Sotto il sole della Toscana

 

ครั้งหนึ่ง เมื่อนานแสนนานมาแล้ว ที่มาเยือน Firenze รี่พลาดโอกาสที่จะปีนขึ้นไปบนยอด Duomo และทำได้แต่เพียงแหงนมองความงามของยอดโดมแดงของ Brunelleschi จากพื้นดิน เอ่ยคำลา พร้อมกับสัญญาว่า จะหาโอกาสกลับมา Firenze อีกครั้ง และเมื่อนั้น ยังไงจะปีนขึ้นไปบนยอด Duomo ให้ได้

 

ตลอดเวลาที่ผ่านมา หวนคิดถึง Firenze อยู่เสมอ หลายครั้งเห็นภาพแจ่มชัดเสมือนจริง ไม่ใช่ภาพเลือนลางเหมือนภาพของความฝัน เป็นภาพของตัวเองคว้ากระเป๋า นั่งรถจากบ้านไปสนามบิน จับเครื่องไปลงที่ Pisa แล้วจับรถไฟต่อไป Firenze จากที่นี่ แค่ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น ก็สามารถตรงไปสู่เมืองอันเป็นที่รักได้ ช่างง่ายเสียเหลือเกิน

หากแต่ แม้ภาพนั้นจะชัดเจนเพียงใด ก็ไม่เคยเป็นความจริงที่จับต้องได้เสียที มีเหตุติดขัดนานาประการ มาขวางกั้นเสมอ

มาวันนี้ ในที่สุด รี่กลับมาเหยียบผืนแผ่นดินของ Firenze อีกครั้ง ได้ไปแวะเวียนทักทายสถานที่ต่าง ๆ เหมือนดังการเยี่ยมเยียนเพื่อนเก่าที่ไม่ได้พบเจอกันนาน จนวันสุดท้ายที่จะพำนักอยู่ที่ Firenze  รี่ไปเกือบหมดดังที่ตั้งใจ ขาดแต่เพียง การปีนขึ้นไปบนยอดของ Duomo

ทั้ง ๆ ที่เป็นความตั้งใจหลักของรี่ในการมาเยือน Firenze แต่กลับพลาดโอกาสที่จะทำ เพราะกลับมาเย็น หอคอยปิด ขึ้นไม่ทันบ้างละ ติดวันหยุด ไม่เปิดบ้างล่ะ จนวันสุดท้าย รี่มีรายการต้องไปเมือง Pisa และคิดว่า กว่าจะนั่งรถกลับมา Firenze ก็คงเย็นค่ำมาก บันไดขึ้นโดม ก็คงปิดอีกตามเคย และรุ่งเช้า รี่ต้องเดินทางไปเวนิส แต่เช้าตรู่ ก่อนที่ทางขึ้นจะเปิด

รี่หมดหวังเสียแล้ว ที่จะได้ปีนขึ้นไปบนยอด Duomo เลยทำตัวเป็นพวกองุ่นเปรี้ยว ปลอบใจตัวเอง ด้วยคำพูดว่า ไม่เห็นมีอะไรเลย แค่พลาดการขึ้นไปดูวิว ก็เท่านั้น รี่ก็ปีนมาหลากหลายโบสถ์แล้ว ได้เห็นวิวต่าง ๆ มาก็มาก การขึ้นไปที่ยอด Duomo แห่ง Firenze คงไม่ได้สร้างความแตกต่างในชีวิตให้มากมายอะไรนักหนา แล้ว Duomo มันก็คงอยู่ของมันตรงนี้ ต่อไปอีกชั่วกาลนาน เดี๋ยวก็ค่อยกลับมาอีกครั้งก็ได้ แต่กระนั้น ในใจลึก ๆ ก็รู้สึกเสียดาย และแอบเศร้า

 

........................................................

 

คงเป็นโชคชะตากำหนดให้รี่ต้องปีนขึ้นไปในงวดนี้ให้ได้กระมัง รี่เลยสามารถทำเวลากลับมาจาก Pisa ก่อนบันไดขึ้น Duomo จะปิดอย่างเฉียดฉิว และไต่บันได 463 ขั้น ขึ้นไปสู่ยอด Duomo

ระหว่างเดินขึ้นไป ในหัวตั้งคำถามกับตัวเองว่า ทำไมต้องปีนขึ้นมาที่อยู่ Duomo?

เพียงแค่ มันเป็นความผิดหวังครั้งก่อน เลยอยากชดเชย อยากเอาชนะ กระนั้นหรือ?

แท้จริงแล้ว รี่มีความรู้สึกอยากขึ้นไป จริงหรือเปล่า?

ขึ้นไปเพื่ออะไร ขึ้นไปดูอะไร?แค่ได้ดูวิวจากที่สูง แค่นั้น?

รี่พยายามตอบคำถามเหล่านี้ ระหว่างทางที่เดินขึ้นไป แต่ก็ไม่ได้คำตอบที่ชัดเจน จนกระทั่ง เมื่อหลุดออกมาจาก ตรอกบันไดอับ ๆ ที่คับแคบ มาสู่แสงสว่างที่แรงจ้า และลมที่พัดแรงบนที่สูง และภาพที่รี่เห็นอยู่ข้างหน้า ก็ทำให้รี่หมดกังขาต่าง ๆ ในบัดดล

สำหรับรี่ เหตุที่ต้องปีนขึ้นมาสู่ยอด Duomo แห่ง Firenze ไม่ใช่เพราะจะทำให้เราเห็น ภาพเขียน "การตัดสินครั้งสุดท้าย" ภายใต้โดมชัดเจนขึ้น

 

หรือเพราะได้เข้าใกล้ท้องฟ้าแห่งทัสคานีมากขึ้น และได้เห็นลายละเอียดภายนอกของยอดโดม

 

 

หรือเพราะทำให้สามารถเพ่งพิจารณาหอระฆังของจ๊อตโตได้อย่างใกล้ชิด

 

 

หากแต่เป็นเพราะภาพเหล่านี้ค่ะ

 

ภาพทะเลหลังคาอิฐสีส้ม ที่มีแสงแดดแห่งทัสคานีอันร้อนแรง ฉายสาดส่อง ตัดกับสีฟ้าของท้องฟ้า ที่ทำให้รี่รู้สึกว่า มันสวยงามมาก อยากให้เวลามันหยุด ณ ตรงนั้น รี่ไม่มีที่ต้องไป ไม่มีชีวิตต่อไปที่ต้องดำเนิน ไม่มีอะไรที่ต้องคิด หรือต้องทำ ทุกอย่างหยุดนิ่ง แค่ตรงนี้ ณ บัดนี้ เหลือแต่เพียงภาพข้างหน้า

ไม่ว่าสายตาจะกวาดไปทิศไหน ล้วนพบเจอแต่สิ่งที่คุ้นเคย ที่ผูกพัน และรู้สึกว่า มันช่างสวยงามไปอีกแบบ เมื่อมองมาจากที่สูงแห่งนี้

ถัดมาไม่ไกลจากภาพของกลุ่มเส้นเหล็กของรางรถไฟที่พาดกันไปมา คืออาคารสถานีรถไฟ และถัดจากนั้นโบสถ์ Santa Maria Novella ของพวกโดมินิกัน

นั่นไง Piazza della Signoria เห็นหอระฆังของ Palazzo Vecchio โดดเด่น แอบเหลือบเห็นยอดโค้งของ Loggia dei Lanzi แม้รี่จะไม่สามารถมองทะลุตึกที่บดบัง เห็นเหล่างานปฏิมากรรมทั้งหลายภายใต้ Loggia แห่งนั้น แต่รี่ก็มั่นใจว่า เพอร์ซูสยังคงยืนถือหัวนางเมดูซ่าอย่างอหังการ หรือหญิงชาวซาบีนส์ ยังคงเอี้ยวตัวหนีการเหนี่ยวรั้ง เยื้อยุดของทหารหนุ่มโรมัน

นั่นไง ยอดโดมของโบสถ์ขนมปัง เห้ย ไม่ใช่ โบสถ์ San Lorenzo (รี่ชอบนึกถึงโบสถ์นี้ เป็นแถวขนมปัง รี่ว่ารูปทรงมันชวนให้นึกถึงแบบนั้น ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แต่คนอื่นอาจไม่เห็นด้วยกับรี่ก็ได้ ^^") และเดาเอาว่า ยามเย็นเช่นนี้ เหล่าพ่อค้าเร่ขายของที่ระลึก ที่จับของพื้นที่หน้าโบสถ์เต็มไปหมด และมักทำให้รี่หงุดหงิดใจทุกครั้งที่ผ่านแถวนี้ คงกำลังเตรียมเก็บข้าวของ กลับบ้านกลับช่องกันเสียที

และนั่นไง โบสถ์ Santa Croce ของพวกฟรานซิสกัน ที่เมื่อหลายวันก่อน รี่มัวแต่ไปดื่มดำกับภาพเขียนของจ็อตโตในนั้น จนกลับมาปีน Duomo ไม่ทัน ทำให้เกือบพลาดโอกาสได้ขึ้นมาเห็นโบสถ์จากมุมมองแบบนี้ ในวันนี้

ฯลฯ

 

........................................................

 

ขาเดินกลับลงมา กลับตรงกันข้ามกับขาขึ้นไป  ...

ทุกอย่างสงบแล้ว ไม่มีปุจฉาและวิสัชนากับตัวเองเช่นขาขึ้น สิ่งที่เหลือ มีแต่เพียงความอิ่มเอิม ความสงบในจิตใจ และภาพแห่ง Firenze ที่เห็นจากยอดของ Duomo

ภาพที่ไม่ใช่ "แค่วิวจากที่สูง" เหมือนที่รี่นึกคิดในตอนแรก ภาพที่ไม่ใช่ภาพนิ่งที่จับด้วยกล้องถ่ายรูปที่รี่เอามาแปะบนบันทึกหน้าวันนี้ มันไม่ใช่ภาพที่อุปกรณ์บันทึกภาพใดจะเก็บได้ นอกจากใจของรี่เท่านั้น เพราะมันเป็นภาพที่มีชีวิต สิ่งที่เห็นมันผสมผสานรวมกับอารมณ์และความรู้สึกนึกคิดของรี่ในขณะนั้น วินาทีนั้น ที่รี่อยู่บนยอด Duomo แห่ง Firenze และภาพนั้นจะติดตรึงในความทรงจำของรี่ตลอดไป ...

 

 

 

 

 

I will be there someday!
JM!D
12 ส.ค. 2551 เวลา 22:21 น.
ภาพแรกสวยมาก

ยิ่งแปลกใจที่คุณรี่อัพได

จะกลับไทยปลายเดือนน๊า

หวังว่าคงได้กอดคุณรี่

คิดถึง ๆ ๆ

อยากไปปีนด้วยกับคุณรี่จัง

กอด กอด
001023
12 ส.ค. 2551 เวลา 22:42 น.
นั่นสิหนอ

จะปีนขึ้นไปทำไม?

นายก็เป็นอีกคนที่ช่างปีนเหลือเกิน ไปไหนที่เค้าให้ปีนได้ ก็จะต้องปีนให้ได้สิน่ะ กี่โบสถ์ กี่วิหาร หกร้อยขั้น สี่ร้อยขั้น กี่ตึกกี่ยอดที่ต้องใช้ลิฟต์ขึ้นไป ก็ต้องขอให้ได้เห็น บางที่สวยไม่เท่าที่อื่น บางที่สวยจนบรรยายไม่ถูก สุดท้ายแล้ว ที่ได้กลับมา คือความอิ่มใจมังคะ

"ปีนถึงแล้วเว่ยยยย"


มันเป็นความภูมิใจจอมปลอมเล็กๆที่อธิบายไม่ถูกเหมือนกันล่ะค่ะ
000640
9.
12 ส.ค. 2551 เวลา 22:56 น.
ภาพยอดโดมที่มีท้องฟ้าเป็นฉากหลังสวยงามมากครับ ดูแล้วใจแทบจะลอยไปถึงทัคคานีเลยครับ ว่าแต่ไม่เห็น คุณเชอรี่ อัพไดอารี่ มาหลายวันกำลังนึกสงสัยอยู่เลยครับว่ามีอะไรหรือเปล่า เอาเป็นว่าขอให้ คุณเชอรี่ มีสุขภาพที่แข็งแรงและมีความสุขมาก ๆ นะครับ
C.A.B.
12 ส.ค. 2551 เวลา 22:58 น.
พี่รี่กลับมาแล้วววว คิดถึงจังเลย
วันนี้เปิดเม้นต์ด้วย โอ้ววววว

เมื่อวานต้องเพิ่งได้โปสการ์ดจากพี่รี่เอง ไปรษณีย์ไทยหรืออิตาลีอู้งานก็ไม่รู้ ส่งมาถึงพร้อมกันหมดเลยอะ คิดถึงโรมคิดถึงท่านหญิงรัตนกับป้าจุ๊ เอ๊ย ไม่ใช่เจ้าหญิงแอน
พี่รี่รู้ไหมว่าต้องพยายามจะส่งโปสการ์ดวันที่ 8 เดือนแปด แต่ก็พลาดดดด -*-

คิดถึงฟลอร์เรนซ์ คิดถึงทัสคานี พี่รี่ไป siena มาด้วยหรือเปล่าอะ อยากให้พี่รี่ไปที่สุดเลยเมืองนี้ พี่รี่ต้องชอบมากๆ แน่อะ แต่ไม่เป็นไรถ้าไม่ไปคราวนี้คราวหน้าเราขับรถไปเที่ยวทัสคานีกันดีกว่า

เพลงวันนี้สุดยอดมากๆ เลยอะอ่านแล้วอินไปด้วย ต้องก็หวังว่าสักวันจะได้ไปถึงยอดของดูโอโมด้วยเหมือนกัน (มีบางทีที่ลิสต์ไว้ในใจแต่ไม่ได้ขึ้นสักทีเพราะกลัวความสูง เอิ๊กก จริงๆ แล้วกะว่ารอมีแฟนจะพาแฟนไปด้วยอะคะ เผลอๆ จะได้แอบกอด 55+)

คิดถึงๆ คะพี่ แล้วคุยกันหลังไมค์นะคะ
จุ๊บๆ
002962
13 ส.ค. 2551 เวลา 00:41 น.
อารมณ์ไหนเปิดคอมเมน์เนี่ย :P
000644
13 ส.ค. 2551 เวลา 15:53 น.
เข้ามาไดคุณรี่ทีไร เหมือนได้ไปเที่ยวด้วยทุกที แต่ทางที่ดี อยากจะขอไปอยู่ด้วยจะดีกว่า จะได้ไม่ต้องมาคอยนั่งอิจฉาอยู่แบบนี้ 55

ปล. ภาพที่ปีนขึ้นไปถึง สวยสมกับการปีนเลยคุณรี่ นุ้ยอยากไปปีนดูแบบนี้มั่งจังค่ะ
002718
14 ส.ค. 2551 เวลา 10:30 น.
หนังสือมาส่งถึงบ้านแล้วค้าบบ
^^
002962
14 ส.ค. 2551 เวลา 12:05 น.
แจ่ม!!
002530
ผมน่ะหรอ...(เจ้าชู้)?
15 ส.ค. 2551 เวลา 02:39 น.
ชอบจัง



หาเหตุผลสำหรับตัวเอง ยังไม่เจอเหมือนกัน

แต่บอกกับตัวเองตลอดว่า จะพาตัวเองไปยืนอยู่ตรงนั้น บนนั้น สักวันหนึ่ง แน่นอน!



Firenze ที่รัก (แอแบเต้ย)



ขอบคุณค่ะที่มาแบ่งปัน ชอบชอบ
Gift
15 ส.ค. 2551 เวลา 19:11 น.
ได้โพสการ์ดแล้ว ดีใจ


ว่าแต่ เมื่อไหร่กลับจ๊ะ
002079
18 ส.ค. 2551 เวลา 23:04 น.
รูปก็สวย เรื่องก็ดีนะคะ ^^
อิจฉา..อยากไปมั่ง
004939
22 ส.ค. 2551 เวลา 16:22 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic