หลังรอยยิ้ม 

 

คืนนี้รู้สึกเบื่อ เลยหยิบรูปทริปล่าสุดที่ผ่านมาขึ้นมาดูเล่น ๆ นั่งดูไป ดูมา แล้วฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ชวนให้รี่นึกแคร่นหัวเราะ

 

 

ณ เมืองที่งดงาม ภายใต้ฉากสถานที่ที่สวยงาม เบื้องหลังรอยยิ้ม ใครจะไปนึกคิดว่า  คนที่ไปเที่ยวที่น่าจะอยู่ในอารมณ์แห่งความสุข กลับกลายเป็นต้องมาทะเลาะกันอย่างหนัก จนรี่ร้องไห้ ส่วนม้า ก็น้ำตาซึม

เป็นอีกครั้ง ที่รู้สึกว่า บุคลิกที่มักเก็บทุกอย่างไว้ในใจ คิดอยู่ในใจ ไม่พูดออกมา ไม่เปิดโอกาสให้คนได้เข้าใจว่า รี่คิดอะไร รู้สึกอย่างไร มันช่างก่อให้เกิดปัญหากับคนรอบข้างได้มากมายเสียเหลือเกิน และแย่ที่สุดคือ ทำให้คนเหล่านั้นต้องมีทุกข์ ต้องมาเสียใจ หรือมาเสียน้ำตา

ก็อยากจะพูดว่า แล้วรี่จะพยายามปรับปรุงเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดีขึ้น เปิดเผยมากขึ้น แต่ไม่สามารถพูดเช่นนั้นได้ เพราะรู้ตัวดีว่า ทำไม่ได้ เพราะนี่มันคือตัวตนของรี่ เกิดมาพร้อมกับมีบุคลิกแบบนี้ สุดปัญญาที่จะไปดัด ไปฝืนมัน

 

..............................................................

 

แต่ฟ้าหลังฝน ก็ไม่ขุ่นเทาเกิน ....

แม้ตอนทะเลาะ รี่รู้สึกเลวร้ายมาก แทบไม่อยากจะไปไหนต่อทั้งนั้น อยากไปซื้อตั๋วเครื่องบิน กลับบ้าน ให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย รี่ถึงกับประกาศลั่นว่า จะไม่มีวันพาใครมาที่นี่อีกแล้ว เพราะครั้งนี้ทำรี่เสียความรู้สึกอย่างมากกับเมืองที่รี่รัก

แต่มา ณ วันนี้ กลับรู้สึกว่า ดีใจที่เกิดการขัดแย้งอย่างรุนแรงเช่นนั้น เพราะมันทำให้รี่สามารถพูดอะไรที่อยู่ข้างในออกมาได้มาก ม้าก็เช่นกัน และมันทำให้รี่เข้าใจม้ามากขึ้น และหว้งว่าม้าก็คงเป็นเช่นเดียวกัน  ...

 


ปัจฉิมลิขิต

 

พอดี รี่เพิ่งใช้คำว่า 'ฟ้าหลังฝน' เมื่อหลายย่อหน้าก่อน มันทำให้รี่นึกอะไรเพิ่มเติมขึ้นมาได้ ขอบันทึกไว้ตรงนี้หน่อยค่ะ ...

ครั้งหนึ่ง มีคนคนหนึ่งที่รี่รู้จัก เขาเลือกใช้นามแฝงว่า 'ฟ้าหลังฝน' แล้วรี่ก็ได้ถามเขาว่า ทำไมถึงเลือกใช้ชื่อนี้ เขาตอบว่า ตอนนี้นึกหาชื่อ เขามองออกไปนอกบ้าน ซึ่งขณะนั้นเป็นช่วงหลังฝนตก ภาพที่เขาเห็นคือ ท้องฟ้าที่เพิ่งมีแสงรำไร ผุดขึ้นมาอีกครั้ง มันเป็นภาพที่สวยมาก เขารู้สึกชอบ เลยเลือกใช้ชื่อว่า 'ฟ้าหลังฝน'

รี่เลยย้อนกลับมาคิดถึงตัวเอง ช่างแตกต่างกันดี รี่ไม่ค่อยจะสนใจท้องฟ้าหลังฝนตกเท่าไรนัก อาจเป็นเพราะรี่ไม่ค่อยชอบฝน และหลายครั้งที่รี่หงุดหงิด อารมณ์เสียก็เพราะฝน อีกอย่าง รี่ไม่ค่อยสนใจแสงสว่างอะไรบนท้องฟ้า สำหรับรี่แล้ว ความสวยงามของท้องฟ้า คือความมืด ดึกสงัด เงียบสงบ มีแต่ตัวรี่กับแสงดวงดาวริบหรี่

พอมานั่งวิเคราะห์ตอนนี้ ถึงความแตกต่างของสองความชอบที่ว่ามา พร้อมกับลักษณะบุคคลิกของผู้ที่ชอบนั้น ทำให้รี่รู้สึกว่า ตลกดีเหมือนกันแหะ แค่เรื่องว่า ชอบท้องฟ้าแบบไหน มันก็สามารถ บ่งบอกอะไรหลาย ๆ อย่างได้

แล้วคนที่อ่านเอนทรีหน้านี้ละ ชอบท้องฟ้าแบบไหนกัน?

 

I Will Wait For You

 

เกี่ยวกับเพลง

ไดอารี่เล่มนี้เปิดเพลง Les Parapluies de Cherbourg ของ Michel Legrand มาหลายครั้งมาก ในหลากหลายรูปแบบ เหตุเพราะความชื่นชอบส่วนตัวของเจ้าของไดอารี่ค่ะ แต่ไม่เคยเปิดฉบับแปลงในภาษาอังกฤษของเพลงนี้เลย ที่กลายมาเป็นเพลง I Will Wait For You ที่มาพร้อมกับเนื้อเปิดเพลงที่ฟังแล้วสุดแสนจะกินใจ ที่รี่ชอบจัง ...

 

If it takes forever I will wait for you
For a thousand summers I will wait for you
Till you're back beside me, till I'm holding you
Till I hear you sigh here in my arms.

 

ชั่งใจอยู่นานว่า จะเอามาเปิดในเอนทรีนี้ดีไหม เพราะเสียงดนตรีช่วงต้นเพลง มันออกจากอึกกะทึกไปหน่อย สำหรับอารมณ์ของเอนทรีนี้ แต่สุดท้าย ก็ปล่อยผ่าน

จะไม่เข้ายังไง ก็ช่างมันเถอะ ไม่สน เอาเป็นว่า รี่อยากฟังเพลงนี้ ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ ก็เลยเปิด จบค่ะ :)

 

 

we are in diaryis.com family | developed by 7republic