ถามมาสิจ๊ะ

 

สิ่งที่อยากเห็นมากที่สุด เวลาสอนหนังสือคือ ความคิดของนักศึกษาที่นั่งเรียน ซึ่งถ้าใครอยู่ทางสายวิทยาศาสตร์ ก็คงพอเข้าใจว่า ส่วนใหญ่เนื้อหาสาระของรายวิชา มันไม่ค่อยเปิดโอกาสให้มีการ discussion อะไรมากมาย เหมือนทางสายสังคมศาสตร์หรือมนุษยศาสตร์ แต่นั่นแหละค่ะ รี่ก็ยังพยายามหาโอกาสเท่าที่จะเป็นไปได้ให้มากที่สุด

แต่เหมือนยิ่งพยายามเท่าไร ผลลัพธ์มันจะออกเป็นตรงข้ามค่ะ ปัญหาที่พบเจอคือ ส่วนใหญ่แล้ว นักศึกษาเลือกที่จะเงียบ ไม่ตอบ มองหน้ากันไปมา แล้วก็ยิ้มอย่างเดียว :(

วิธีการแรกที่รี่คิดออกคือ เราจะต้องทำลายความรู้สึกเป็น mass ของนักศึกษาให้ได้ แล้ว approach พวกเขาในลักษณะ individual

ดังนั้นรี่เลยต้องพยายามจดจำชื่อพวกเขาให้ได้ทั้งหมดอย่างรวดเร็ว เพื่อจะได้เปลี่ยนจากการถามว่า "พวกคุณคิดว่าอย่างไรคะ" มาเป็น "คุณ A คะ คุณคิดว่า เหตุใดมันถึงเป็นเช่นนี้คะ?" หรือ "คุณ B คะ คุณคิดว่า สิ่งนี้น่าจะเกิดขึ้นได้หรือไม่คะ?"

กลวิธีนี้ มันเหมือนจะเป็นการมัดมือชกให้เขาต้องพูดก็จริง แต่ก็ยังไม่ค่อยอยากจะออกความคิดเห็นกันอยู่ดี ก็ไม่เป็นไรค่ะ ส่วนหนึ่งเดาเอาว่า อาจเป็นเพราะ ความหวาดกลัวที่จะพูดอะไรผิด รี่ก็ต้องหาช่องทางกระตุ้นให้พวกเขาแสดงความคิดเห็นต่อไป  แต่อย่างน้อย ตอนนี้ก็น่าจะมีความตื่นเต้นเร้าใจในการเรียนมากขึ้น (รึเปล่า?) เพราะต้องใจตุ้ม ๆ ต่อม ๆ ตลอดเวลาว่า ...

"ต่อไปจะเป็นตรูไหมหว้า"

มีคนบอกว่ารี่ 'โรคจิต' มาก ^^" แต่ไม่รู้สิ รี่ก็แค่ทนอะไรน่าเบื่อไม่ได้มากอ่ะค่ะ นึกภาพมียายเพิ้งคนหนึ่ง  พล่ามน้ำลายแตกฟองอยู่คนเดียวหน้าชั้น มันช่างน่าเบื่อ ชวนง่วงจะตายชัก จริงไหม? รี่เป็นคนพูดเอง ยังรู้สึกแบบนั้นเลย นับประสาอะไรกับคนฟัง ดังนั้น ขอเลือกเดินผ่าเข้ากลางวงที่พวกนักศึกษานั่ง สอบถาม พูดคุย ฟังความคิดเห็นคนอื่นมั่งดีกว่า ค่อยหายน่าเบื่อหน่อย

 

................................................

 

จำได้ว่า ก่อนจบการบรรยายคาบหนึ่ง ถามนักศึกษาว่า มีปัญหาอะไรจะซักถามไหม อยู่ดี ๆ มีนักษาคนหนึ่ง ชูมือขึ้น ทำรี่ตื่นเต้น ดีใจมาก จดจ่อรอฟังคำถาม พร้อมที่จะตอบอย่างเต็มที่

แล้วนักศึกษาก็ถามว่า

"วิชานี้ ใส่ชุดอะไรมาเรียนดีครับ?"

เหมือนใครเอาฆ้อนตะลุมพุกที่ไหนมาทุบหัวเลยค่ะ รี่อึ้งอยู่นาน อึ้งแรก เนื่องจากความผิดหวังอย่างรุนแรง ที่หลงนึกว่า มันจะเป็นคำถามเกี่ยวกับเนื้อหาสาระในวิชาที่รี่เพิ่งบรรยายไป อึ้งที่สองคือ ไม่เข้าใจคำถามด้วยว่ามันหมายความว่าไง ทำไมถึงต้องถามว่าใส่เสื้อผ้ายังไงมาเรียน งงจนไม่รู้จะตอบยังไง

หลังจากการไต่ถามพวกเขาสักพัก ถึงพอเข้าใจได้ว่า มหาวิทยาลัยในช่วงหลังมานี้ เขามีการรณรงค์ให้นักศึกษาแต่งกายชุดนักศึกษามาเรียน อาจารย์บางท่านถึงขนาดติดป้ายไว้ว่า ไม่พบนักศึกษาที่ไม่แต่งกายชุดนักศึกษา เขาเลยสงสัยว่า วิชาที่รี่สอน จะต้องแต่งชุดนักศึกษาไหม

คำตอบของรี่คือ รี่ไม่สนใจอะค่ะ จะแต่งอะไรมาเรียนก็ได้  เพราะรี่มองไม่เห็นว่า มันจะมีส่วนให้การเรียนการสอนมันเปลี่ยนไปอย่างไร ขอแต่อย่าแต่งอะไรมาแบบวาบหวิวเกิน เดี๋ยวทั้งคนสอน ทั้งเพื่อนร่วมชั้น สมาธิกระเจิด ทั้งสอนทั้งเรียนกันไม่รู้เรื่อง LOL

ไม่รู้จะเจออาจารย์คนอื่น;ว่าหรือเปล่า แต่อันนี้มันเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของรี่อะค่ะ เพราะถ้าจะว่าแบบยุติธรรม ตัวรี่ก็ไม่เห็นใส่ยูนิฟอร์มมาทำงาน ไม่ใส่กระโปรงด้วย ใส่แต่กางเกง เพราะเดินเหินถนัดกว่า แล้วยิ่งเวลาสอน รี่ชอบเดินฉับ ๆ ไปทั่วห้อง เพราะฉะนั้นรี่ถือความสะดวกสบายเป็นที่ตั้ง แล้วยิ่งวิชาที่พูดถึง เป็นวิชาสอนแปดโมงเช้า เด็กนักศึกษาเขาตื่นมาเข้าเรียนทันก็บุญแล้ว หาอะไรแต่งออกมาเรียนหนังสือได้ ก็แต่งมาเหอะ

ซึ่งที่ผ่านมา ก็ดีใจมากแล้วค่ะ ที่พวกเขาอุตส่าห์มาเข้าเรียนวิชาแปดโมงเช้ากันพร้อมเพรียง ครบหรือเกือบครบทุกคนที่ลงทะเบียนในเกือบทุกครั้ง น่าปลื้มเไหม?

แหะ แหะ แต่ต้องสารภาพค่ะว่า รี่ชอบมี Quiz ในห้องตามใจฉัน พูดคุยตกลงกันตั้งแต่วันแรกแล้วว่า คาบไหนรี่อยากเรียก Quiz รี่ก็สามารถเรียกได้เลย โดยไม่จำเป็นต้องบอกล่วงหน้า และนี่คงเป็นเหตุหลักที่นักศึกษาเขาขยันตื่นกันมาเรียนพร้อมหน้าพร้อมตา ^^"

ก็บอกแล้วนิ ว่าชอบความเร้าใจในการเรียน lol

 

................................................

 

วันก่อน มีแฟนคลับตัวยง มาตั้งขอสังเกตให้รี่ได้รับทราบว่า เอนทรีนี้จะเป็นเอนทรี่ที่ห้าร้อยค่ะ

ห้าร้อย ก็ห้าร้อยค่ะ ไม่มีอะไรพิเศษ แต่รี่ก็เกือบจะเริ่มต้นเอนทรีที่ ห้าร้อย ด้วยการด่ากราดกับสภาพวิกฤตของประเทศชาติเราในปัจจุบันนี้

พอมานั่งนึกถึงตรงนี้ แล้วก็ฉุกคิดมาได้ว่า คนที่คิดอะไรแบบรี่นี่แหละ ตัวทำให้บ้านเมืองมันวุ่นวายขนาดหนักได้เพราะเมื่อไม่สบใจ ไม่พอใจอะไร ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ขาดการยับยั้งชั่งใจ ขาดสติ ในการคิดพิจารณาไตร่ตรอง  มองอะไรหลากหลายแง่มุม

อีกประการหนึ่ง พอได้มีเวลานั่งไตร่ตรองเงียบ ๆ เลยได้มองอะไรมุมกว้าง เห็นความเกี่ยวพันและความซับซ้อนอะไรหลาย ๆ อย่าง ของเรื่องราวความวุ่นวายที่เกิดขึ้นจนสุดท้ายตอนนี้ จิตเหลือแต่ความนิ่งสงบ ไม่รู้สึกอะไรแล้วค่ะ ...

 

 

we are in diaryis.com family | developed by 7republic