี่เพิ่งบอกว่า ช่วงนั้นบ้ามากถึงขนาดปลีกตัวมาเขียนไดอารี่ไม่ได้ แต่เชื่อไหม รี่สามารถปลีกตัวไปโผล่ที่ไหนได้?

คำตอบคือ British Museum ค่ะ

คงงงละสิว่า เหตุใดการติด "แดจังกึม" ถึงทำให้รี่ไปโผล่ที่นั่น

อิ อิ รี่ไปเพื่อตรงแน่วไปที่แผนกเฉพาะเกี่ยวกับเกาหลีที่ British Museum ค่ะ และต้องเรียกว่า ตรงแน่วจริง ๆ เพราะเธอดูจบ ก็กลับบ้าน ไปดูละคอนต่อ เรียกว่าช่วงนั้น ไม่สนใจเรื่องอื่นอีกแล้วในชีวิต ตัวรี่ไม่ได้อยู่ในยุคปัจจุบัน แต่ไปหมกหมุ่นอยู่ในยุคพระเจ้าจุงจง แห่งราชวงศ์โชซอน สมัยศตวรรษที่ 16 นู่น

- -"

 

 

รี่เป็นพวกบ้าพวกหนังสือเก่า พวก manuscript ยุคกลาง จึงไม่แปลกที่รี่จะไปติดใจสิ่งนี้เข้า ที่ห้องเกาหลี ใน BM

 

 

แต่คำบรรยายเขาไม่ให้รายละเอียดอะไรเท่าไรเลยค่ะ บอกแค่ว่า เป็นตำราสมุนไพรภาคเกาหลี พิมพ์ด้วยพิมพ์ไม้ โดยเป็น copy ของตำราการแพทย์ที่เขียนโดย ถังเชิ่นเหวย (唐慎微) และหน้าที่เปิดแสดง เป็นการอธิบายเกี่ยวกับสรรพคุณของโสม

ลองไปหาดูในหนังสือชื่อ History and Development of Traditional Chinese Medicine โดย Chen-kuo Wang และ Handbook of Medicinal Plants โดย Zohara Yaniv และ Uriel Bachrach ได้ความว่า ถังเซิ่นเหว่ย เป็นแพทย์ในราชวงศ์ซ่ง เขียนตำรายาสมุนไพร (本草 - เปิ่นเฉา) ที่ชื่อว่า จิงชือเจิ้งเล้เปิ่นเฉา (經史證類本草 - Classic and Historical Classified Materia Medica for Emergency ) เลยเดาว่า เล่มที่โชว์อยู่ใน BM คงเป็น copy ของเล่มนี้กระมังคะ

เจิ้งเล่อเปิ่นเฉา ไม่ใช่ตำราที่จัดพิมพ์โดยราชสำนัก และถังเซิ่นเหว่ยรวบรวมจากสองตำราคือ เปิ่นเฉาถูจิง(本草图经 - Illustrated Classic of Materia Medica) และเจียโหย่วเปิ่นเฉา (嘉祐本草 - Jiayou's Materia Medical) ประกอบกับที่ได้ศึกษาค้นคว้าเพิ่มเติม รวมทั้งมีการเพิ่มปรัชญาของลัทธิเต๋าและพุทธศาสนาในตำรา

เจิ้งเล่อเปิ่นเฉาประกอบด้วย 32 หมวด บันทึกยาทั้งหมด 1558 ประเภท มีภาพประกอบสมุนไพรแบบที่เห็นในรูป นอกจากนี้ยังมีการระบุสูตรยาที่จะใช้รักษาที่ได้มาจากประสบการณ์การรักษาคนไข้ ซึ่งแตกต่างกับตำราก่อนหน้าราชวงศ์ซ่งที่มักบันทึกเพียงสรรพคุณยาทั่วไป

ตำรายาเล่มที่ว่านี้ เป็นพื้นฐานให้กับตำรายาในสมัยต่อมา ร่วมทั้งตำรา เปิ่นเฉากังมู่ (本草纲目 - Compendium of Materia Medica) ตำรายาสมุนไพรอันโด่งดังของหลีฉือเจิน (李时珍) ในสมัยราชวงศ์หมิงด้วย

 

 

มาถึงตรงนี้ ย้อนกลับขึ้นไปอ่านตั้งแต่ต้น เริ่มจาก Coffee Prince กลัวความแก่ แดจังกึม จบลงด้วยตำรายา ...

 อืม อะน่ะ ท่าจะบ้าไปแล้ววุ้ย -"- 

เจื้อยแจ้วสะเปะสะปะไปเรื่อย หาประเด็นไม่เจอ แต่เอ๊ะ คิดว่า น่าจะคุ้นเคยกับสไตล์แบบนี้ดี เพราะเอนทรีส่วนใหญ่ของไดอารี่เล่มนี้ ก็ประมาณนี้ไม่ใช่หรอ? ;>

ไหน ๆ แล้วอะน่ะ เอาให้มันสมชื่อเอนทรีนี้หน่อย ...

ขอปิดท้ายด้วยเรื่องสำคัญมากเลยค่ะ พ่อแม่พี่น้อง ค่ำคืนนี้ อย่าลืมน่ะค่ะ การลงสนามครั้งแรกของพลพรรคอัสซูรี่ ส่งแรงเชียร์กันหน่อยเร็ว หวีดวิ้ววววว

Forza Azzurri!!!

 



ปู้เหลี่ยวฉิง (不了情)

ขับร้อง ฟ่านเจินเจิน (范蓁蓁)

   
we are in diaryis.com family | developed by 7republic