เงาสะท้อน

 

สวัสดีค่ะ เพิ่งเข้าวันพุธ แต่รี่รู้สึกเหนื่อยสุดใจขาดดิ้นเหลือเกิน เมื่อกี้ หม่าม้าเพิ่งโทรมาค่ะ แล้วก็บ่นเรื่องรี่ทำงานเยอะ ไม่มีเวลาพักผ่อน ทานข้าวไม่ค่อยลง และอีกต่าง ๆ นานา สุดท้าย ม้าบอกว่า เดี๋ยวจะเดินทางมาเยี่ยมรี่ที่ทำงาน มาส่งสเบียงอาหาร เพราะรี่ไม่ได้กลับบ้านมาเป็นเดือนแล้ว และเพราะความที่รี่ไม่สบาย ทำให้รี่ทานอาหารที่วางขายปกติ ออกจะลำบากเสียหน่อย

รี่ต้องรีบออกปากห้ามไว้ค่ะ เกรงใจมาก รู้สึกแย่ ถ้าเรื่องของรี่ จะทำให้ม้าต้องลำบาก แต่ก็รู้สึกซาบซึ้งมากในความรักของคนเป็นแม่ค่ะ ไม่ว่ารู้จะอายุแก่ขนาดไหนแล้ว ในสายตาของคนเป็นแม่นี่ก็ยังคงเห็นลูกเป็นเด็กเล็ก ๆ อยู่วันยังค่ำ ใช่ไหมคะ

:')

 

.............................................

 

เพิ่งผ่านอาทิตย์นี้มาแค่สามวัน แต่รี่รู้สึกเหมือนมันเป็นเดือนค่ะ เพราะมันมีเหตุการณ์ดราม่าอะไรหลายอย่างเกิดขึ้น และผลลัพธ์ของเหตุการณ์เหล่านั้น มันมีผลต่อความคิดของรี่พอสมควร อาจด้วยเหตุที่ใช้สมองคิดไตร่ตรองอะไรมาก เลยทำให้รู้สึกล้ามากก็ได้มั้งคะ

ย้อนนึกไปเมื่อหลายเดือนก่อน รี่มีโอกาสแวะออกไปนั่งหากาแฟทานกับเพื่อน แล้วคุยจิปาถะไปเรื่อย ถึงผู้คนที่เราทั้งคู่ต่างรู้จัก คุยกันว่าคนนั้นเป็นอย่างนั้น คนนี้เป็นอย่างนี้ แลัวคุณเพื่อนก็พูดขึ้นมาว่า


"อย่าหาว่าเราอคติเลยน่ะ อาจเพราะเราก็ใช้ชีวิตมาเยอะ  เดี๋ยวนี้ บางทีแค่เห็นแววตาคน ก็พอดูกันออกแล้วว่า คนคนนั้น คนคนนี้ มันคนประเภทไหนกัน"


รี่ได้ยิน แรก ๆ ก็ขำ แล้วกระเซ้าคุณเพื่อนไปด้วยว่า เกินไปหรือเปล่า เธอแกขนาดนั้นเลยรึไง >.<"


แต่หลังจากนั้น เมื่อคุณเพื่อนนั่งไล่ชื่อผู้คนที่รี่รู้จักในชีวิตประจำวัน แล้วให้คำนิยามสั้น ๆ ของความเป็นตัวตนของผู้คนเหล่านั้น มันทำรี่อึ้งไปเลยค่ะ เพราะเขานิยามได้โดนใจมาก ตัวรี่เองก็ไม่ได้นึกถึงมาก่อน แต่พอคุณเพื่อนพูดคุณสมบัติเหล่านั้นออกมา รี่รู้สึกมันใช่เลย

 

หลังจากวันนั้น คำพูดนี้รี่ยังเก็บมาไตร่ตรอง แล้วผนวกกับประสบการณ์ส่วนตัวของตัวเอง รี่เริ่มรู้สึกแอบเห็นด้วยไม่น้อยทีเดียว

เอ หรือนี่รี่จะแก่กร้านโลกไปอีกคนแล้วคะ?

;>


.............................................

 

Behavior is a mirror in which every one displays his own image

- Goethe


รี่เป็นคนชอบศึกษา character ของมนุษย์ ชอบที่จะพยายามระบุลักษณะของมนุษย์พวกนั้นให้ได้ว่า เขาเป็นคนประเภทไหนกันแน่ การศึกษาของรี่ อาศัยการลอบสังเกตพฤติกรรม การแสดงความคิดเห็น มากกว่าอาศัยจากปฏิสัมพัทธ์ที่เขามีต่อรี่โดยตรงค่ะ ประการหลังนี่ รี่ถือว่า เชื่อถือไม่ได้ค่ะ มนุษย์ที่มีมนุษย์สัมพันธ์ดี พูดจาจ๊ะจ๋าต่อเรา ไม่ได้หมายความว่า character เขาจะเป็นอย่างที่แสดง

มีคนคนหนึ่ง ในความคิดรี่  หลังจากที่ประมวลกับพฤติกรรมอะไรหลาย ๆ อย่างที่รี่ได้มีโอกาสประสบพบเห็น รี่ให้นิยามในตัวตนของเขาคือ straightforward  รี่นับถือในความคิดชัดเจน การกระทำที่ชัดเจนของเขาอย่างมาก ทั้ง ๆ ที่มีหลายเรืื่องไม่ดีของเขา ผ่านมาเข้าหูรี่ก็ตาม แต่รี่ยังเอนเอียงไปในสิ่งที่รี่เห็นด้วยตาของตัวเอง จนกระทั้งมันเกิดเหตุการณ์อะไรบางอย่างเมื่อเร็ว ๆ นี้ และ reaction ของเขาที่มีต่อเหตุการณ์นั้นต้องเรียกว่า "แมน" มาก  ทั้งรวดเร็ว ทั้ง practical รี่เลยยิ่งรู้สึกเชื่อมั่นในสายตาตัวเองว่า รี่ดูคนไม่ผิด

อีกกรณีหนึ่ง เป็นกรณีที่ตรงข้ามกับที่เล่ามาโดยสิ้นเชิง หลังจากที่รอบเฝ้าสังเกตความคิดและพฤติกรรม รี่ให้คำจำกัดความสั้น ๆ ของคนนี้ในใจเป็น "crooked" ค่ะ

เรื่องน่าตลกสำหรับคนนี้คือ รี่ไม่ได้มีปฏิสัมพัทธ์ด้วยอะไรสักเท่าไร แต่รี่กับได้รับข้อมูลจาก little birds ในแวดวงเพื่อนฝูงรี่ ที่ดันมีโลกกลมอย่างน่าเกลียด ไปพบเจอ ไดู้้รู้จักคนคนนี้ และมีเรื่องราวมาเล่าให้รี่ฟัง

ล่าสุด เพื่่อนของรี่ที่อังกฤษ ซึ่งก่อนหน้านี้ ไม่มีวันที่รี่จะมีนึกถึงเลยว่า จะมีโอกาสโคจรมารู้จักคนคนนี้ ก็ดันมาพบเจอกัน แล้วเรื่องก็ยังสุดแสนเผอิญอีก ที่เพื่อนของรี่มีจังหวะมาที่เมืองไทย เลยนัดพบเจอกับรี่ ทานข้าว แลกเปลี่ยนพูดคุยสารทุกข์สุขดิบกันเสร็จ ก็มีเรื่องของ the crooked ที่เพื่อนของรี่ได้ไปพบเจอโดยบังเอิญมาเล่าให้รี่ฟัง แถมเป็นเรื่องที่ดันมีการพูดถึงรี่โดยตรงด้วย

อาจเป็นเพราะว่าเป็นมนุษย์ประเภทที่ไม่เคยคิดอะไรลึกซึ้ง the crooked ได้ตอบคำถามของเพื่อนรี่ที่ถามถึงรี่ได้ "สะเหร่อ" มาก จนทำให้เพื่อนรี่สะดุุดใจ มาถามเอากับรี่ และทำให้รี่ตกอยู่ในสถานการณ์กระอักกระอ่วนใจที่ต้องมาอธิบาย

ในทีแรกที่ได้รับรู้เรื่องราว รี่ค่อนข้างหงุดหงิดกับพฤติกรรมของคนคนนี้ นั่งตั้งคำถามว่า ทำไมไม่รู้จักพูดจากอะไรแบบตรงไปตรงมา ทำตัวให้มัน "แมน" สมเป็นผู้ชายหน่อย

หงุดหงิดไปสักพัก รี่ก็ได้สติขึ้นมาว่า ถ้าคนคนนี้ ทำตัว "แมน" มันก็แสดงว่า ผลศึกษาที่รี่สรุปให้กับเขาแต่แรก มันก็ผิดหมดสิ การที่รี่มอบฉายา the crooked ให้เขา (อยากมอบสายสะพายกับมงกุฏให้สมกับความไม่ "แมน" ด้วยน่ะเออ :P) มันก็ไม่ถูกต้องน่ะสิ ก็ด้วยเพราะเขาไม่ "แมน" ไม่ว่าจะทำเรื่องอะไรในชีวิต มันก็ดูไม่ชัดเจน ไม่ตรงไปตรงมา เหมือนกันหมดไง


............................................


 

ถ้าเรื่องที่เล่ามานี้ อ่านแล้วงุนงงสิ้นดี ก็ไม่ต้องไปสนใจมันค่ะ รี่แค่ต้องการบันทึกเอาไว้ อ่านส่วนตัวในวันหลัง ถ้าวันหนึ่งมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นอีก รี่จะได้กลับมาดูได้ว่า สิ่งที่รี่เคยคิด เคยเชื่อ มันถูกต้อง สอดคล้องไหม เท่านั้นเองค่ะ

เราเปลี่ยนเรื่องคุย ไปเรื่องไม่ซีเรียสดีกว่าค่ะ ...

หลายวันก่อน อยู่ดี ๆ ก็มีสิ่งประหลาดขึ้นที่ออฟฟิศกลางทุ่งรังสิตของรี่ค่ะ สิ่งประหลาดที่ว่านั้นคือ



  

มันคือตำลึงค่ะ

เจ้าตำลึงด้านนอก มันอุตส่าห์สอดแทรกมาตามช่องว่างระหว่างฝาผนัง เพื่อจะหลบผุดขึ้นมาเติบโตในออฟฟิศของ "จานรี่และน้องหมีแพดดี้" ค่ะ

รูปนี้ถ่ายไว้นานแล้ว ตอนนี้มันก็ยังไม่ตายค่ะ แล้วกำลังยาวเลื้อยไปเรื่อย ๆ ตามสายโทรศัพท์ และสายอินเตอร์เนท รี่ก็ไม่ได้ไปทำอะไรมัน เฝ้ารอดูต่อไปค่ะ สงสัยว่าจะมีสักวันไหม ที่มันจะยาวไปเรื่อย ๆ เหมือน beanstalk ของ Jack

ถ้าเป็นไปได้เช่นนั้นก็ดีค่ะ รี่ว่า รี่ยินดี ปีนขึ้นไปปะฉะดะกับยักษ์ มากกว่าพบเจอมนุษย์ที่รี่ต้องทนเจอทุกวันนี้ในชีวิตประจำวันค่ะ

จะเฝ้าติดตามการเจริญต่อไปของเจ้าตำลึงน้อย และนำมารายงานให้เพื่อน ๆ ทราบ ในโอกาสต่อไป

สำหรับวันนี้ รี่ขอลาไปนอนก่อน ขอให้ทุกคนนอนหลับฝันดีเช่นกันค่ะ แล้วจนกว่าเราจะกลับมาพบกันอีก เมื่อไร เมื่อนั้น ...


 


 

 

we are in diaryis.com family | developed by 7republic