Great Expedition

 

สุดสัปดาห์ที่ผ่านมา มีโอกาสนั่งคุยกับคุณบิกสัพเพเหระหลายเรื่อง แล้วคุณบิกก็มีพูดขึ้นมาว่า เมื่อหลายปีก่อน มีโอกาสเดินทางกลับไปดูโรงเรียนสมัยประถมที่เราเคยเรียนกันอีกครั้ง ที่ปัจจุบันถูกรื้อทิ้งไปทำอย่างอื่นเสียแล้ว แต่ก็โชคดีที่ได้พบเจออดีตคุณครูใหญ่ของเรา ที่ยังคงมีบ้านพักอยู่ในพื้นที่โรงเรียนเดิม หากแต่บัดนี้สังขารร่วงโรยเต็มที ต้องมีนางพยาบาลมาคอยอยู่ดูแล

ความทรงจำคนเรานี่ก็ตลกดีนะคะ เรื่องบางเรื่องที่ดูมันน่าจะสาบสูญไปตามกาลเวลาที่ยาวนาน และเราไม่เคยมีโอกาสได้หวนมาคิดคำนึงอีกเลย วันดีคืนดี กลับฉายวาบผุดขึ้นมาลอยเด่นอยู่ตรงหน้า เพื่อทำให้เรารู้ว่า มันไม่เคยมลายหายไปไหน มันยังเป็นส่วนหนึ่งของตัวเราเสมอ เพียงแต่ตลอดเวลา มันหาที่หลบซ่อนตัวอยู่ในที่เร้นลับที่ใดที่หนึ่งในซอกสมองของเรา รอคอยอย่างสงบ จนกว่าจะมีสิ่งหนึ่งสิ่งใด มันกระตุ้นมันให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

สำหรับรี่ ความทรงจำเรื่องโรงเรียนประถม ก็คงเป็นในลักษณะเช่นนั้น เมื่อคุณบิกเอ่ยชื่อโรงเรียนอีกครั้ง เอ่ยถึงคุณครูใหญ่ เอ่ยถึงตึกเรือนไม้สองชึ้นรูปตัวแอล เอ่ยถึห้องสมุดอันเร้นลับ ฯลฯ ภาพในอดีตทุกอย่างล้วนหวนคืนกลับมาให้เห็นอย่างแจ่มชัดราวกลับนั่นคือภาพของปัจจุบัน จนรี่อดไม่ได้ที่ต้องก้มดูตัวเองว่า ยังคงเป็นเด็กหญิงผมหน้าม้า ที่ใส่เสื้อขาว แขนพอง นุ่งกระโปรงเอี๋ยมสีน้ำเงินอยู่หรือเปล่า

 

.............................

 

สิ่งหนึ่งที่น่าขำคือ หลายสิ่งหลายอย่าง ที่เราเคยรู้สึกว่ายิ่งใหญ่ ใหญ่โต ลึกลับซับซ้อน เมื่อยามเด็ก มาบัดนี้ เพิ่งมองเห็นความจิ๊บจ๊อย และไม่มีอะไรเลยของมัน ด้วยสายตาของผู้ใหญ๋คนหนึ่ง

ห้องสมุดที่เราเคยรู้สึกรี้ลับซับซ้อน ซึ่งคุณบิกพูดติดตลกว่า นี่แหละคือ ห้อง Finis Africae (จาก Eco's The Name of The Rose) ของพวกเราในสมัยเด็ก มาบัดนี้ รี่เพิ่งมาเห็นว่า แท้จริง มันคือห้องธรรมดาที่ไม่ใหญ่โตมากอะไร แค่มีชั้นหนังสือที่เต็มไปด้วยหนังสือจับฝุ่น และอยู่ในปลายสุดของตึก ในด้านที่ไม่มีแสงสาดส่อง จึงทำให้ดูมืดทึบกว่าห้องอื่น ในอาคารเรียนก็เท่านั้น แต่สำหรับเด็กที่ตัวเตี้ยกว่าชั้นหนังสือมากมาย ยามเมื่อมองขึ้นไป ก็ย่อมจะรู้สึกเหมือนตัวเองหลงอยู่ในหุบผาแห่งหนังสือ ประกอบกับเรื่องเล่าที่ว่า  เคยมีคนผูกคอตายในห้องสมุด ยิ่งทำให้รู้สึกว่า ที่แห่งนั้นคือดินแดนสนธยา

 (รี่คิดว่า นิทานเรื่อง "เคยมีคนผูกคอตายที่นี่" หรือนิทานในกลุ่มใกล้เคียง อาทิ "เคยมีคนมาโดดน้ำตาย" น่าจะเป็นเรื่องที่นิยมแพร่หลายกันมากในกลุ่มเด็กประถามตามโรงเรียนต่าง ๆ ที่ไม่ใช่แค่โรงเรียนของรี่ที่เดียว กระมัง? และบางโรงเรียน อาจจะมีหลากหลายจุด จนถ้าเรามานึกย้อนกลับดู อาจจะรู้สึกตกใจกับจำนวนศพมหาศาลที่เคยมาตายที่โรงเรียนเรา ก็เป็นได้)

นอกจากนี้ ยังมีเนินเล็ก ๆ ในโรงเรียน ที่สูงเพียงแค่เดินย่ำไม่กี่ก้าว ก็ถึงจุดสูงสุด แต่เมือกว่าหลายสิบปีก่อน มันเคยเป็นภูเขาสูงใหญ่ที่ลี้ลับของรี่ ไม่เคยมีผู้ใดบุกฝ่าไปสำรวจมาก่อน มีรี่กับเพื่อน ๆ นี่แหละ ที่เป็นคณะสำรวจชุดแรก ที่มาพร้อมอุปกรณ์ขุดเจาะที่พร้อมสรรพ (ไม้บรรทัด กิ่งไม้ ไม้เสียบลูกชิ้น และมือน้อย ๆ ของเด็กประถม) หลังจากการทุ่มเทและลงแรงอย่างสุดความสามารถของพวกเรา ในที่สุด พวกเราก็ได้ค้นพบสมบัติอันล้ำค่ามากมาย (สติ๊กเกอร์เก่า ๆ ไพ่รู้ตัวการ์ตูน ตุ๊กตากระดาษ  ฯลฯ) 

ความทรงจำช่างแจ่มชัดเหลือเกิน ยังจำได้แม้แต่กลิ่นของหิน ดิน ทราย เสียงหัวใจทีเต้นระรัว ความรู้สึกตื่นเต้น ที่ได้ปฏิบัติภาระกิจที่สำคัญในครั้งนั้น  มันช่างเป็นภาระกิจที่ยิ่งใหญ่ นำมาซึ่งความปลาบปลื้มให้พูดถึงอยู่หลายวัน จนกว่า เด็กหญิงรี่จะมีภาระกิจชิ้นใหม่ (และแน่นอนว่า มันต้อง 'ยิ่งใหญ่' อีกเช่นเคย) ที่จะต้องไปปฏิบัติหน้าที่ต่อไป ...

 

............................

 

 

 

 

we are in diaryis.com family | developed by 7republic