The Very Thought Of You

 

ผ่านมาหกวัน ยังทำใจไม่ได้ รู้สึกเหมือนใครเอาอะไรมาทุบหัว สมองยังมึนงงกับเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด ไม่ได้คิดอยากมาเปิดเอนทรีหน้าใหม่นี้เลยด้วยซ้ำ  แต่พอดีไปเห็นไดอารี่คุณเจนลุกขึ้นมาประชาสัมพันธ์อะไรบางอย่าง รี่เลยอยากร่วมด้วยช่วยกันประชาสัมพันธ์

เผื่อคนที่อ่านไดอารี่เล่มนี้ แล้วไม่ได้เป็นสมาชิก เลยไม่ได้อ่านกระทู้ในเวบบอร์ดของไดอารี่อีส ที่ตอนนี้มีคนเสนอการร่วมกันเขียนโปสการ์ดไปให้กำลังใจกับบุคลากรที่ทำงานในภาคใต้

จริงอยู่ ที่โปสการ์ดที่เขียนให้กำลังใจ อาจไม่ได้ช่วยอะไรมากมาย แต่รี่ก็อยากทำอะไรสักอย่าง และมันเป็นสิ่งเดียวที่รี่สะดวกที่จะทำในตอนนี้ และอยากชักชวนใครที่สนใจ มาร่วมเขียนโปสการ์ดกันค่ะ

ที่อยู่หน่วยงานที่เอามาลง มาจากในกระทู้

http://www.diaryis.com/community/board/msg.php?bid=08401

เอามาแปะโดยคุณ ♫ กั๊ตโตเนีย & และคุณ มีนมาเฟีย ღ  ค่ะ ขออนุญาต copy เอามาลง ช่วยประชาสัมพันธ์

 

1. โครงการส่งแรงใจสู่แนวหน้า

โครงการส่งแรงใจสู่แนวหน้า
กองปฏิบัติการข่าวสาร
กอ.รมน.ภาค 4 สน.
ค่ายสิรินธร
อ.ยะรัง
จ.ปัตตานี 94160

 

2. โรงเรียนบ้านปะกาลือสง


คณะครู นักเรียน และผู้ปกครอง
โรงเรียนบ้านปะกาลือสง
ต.ตุยง อ.หนองจิก
จ.ปัตตานี 94170

 

3. กองพลนาวิกโยธิน

นาวาเอก นิเวช บุตรศรี
ผู้บังคับการกรมทหารราบที่ 3
กองพลนาวิกโยธิน
ค่ายจุฬาภรณ์ ตำบลโคกเคียน
อ. เมือง
จ. นราธิวาส 96000

 

4. โครงการในพระราชดำรีของพระราชินีที่ลงไปสอนวิชาชีพให้กับชาวบ้านในพื้นที่นะค่ะ

พลเรือโท ศุภนิตย์ จูฑะพุทธิ
หัวหน้าคณะทำงานชุดตรวจเยี่ยม
โครงการตามพระราชดำริฯ ชุดที่ 3
กองงานในพระองค์ (อาคารรับรอง)
ค่ายจุฬาภรณ์
ต.โคกเคียน
อ. เมือง
จ. นราธิวาส 96000

5. หน่วยตชด. ของหมวดตี้ค่ะ

ผบ.ร้อย ตชด.หน่วยเฉพาะกิจ
หน่วยรบพิเศษที่ 1
ประจำฐานปฏิบัติการบ้านสันติ 1
ต.เขื่อนบางลาง
อ.บันนังสตา
จ.ยะลา 95130

 

ถ้าใครมีที่อยู่ที่ไหนอีก อยากแนะนำรี่ เขียนบอกให้ทราบได้เลยค่ะ ขอบคุณล่วงหน้า

 

 


ไหน ๆ ก็มาเปิดเอนทรีใหม่แล้ว เลยขอเล่าอะไรบางอย่าง ที่ไปพบเจอมาในช่วงหลายวันที่ผ่านมา

ไปเจอกระทู้อันหนึ่งในพันทิบ ตั้งหัวข้อ โยงเรื่องข่าวหมวดตี้ โดนบดบังเพราะข่าวพันธมิตร เห็นแล้วรู้สึก ส่ายหัว ไปกันใหญ่แล้ว รู้สึกอยากเข้าไปบอกเจ้าของกระทู้ว่า อย่าเที่ยวโยงอะไรมั่วซั่วไปหมด

แต่พอเข้าไป ดันไปเจอความคิดเห็นอันหนึ่ง เข้ามาถามทำนองยอกย้อนว่า แล้วเรื่องราวของเจ้าหน้าที่คนอื่นที่ทำงานในภาคใต้มีความสำคัญน้อยกว่าหมวดตี้ตรงไหนหรอ

อารมณ์แรกที่เห็นตอนนั้น ไม่รู้อันไหนมันมากกว่า ระหว่าง "ปี้ด" กับ "หดหู่" แต่รี่ก็ยังคุมสติตัวเองได้ เขียนแสดงความคิดเห็นไปแบบไม่ใช่อารมณ์ (ทั้ง ๆ ที่อยากด่ามาก ) ว่า มันใช่เรื่องหรอ ที่มันมาเปรียบเทียบอะไรแบบนี้ เกี่ยวกันตรงไหนเนี่ย!?! อยากชี้นำเจ้าของกระทู้ในทางที่ถูกที่ควร ก็แค่บอกว่า สื่อมีสิทธินำเสนอข่าวหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นการเมือง บันเทิง หรือข่าวภาคใต้ ไม่ใช่ไปบังคับ ให้มามุ่งเน้นข่าวใดข่าวหนึ่ง

ถัดไปไม่นาน เจอคนคนเดียวกันอีก ไปตอบกระทู้เรื่องหมวดตี้อีกกระทู้หนึ่ง ทำนองแบบนี้

 

ยังมีมีวีรบุรุษอีกมาก ถึงแม้เค้าจะไม่มีไดอารี่ออนไลน์ หรือมีคนรู้จักในเน็ต แต่เค้าก็ยังมีอยู่ เสียชีวิตจริงในการทำหน้าที่ในภาคใต้เช่นกัน ไม่ได้ต้องการให้ต้องมาตั้งกระทู้ชื่นชมอีก เพราะถ้าทำแบบนั้น จะมีกระทู้มากมายรายวัน เพราะมีตายกันแทบทุกวัน

 

ใครจะเชื่อรี่บ้างไหมว่า งวดนี้รี่ไม่มีความรู้สึกโกรธเลยใด ๆ ทั้งสิ้น เพราะมันโดนครอบงำด้วยความหดหู่อย่างมากแทน เนื่องจาก ตอนนี้ รี่ไม่ได้มองคนตอบ เป็นคนใดคนหนึ่ง เฉพาะเจาะจงไปแล้ว แต่รี่มองว่า นี่คือตัวแทนความคิดที่มีอยู่จริง ในสังคมบ้านเรา

เราเริ่มจะมองว่า การตายของบุคคลากรที่ลงไปทำงานที่ภาคใต้ เป็นเรื่องปกติ ได้ยินข่าวจนชินชา และกลายเป็นชาชินกับมันไปแล้ว? แถมบางทียังมีประเภทไม่อยากจะได้ยิน ไม่อยากจะรับรู้ เห็นการถ่ายทอดเรื่องราวของคนที่สละชีวิตตนเอง เพื่อปกป้องประเทศชาติ เป็นการทำให้มีจำนวนกระทู้เกร่อไปซะงั้น

ความหดหู่ยิ่งเพิ่มเป็นทวีคูณ ที่ไปเจอความคิดเห็นหลายอันในกระทู้ที่เวบบอร์ดของ diaryis ตั้งแต่บอกให้ปัญหาภาคใต้แก้ไปด้วยการ "แยก ๆ ไปเหอะ  3 จังหวัด เอาไรนักหนา" ยันไปจนมีคนมาดูหมิ่นว่า เป็นเพราะมีกระแสลัทธิรักชาติครอบงำ จึงมีคนมากระหน่ำตำหนิคนที่ปากพล่อย ใช้ประโยคชุ่ย ๆ กับเรื่องใหญ่ของประเทศชาติ

สิ่งที่เห็นมาทั้งหมดนี่ ทำรี่อึ้ง จนพูดอะไรไม่ออกเลย เฮอ ...

เอาเป็นว่า ขอยกคำพูดหนึ่ง จากเอนทรี รักเมืองไทย ของหมวดตี้มาลงไว้ ที่น่าจะพออธิบายอะไรบางอย่างได้

 

แต่ ในขณะเดียวกัน... มองย้อนมาดูคนที่นี่
คนที่นี่ เขาก็มีชีวิต มีครอบครัว
และ เขาก็คือคนไทย คนบริสุทธิ์ ตัวเปล่า ๆ
ยอมไม่ได้หรอก ที่เขาจะมาตาย
โดยที่เรา นั่งดูข่าวเขาตาย
แล้วก็บอกว่า "อีกแล้วเหรอ.."
จากนั้นก็เปลี่ยนช่อง ไปดูรายการอื่น
ชีวิตเขา ไม่ได้มีค่าแค่เพียงคำว่า "อีกแล้วเหรอ"

 

 

สุดท้าย อยากให้ลองกลิ้งเมาส์ขึ้นไป แล้วเปรียบเทียบประโยคตัวเอนทั้งสอง

มันน่าสลดใจ ที่คนที่มีความคิดเสียสละตนเอง เพื่อปกป้องคนในชาติ เมื่อเสียชีวิตไปแล้ว กลับได้รับการตอบแทน เป็นคำพูดห่วย ๆ ของเพื่อนร่วมชาติแบบนั้น

ส่วนที่รี่เองอยากพูด ก็คือ อยากให้ทุกคนรู้สึกว่า การตายของบุคลากรที่เสียสละไปทำงานที่ภาคใต้ เป็นความรับผิดชอบของทุกคนในชาติ พวกเราทุกคน มีส่วนร่วมในการเสียชีวิตของพวกเขา

พวกเขาคงไม่ต้องมาตาย ได้อยู่กับคนที่รัก ได้มีโอกาสสานความฝันของตัวเอง ถ้าไม่เป็นเพราะเขาเสียสละ ลงไปทำงานเพื่อคนอื่นในชาติเช่นพวกเรา ได้ใช้ชีวิตที่สุขสบายหรอกหรือ?

 

 



The Very Thought Of You

we are in diaryis.com family | developed by 7republic