Flew Over the Cuckoo's Nest

 

นับตั้งแต่รี่จบการศึกษา กลับมาเริ่มทำงาน นี่อาจจะเป็นครั้งที่เกือบร้อยแล้วกระมัง ที่รี่ต้องเฝ้าถามตัวเองว่า รี่ยังเป็นคนสติดีอยู่ใช่ไหม รี่เป็นใครกันแน่ ระหว่างคนบ้าที่หลงไปอยู่ในหมู่คนสติดี หรือคนสติดี ที่โดนจับโยนไปอยู่โรงพยาบาลบ้า?


สิ่งที่รี่เคยคิดว่า นี่คือเรื่องที่ผิด นี่คือเรื่องที่ยอมรับกันไม่ได้ เพราะเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้อง ด้วยว่ามันผิดหลักการ ด้วยว่ามันไร้ซึ่งจรรยาบรรณ ความไม่ถูกต้องที่รี่เคยคิดว่ามันสากล ต่อให้อยู่ที่ตำแหน่งไหนในมุมโลกนี้ ก็ยังต้องเป็นเรื่องไม่ถูกต้อง มันกลับถูกทำให้เป็นเรื่องที่ถูกต้อง หรือมิฉะนั้น ถูกเพิกเฉยปล่อยผ่านเลย เหมือนไม่ใช่เรื่องมีสารัตถะอะไร มีรี่เป็นยายเพิ้ง ตะโกนโหวกเหวกไม่ยอมอยู่คนเดียว คนอื่นทำไมเขายอมให้มันผ่านไป เขาเป็นอะไรกัน ทำไมเขาถึงยอมได้ ทำไมรี่ถึงยอมไม่ได้ รี่ผิดปกติใช่ไหม? การศึกษาที่รี่ถูกป้อนมาตั้งแต่เล็กจนแก่ป่านนี้ มันมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า? ทำไมรี่ถึงกลายเป็นรู้สึกว่า ตัวเองเหมือนคนประหลาด ไม่เข้าพวก ทำไมรี่ถึงไม่เหมือนคนอื่น รี่สมควรอัปเปหิตัวเองออกไปจากสถานที่ทำงานแห่งนี้ใช่ไหม?


คำถามเหล่านี้ มันเฝ้าวนเวียนหลอกหลอนอยู่ในหัวของรี่ จนรี่เผลอตัวหลับไปในออฟฟิศชั่วขณะ ตื่นมาอีกที ขณะที่สะลืมสะลือ รี่ได้ยินเสียงเปียโนที่พริ้วไหวอย่างงดงาม แล้วเสียงก็แผ่วลง แผ่วลง จนกระทั่งมีเสียงคนพูดขึ้นมาว่า ที่จบไปนั้นคือบทเพลงของโชแปง และขณะนี้ ท่านกำลังอยู่กับเรา Classic FM


อะไรกันเนี่ย? รี่ยังอยู่ที่อังกฤษใช่ไหม ดีใจจัง เราแค่นอนฝันร้ายว่าหลงไปอยู่ดินแดนประหลาดเท่านั้นเอง!!!


แต่หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อความตื่นและรู้ตัวตนกลับมาโดยสมบูรณ์แล้ว สติเตือนให้รี่รู้ว่า ฝันร้ายที่รี่ว่า มันคือโลกที่รี่อยู่ ณ ปัจจุบันและจะต้องอยู่ต่อไปอีกนานแสนนาน ส่วนที่เผลอคิดว่าคือความจริงนั้น มันคือฝันดีจากอดีตที่รี่โหยหา แต่ในความเป็นจริงคือ มันไม่มีอีกแล้ว มันไม่มีวันกลับมาหารี่อีก ...


คิดถึงตรงนี้ รี่รู้สึกเศร้ามากค่ะ มันเศร้ามากจนรี่ห้ามน้ำตาตัวเองไม่อยู่ รี่ปล่อยให้ตัวเองร้องไห้ออกมาที่ออฟฟิศนี่แหละ ร้องออกมาให้เต็มที่ไปเลย ร้องให้สมกับความเป็นคนบ้าของรี่ 

 

โอ้ นี่รี่เชื่อสนิทใจแล้วหรือว่าตัวเองคือคนบ้า เพียงแค่สิ่งที่รี่คิด มันคือความคิดเห็นส่วนน้อยในส่วนใหญ่ของสถานที่แห่งหนึ่ง นี่เพียงพอแล้วฤาที่จะมายืนยันว่า รี่คือคนบ้า? เพียงแค่ชนเหล่านั้น คือผู้ที่ได้รับการศึกษาที่วัดเป็นดีกรีก็ดูเหมือนจะสูงกว่าชาวบ้านร้านตลาดทั่วไป แล้วรี่ดันเผลอไปเออออห่อหมกไปด้วยว่า เขาน่าจะรู้ผิดชอบชั่วดีเกินกว่าชนสามัญทั่วไป? แต่ถ้าพวกเขาคือเหล่าคนบ้าในโรงพยาบาลบ้า รี่กำลังจะยอมให้ชนส่วนใหญ่ที่เป็นบ้าเหล่านั้น กลืนให้รี่เป็นบ้าไปด้วยใช่ไหม?


 ไม่ได้การล่ะ รี่ต้องขอโทรไปหาเพื่อนฝูงสักสักสองสามคน มาช่วยกันยืนยันหน่อยว่า รี่ยังเป็นมนุษย์ที่สติดีร้อยเปอร์เซ็นต์ สิ่งที่รี่โวยวาย สิ่งที่รี่ไม่ยอม มันคือสิ่งที่มนุษย์สติดีเขากระทำกัน แน่นอนว่า เพื่อนของรี่ ต้องบอกว่ารี่ไม่ได้บ้า สิ่งที่รี่ทำคือสิ่งที่ถูกต้อง ซึ่งต่อให้เพื่อนรี่พูดเช่นนั้น เพราะอยู่ข้างรี่ อย่างน้อย ตอนนี้ รี่ก็ไม่ใช่คนบ้าผู้โดดเดี่ยว ;>


 แล้วรี่ควรจะทำอย่างไร ในเมื่อตอนนี้ รี่ยังโดนกักให้อยู่ที่โรงพยาบาลบ้ากับพวกคนบ้า?


 ค่ำคืนนี้ รี่เลือกที่จะเดินจากออฟฟิศมายังหอพัก ไม่ขี่จักรยานเหมือนทุกที ระยะทางทั้งหมดก็หลายกิโลอยู่ เหตุผลเพราะรี่ต้องการเดินคิดเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้ รี่คิดว่า ถ้ารี่ไม่ทำอะไร แต่รี่ต้องเจอพวกคนบ้าอยู่ทุกวัน ทุกวัน สุดท้าย รี่คงไม่พ้น ถูกดึงให้เป็นบ้าตามไปด้วย โดยรี่อาจไม่รู้ตัวเลยก็ได้ รี่จะยอมเป็น loser ยอมรับชะตากรรมเช่นนั้นแต่โดยดีหรือกระไร?

 

 ไม่ได้สิ มีแต่มนุษย์ที่ไร้ซึ่งความสง่างามในการดำเนินชีวิตเท่านั้นแหละ ที่ยอมให้เช่นนั้นเกิดขึ้น ยอมละทิ้งหลักการความถูกต้องที่ตนเองเชื่อ เพียงเพราะมีพวกมากลากไป รี่ถูกสอนให้เป็น fighter ไม่ใช่หรอ? รี่ต้องสู้ในการเปลี่ยนคนบ้าให้มันมีสติดี หรือไม่งั้น ถ้าเขาบ้าเกินเหยียวยา รี่ก็ต้องคัดง้างมิให้พวกคนบ้า ใช้หลักการบ้า ๆ ของตัวเอง ทำให้มันกลายเป็นเรื่องที่ถูกต้อง ท้ายที่สุด รี่ก็สามารถมาถึงจุดที่รี่คิดได้ว่า รี่ควรลุกขึ้นสู้ ไม่ควรยอมคนบ้า


แต่เพราะรี่ไม่ใช่มนุษย์จิตแข็งที่ไหน และแน่นอนว่า อนาคนต้องเกิดจังหวะที่รี่อ่อนแออีก เหมือนที่มันเกิดเสมอที่ผ่านมา และจังหวะนั้น รี่มักจะคิดจยอมเป็น loser ยอมปล่อยให้พวกคนบ้าและความคิดบ้า ๆ มาครอบงำ แต่รี่ต้องเอาตัวเองหลุดพ้นมาให้ได้ อย่างน้อยบันทึกนี้ รี่จะเก็บไว้เอากลับมาอ่านเสมอเพื่อกระตุ้นให้รี่ คิดจะสู้ต่อไป


 

we are in diaryis.com family | developed by 7republic