Whispering Grass

 

โดยปกติ ชีวิตการสอนหนังสือของรี่ ถ้าไม่ใช่เรื่องเนื้อหาวิชาการที่สอน รี่แทบไม่ไปยุ่งอะไรกับนักศึกษาเลย

นักศึกษาจะไม่เคยเข้าเรียนเลย รี่ก็ไม่รู้สึกอะไร ถือว่าสไตล์การเรียนหนังสือของแต่ล่ะคนไม่เหมือนกัน บางคนอาจสามารถเรียนรู้ได้จากการศึกษาค้นคว้าด้วยตัวเอง มากกว่ามานั่งฟังอาจารย์บรรยาย

นักศึกษาจะนั่งหลับในห้องเรียน รี่ก็ไม่รู้สึกอะไร ความง่วงมันก็เป็นปกติธรรมชาติของมนุษย์ ไม่ใช่เรื่องที่จะไปห้ามอะไรได้ ต่อให้นักศึกษาลุกขึ้น เดินออกจากห้อง กลับบ้านไปนอน รี่ก็ไม่รู้สึกอะไร ถือว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของเขา

นักศึกษาไม่ใส่ชุดนักศึกษา ลากร้องเท้าแตะ นุ่งยีนส์ หรือต่อให้ใส่กางเกงขาสั้นมาเรียนหนังสือ รี่ก็ไม่รู้สึกอะไร เพราะรี่มองว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัวของเขา และมันไม่ได้มีผลกระทบอะไรกับการสอนหนังสือของรี่

นักศึกษามานั่งลูบเนื้อ ลูบตัวแฟน ในห้องเรียน รี่ก็ไม่รู้สึกอะไ.... เห้ยยยย ไม่ใช่แล้ว รู้สึกสิค่ะ!!!  รู้สึกพิพักพิผ่วน  หน้าร้อนวูบ อายอ่ะค่ะ ทำหน้าทำตาไม่ถูก ต้องพยายามหันไปทางด้านอื่นแทน แต่ก็เหมือนเคย รี่ไม่เคยว่าอะไร

ด้วยเหตุนี้ โดยปกติ รี่ก็ไม่เคยมีอะไรต้องบ่นนักศึกษาในห้องเรียน (แต่แอบเอาไปนินทาให้เพื่อนฝูงฟัง นอกห้องเรียน อันนั้นอีกเรื่องหนึ่ง LOL) แต่เชื่อไหมว่า อาทิตย์ที่ผ่านมา วิญญาณนางมารเข้าสิงรี่ กลายร่างเป็นอาจารย์ป้าขี้บ่น ซะงั้น - -"

เหตุก็เพราะว่า หลังจากการสอบ midterm ที่ผ่านมา นักศึกษาทำไม่ได้เลยค่ะ ทั้ง ๆ ที่ออกข้อสอบแบบตรงไปตรงมา ไม่ได้ให้เขาต้องคิดอะไรสลับซับซ้อน แต่การที่เขาทำไม่ได้ยังไม่ทำให้รี่รู้สึกแย่เท่ากับภาพสะท้อนที่มันออกมาจากวิธีการเขียนคำตอบของพวกเขา ซึ่งมันทำให้รี่เห็นว่า ไม่ใช่แค่วิชาที่รี่สอนที่เขาไม่เข้าใจเท่านั้น แต่ฟิสิกส์โดยรวมทั้งหมด เขาก็เข้าใจแบบสะเปะสะปะ ยำเละตุ้มเป๊ะไปหมด

สมุดคำตอบของพวกเขาทุกคน แดงเถือกทุกหน้าด้วยลายมือของรี่ ที่เขียนแต่ประโยคทำนอง

 "มั่วมากค่ะ ไม่เกี่ยวกันเลย เขียนมาได้ไงคะ!?!"

"เคยเข้าใจไหมคะว่า สมการนี้หมายถึงอะไร มันอธิบายอะไร?"

"มันคืออะไร แล้วจะหามาเพื่ออะไรมิทราบ!!! มันใช่ที่โจทย์ถามรึ?"

"ที่มันตอบมา คุณว่าคำตอบมัน make sense ไหมคะ มันฟังเป็นเหตุผลไหม มันเป็นไปได้ไหมคะ!!!"

ฯลฯ

รี่บ้าเผลอเขียนประโยคพวกนี้ลงไปโดยไม่รู้ตัวในทีแรก เพราะความรู้สึกเก็บกดมาก ตอนตรวจข้อสอบ แต่นี่คือข้อสอบที่ ปกติไม่มีการคืนนักศึกษา

แล้วเขาจะรับทราบหรือได้อ่านสิ่งที่รี่เขียนไหม?

เมื่อนึกมาถึงตรงนี้ได้ รี่ก็เกิดคำถามกับตัวเองว่า แล้วทำไมต้องปล่อยให้นักศึกษาไม่ได้รู้ผลลัพธ์ของสิ่งที่ตัวเองคิด สิ่งที่ตัวเองเขียน ไม่เห็นว่า ตัวเองทำผิดพลาดไป ไม่เห็นว่าทำไมอาจารย์ถึงไม่ให้คะแนนเลยสักนิดกับสิ่งที่เขาเขียนมาเป็นหน้าสองหน้า แล้วการที่เขาไม่รู้ เขาก็จะไม่รู้ต่อไป และที่น่ากลุ้มใจคือ นักศึกษาส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาปีสุดท้ายแล้ว ที่ผ่านมา รับรู้วิชาฟิสิกส์ผิด ๆ ถูก ๆ แบบนี้มาตลอดได้อย่างไรกัน

ด้วยเหตุนี้รี่เลยนัดพบนักศึกษาเป็นรายบุคคล ให้เวลาคนละครึ่งชั่วโมง ให้เขาได้อ่านสิ่งที่เขาเขียน ให้ได้อ่านสิ่งที่รี่เขียน และให้เขาทำความเข้าใจว่า ทำไมรี่ถึงให้คะแนนแบบนั้น เขียนวิพากษ์วิจารณ์แบบนั้น และจบลงด้วยเสนอแนะให้เขาเรียนหนังสือแบบให้มันถูกทางกว่านี้ ไม่ใช่อาศัยแต่ท่องจำเป็นนกแก้วนกขุนทองส่งเดช

นักศึกษาในชั้นเรียนไม่ได้มากนัก รี่เลยทำแบบนั้นได้ ก็เพียงแค่ทำให้รี่ไม่ค่อยได้ทานข้าวกลางวันอาทิตย์ที่ผ่านมา และรู้สึกเหนื่อยแทบสลบ ปากก็ยาวขึ้นจนเกือบถึงติ่งหู  - -"

รี่ก็ไม่รู้ว่าเขาจะมองประเด็นที่รี่ชี้ให้เขาเห็น หรือมองเป็นแต่เพียงอาจารย์เรียกมาบ่นเพราะทำข้อสอบไม่ได้ แต่รี่ก็มองในแง่ดีว่า ต่อให้มีเพียงแค่คนเดียวเข้าใจในสิ่งที่รี่ชี้ให้เห็น รี่ถือว่าเกินคุ้มแล้วกับที่ลงพละกำลังไปทั้งหมด

แล้วถ้าไม่มีใครสักคนเลย เข้าใจล่ะ?

 รี่ก็ยังมองในแง่ดี (หรือคนอื่นอาจเรียกมันใหม่ว่า "หลอกตัวเอง" LOL) ว่า อย่างน้อยรี่ก็ได้ลุกขึ้นมาลงมือทำอะไรบ้าง ไม่ใช่ยอมรับสภาพที่รี่ไม่เห็นด้วย แล้วเพียงแค่รำพึงออกมาว่า "มันก็แบบนี้แหละ" แล้วก็ลืมมันไป

คิดแบบนั้นไหมคะ?

we are in diaryis.com family | developed by 7republic