เมื่อหัวใจขับขานเป็นเสียงไวโอลิน

 

ในที่สุด ก็ถึงวันศุกร์ วันแห่งความศุกร์ วันที่รี่เฝ้ารอคอย เพราะเดี๋ยวนี้ ชีวิตรี่เหมือนอยู่รอดเป็นอาทิตย์ อาทิตย์ไปค่ะ เรียกชีวิตแบบนี้ว่าอะไรดีค่ะ ชีวิตแบบขายผ้าเอาหน้ารอด? :P

 

รี่เตรียมการสอนไม่ทัน ตลอดสัปดาห์จะยุ่งกับการสอนและการเตรียมสอนมาก และวันศุกร์เช้า จะเป็น deadline สุดท้าย ที่รี่ตั้งให้กับตัวเองว่า เอกสารการสอนสำหรับอาทิตย์หน้าทั้งหมดต้องเสร็จ เพราะจะได้ส่งให้เจ้าหน้าที่เขาไปทิ้งไว้ที่ร้านถ่ายเอกสาร เพื่อให้นักศึกษาไปตามหาได้ และเตรียมพร้อมสำหรับชั้นเรียนในอาทิตย์ถัดไป เวลาที่เหลือของวันศุกร์ รี่จะใช้เพื่อปลดปล่อยความเครียดของตัวเองค่ะ นั่งฟังรายการเพลงที่ชอบ มาเขียนไดอารี่บ้างบางที อย่างที่เราได้เจอะเจอกัน :) รี่ขอมีเวลาสุนทรีย์บ้างสักเล็กน้อย ก่อนที่พรุ่งนี้วันเสาร์รี่จะต้องสอนทั้งวันอีก วันอาทิตย์เตรียมสอน และเปิดมาวันจันทร์ก็ตะลุยสอนไปเรื่อย จวบจนกระทั่ง วันศุกร์เวียนมาบรรจบอีกครั้ง

อันที่จริง วัันนี้ รี่ไม่ได้มีอะไรมาเล่าเป็นสารัตถะหรอกค่ะ แค่อยากชวนมิตรสหายของรี่มาร่วมฉลอง 'วันศุกร์' กับรี่ ดัวยกันหน่อยเท่านั้นเองค่ะ ;>

ลองหาที่นั่งสบาย ๆ ที่สามารถเอนหลังผ่อนคลายได้ กาแฟกลิ่นหอม สักถ้วย แล้วเปิดเพลงฟังสบาย ๆ ปล่อยสมองให้โล่งไม่ต้องคิดอะไร ใช้เพียงแต่ประสาทลิ้นและจมูกเสพย์ความสุขหอมหวนจากกาแฟ ประสาทหูเสพย์ความหวานล้ำของดนตรี

ความสุขเล็ก ๆ ในชีวิตเรา บางทีก็อยู่ใกล้แค่เอื้อมนี้เอง จริงไหมคะ?



.....................................

 

 

มีไม่กี่อย่างในชีวิตที่สามารถทำให้รี่อารมณ์ดี เคลิ้มออกเคลิ้มใจขนาดนี้ ถ้าเรารู้จักกันจริง ก็คงพอเดาได้ว่า สิ่งนั้นคืออะไร?

ใช่แล้วค่ะ กาแฟ นั่นเอง ที่บ้านรี่ เพิ่งขนกันมาเยี่ยมรี่เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ทั้งหม่าม้า ทั้งอาโก อาเจ็ก อาม่า มาพร้อมเสบียงอาหารและที่ขาดไม่ได้คือ กาแฟ ซึ่งอันนี้เป็นอภินันทนาการจากคุณบิ๊กโดยเฉพาะ เพราะรี่เพิ่งบ่นไปว่า illy ที่คุณบิ๊กเพิ่งซื้อให้รี่ หมดไปเสียแล้ว และรี่กำลังโหยหากาแฟดี ๆ อยู่ แต่ด้วยภาระอันยุ่งเหยิง รี่ไม่ได้กลับบ้าน ไม่สามารถเข้าเมืองไปไหนได้เป็นเดือน ๆ แล้ว และการขาดซึ่งกาแฟรสดี ทำให้ชีวิตรี่หดหู่มาก

และนี่คือที่มาของกาแฟที่รี่ดื่มด่ำขนาดนี้ ...


 

Sumatra จาก Starbucks ค่ะ

รี่ไม่ได้ลองกาแฟเฉพาะถิ่นแบบนี้มานานมากแล้วค่ะ แต่อันที่จริง ต่อให้สมัยก่อนที่รี่ชอบลองหลากหลาย รี่จะไปติดใจพวกกาแฟจากแอฟริกามากกว่า โดยเฉพาะสุดโปรดของรี่เลยคือ Mocha Sidamo จากเอธิโอเปีย ส่วนสายพันธุ์ทางเอเชีย เคยลองพวก Java แต่้ไม่ค่อยต้องรสนิยมเท่าไร ได้เห็น Sumatra หลายครั้งตามร้านขายกาแฟ รี่ก็มักผ่านเลย เพราะฝังใจจาก Java

แต่พออ่านข้างซองที่เขาบรรยายว่า

Like the tiger indigenous to Sumatra, this coffee is big, bold, unpredictable and utterly captivating

โอ้ ช่างบรรยายได้เย้ายวนใจเสียนี่กระไร!!!

หลังจากได้ลอง รี่ก็ได้ข้อสรุปว่า มันเป็นกาแฟที่เหมาะกับยามฝนตกค่ะ เวลาฝนตก ได้กลิ่นดิน กลิ่นฝน อากาศรอบตัวชื้น ลองพักเบรคด้วย Sumatra ดู แล้วจะรู้สึกว่า มันแกล้มกันได้เลิศรสจริง ๆ ค่ะ เชื่อรี่สิ!!!

ช่วงนี้ หน้าฝน ฝนตกหนักที่ทุ่งรังสิตบ่อยมาก เวลากลิ่นฝนเริ่มมา รี่ก็เริ่มเดินกระด็อกกระแด็กไปฉวยคว้าหม้อต้มกาแฟประจำตัวรี่ เพื่อเตรียมต้มกาแฟ ต้อนรับการมาของฝน

:)


.....................................

 

จำได้ไหมค่ะ ที่รี่เคยบอกว่า รี่ต้องมีเพลงตอนจิบกาแฟค่ะ มันเป็นความเชื่อที่ไร้หลักทางวิทยาศาสตร์รับรองของรี่เอง  รี่แค่รู้สึกว่า ต่อมประสาทการรับรสกาแฟของเราจะบรรเจิดขึ้น ถ้าเราได้ฟังบทเพลงที่เหมาะกับกับการจิบกาแฟ ^^

จิบกาแฟจากอินโดนีเซีย แต่รี่จะชวนไปฟังเพลงเ่ก่ากรุจากฝรั่งเศสกัน (ใครอาจจะแอบบ่นว่า มันช่างไม่เข้ากันเสียนี่กระไร ^^") แต่ไม่รู้สิ อยู่ดี ๆ รี่เกิดนึกถึงเพลงนี้ขึ้นมา และอยากจะฟังมันตอนนี้แหละ ตอนที่รี่กำลังดื่มดำกับการละเลียดกาแฟ

เพลง 'หัวใจฉันคือไวโอลิน' (Mon Coeur Est Un Violon) ที่ได้ยินอยู่ขณะนี้ รี่เหมือนเคยเปิดไปแล้วที่เอนทรีไหนสักเอนทรีค่ะ ถ้าจำไม่ผิด เป็นฉบับที่ร้องโดย Lucienne Boyer นักร้องฝรั่งเศสแท้ มางวดนี้ ไหน ๆ รี่ก็ทำอะไรไม่เข้าพวกตั้งแต่ในทีแรก ด้วยการจิบกาแฟอินโดนีเซีย ฟังเพลงฝรั่งเศส ดังนั้นรี่เลยกระโดดไปเลือก Mon Coeur Est Un Violon ที่ถูกขับร้องด้วยเสียงร้องของนักร้องอิตาเลี่ยนแทนไปเลย

Mon Coeur Est Un Violon ที่ได้ยินวันนี้ เป็นเสียงของ Lia Origoni ค่ะ นักร้องอิตาเลี่ยนที่โด่งดังในยุคทศวรรษที่ 40 ส่วนตัว รี่ไม่คุ้นกับเธอเลยค่ะ แต่แวบแรกที่ได้ยินเสียงเธอ รู้สึกต้องใจเป็นอย่างมากค่ะ อีกอย่าง รี่ชอบเสียงไวโอลินในฉบับนี้มาก มันครวญได้บาดจิตบาดใจดีค่ะ เหมาะกับการปลดปล่อยตัวเอง จากความเหนื่อยล้า ความอ่อนเพลีย และจิต 'ป่วง ๆ'

เอาล่ะค่ะ รี่ต้องกลับไปนอนแล้วค่ะ ไม่ได้นอนเต็มอิ่มมาหลายคืนแล้ว คืนนี้ขอสักหน่อย ^^

ขอให้นอนหลับฝันดีนะค่ะ มีสุดสัปดาห์ที่เปี่ยมสุข แล้วจนกว่าเราจะกลับมาพบกันอีก เมื่อไร เมื่อนั้น ...

 

Mon Coeur Est Un Violon
ขับร้อง Lia Origoni

we are in diaryis.com family | developed by 7republic