TGIF


สวัสดีค่ะ คิดถึงไดอารี่เล่มนี้บ้างไหมคะ ไม่ได้เจอกันนมนานเสียเหลือเกิน ไม่มีเหตุผลอื่นใดนอกจาก ภาระหน้าที่การงานที่รัดตัว ทั้ง ๆ ที่รี่มีเรื่องจะเล่ามากมาย และเดิมทีตั้งใจว่า จะยุ่งอย่างไรก็ตามแต่ ยังไงวันเกิดที่ผ่านมาของรี่ วันอาทิตย์ที่ 19 กันยา รี่ต้องมาเปิดเอนทรีเขียน ตามธรรมเนียมที่รี่ทำประจำ นับตั้งแต่เขียนไดอารี่ แต่สุดท้าย ชีวิตก็อิรุงตุงนัง ไม่สามารถมาเขียนไดอารี่ได้เหมือนเดิม จนเลื่อนมาเสียป่านนี้

สิ่งที่ตั้งใจจะเขียนในเอนทรีวันเกิดของตัวเองคือ อยากจะเล่าว่า เมื่อสองปีก่อนตอนที่รี่เรียนจบกลับมาทำงานที่เมืองไทย รี่จำไม่ได้แล้วว่า รี่จงใจเลือกวันเกิดหรือยังไง แต่วันที่กลับมาถึง คือวันเกิดของรี่พอดี วันที่ 19 กันยายน รี่ยังจำได้เลยว่า ถึงเมืองไทยปุ๊บ โบกแท๊กซี่กลับบ้าน ถึงบ้านปุ๊บ ชวนม้าออกไปกินเอ็มเคฉลองวันเกิดทันที อยากกินอะไรอุ่น ๆ เพราะปกติ เดินทางไกลทีไร รี่แทบจะไม่แตะอะไรบนเครื่องเลย เพราะระบบย่อยอาหารไม่ดี

เพราะฉะนั้น ผ่านวันเกิดมา ก็ครบสองปีของการที่กลับมาใช้ชีวิตเมืองไทยอีกครั้ง ทำให้รี่นึกถามตัวเองมา ช่วงเวลาสองปีที่ผ่านมา รี่ได้พบ ได้เจออะไรมาบ้าง ...

ประการแรก รี่ซึ้งและจุกกับการทำงานที่เมืองไทยมากค่ะ ต้องอธิบายก่อน เดี๋ยวคนอื่นฟังจะรู้สึกไม่ดี ที่ทำงานทุกที อาจไม่เป็นเหมือนที่รี่ทำ รี่ทำงานในสถาบันอุดมศึกษา แต่มันเป็นสถาบันอุดมศึกษาที่ยังไม่ได้ออกจากระบบราชการ และโครงสร้างอะไรหลายอย่างล้าหลัง อืดอาดมาก แล้วรี่ได้พบเจออะไรอะเมซิ่งหลายอย่าง อาทิ คนบางคน วัน ๆ ไม่เห็นทำอะไรมากมาย ความสามารถไม่มี ประสิทธิภาพการทำงานห่วย แต่เงินเดือนสูง ผู้ใหญ่บางคนก็ฉ้อฉล  แต่ก็ยังลอยหน้าลอยตามีคนยกมือไหว้อยู่ได้ แล้วไม่มีใครมาจัดการทำอะไร

ประการสอง รี่เข้าใจอย่างลึกซึ้งว่า ทำไมภาษาอังกฤษ ถึงเรียกคนที่ทำงานสถานที่เดียวกันว่า colleage ไม่ใช่ friend และนึกเปรียบเทียบกับสังคมไทย ที่เรามักเรียกอะไรทุกอย่างเป็น "เพื่อน" ไปหมด อาจเป็นเพราะประการหนึ่ง ลักษณะคนไทย ขอบสังสรรค์ เฮฮา ปาจิงโกะร่วมกัน ขณะที่สังคมตะวันตกจะมีความเป็น individualism ค่อนข้างสูง แต่การมีอัธยาศัยไมตรีที่ดี ไม่ได้หมายความเสมอไปว่า จิตใจข้่างในจะเป็นเช่นนั้น ข้างนอกอาจจะฉาบยิ้มเหมือนมีอัธยาศํยไมตรีดี ข้างในอาจจะแสยะยิ้มเมื่อเห็นเราลำบากต่อหน้า สามารถที่จะ "ช่างหัวมัน" มัน สามารถที่จะเดินทิ้ง จากไปได้เหมือนเห็นฝุ่นผง  หรือไม่งั้นก็พวกตอแหล ต่อหน้าฉอเลาะ ปากหวาน เฮฮากันดี ลับหลังก็ไปนินทากับอีกวงหนึ่ง เข้าวงนั้น ก็ว่าวงนู้น เข้าวงนี้ ก็ว่าวงนั้น

รี่เป็นคนที่จริงจังกับมิตรภาพ ไม่เคยคบหามิตรสหายที่คบกันแบบเฟค ๆ คบไปวัน ๆ  คบแค่มีคนไปกินข้าวด้วย มีคนไปเที่ยวด้วย คบเพื่อหวังผลประโยชน์ คบเพื่อหวังเอาไว้ใช้งาน ฯลฯ เพื่อนคือคนที่ทำให้รี่ทุกข์ ยามเขาทุกข์ ให้รี่สุข ยามเขาสุข ... ก่อนหน้านี้ รี่ช็อคกับการที่พบเจออะไรแบบนี้ เสียน้ำตากับความรู้สึกแย่ ๆ ไปไม่น้อย แถมรู้สึกแย่ที่ต้องให้เพื่อนบางคนต้องมานั่งฟังรี่ร้องไห้ระบายทุกข์ รี่ทุกข์ เพราะรี่ไม่ได้เจอมนุษย์ประเภทที่กล่าวมา แค่ผ่านมาเข้ามา แล้วจากไป แต่รี่ต้องทนเห็นมนุษย์ประเภทนั้นทุกวัน  ต้องทนพะอืดพะอม มนุษย์ที่ disgusting มนุษย์ที่แล้งน้ำใจได้อย่างเหลือเชื่อ ให้กับมนุษย์ด้วยกัน มนุษย์ที่จิตใจไม่รู้ทำด้วยอะไร ถึงสามารถหัวเราะให้กับความลำบากของคนอื่้่นได้ มนุษย์ที่ตอแหลหน้าไหว้หลังหลอก มนุษย์ที่ยิ้มละไมแต่ถือมีดแทงข้างหลังคนอื่นได้ ... มันช่างเป็นโรคจอมปลอมที่รี่ไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อนในชีวิต โคตะระซึ้งมากค่ะ Y^Y

มาวันนี้ พอได้สติแล้วว่า colleage บางประเภท ไม่จำเป็นต้องเป็น friend ถ้าต้องมีธุระอะไรด้วย ก็ professional มากที่สุด แล้วถ้าไม่มีอะไรแล้ว ก็กรุณาเดินออกไปไกล ๆ เลย ขอโทษทีค่ะ ตลอดชีวิต  รี่คุ้นกับความตรงไปตรงมา มีมิตรภาพที่จริงใจให้ รี่มอบความรู้สึกดีให้ตอบ แต่ตอแหลมา รี่ตอแหลตอบไม่เป็น!!! เกิดมามีอยู่หน้าเดียว ไม่ถนัดกับการทำตอแหล แสร้งยิ้ม ดัดจริตเสียงหวานกับใครได้ โดยที่จิตใจข้างในรี่ไม่ได้รู้สึกดีด้วย


 ประการสาม ทึ่งความอดทนสูงของตัวเองในการทำสิ่งที่ไม่ได้ชอบ ทุกวันนี้ รี่ทำอะไรก็ไม่รู้ ทั้ง ๆ ที่ตระหนักว่า นี่ไม่ใช่สิ่งที่ตัวเองอยากจะทำเลยสักนิด ไม่มี interest อะไรมากมาย แต่ด้วยความรับผิดชอบที่มันรั้งคออยู่ รี่อดทน ก้มหน้าก้มตาทำไป แล้วต้องพยายามทำให้มันดีที่สุด เพราะภาระหน้าที่ มันเกี่ยวพันกับการให้การศึกษาคนอื่น ไม่ใช่เรื่องส่วนตัวของรี่ ที่นึกอยากขี้เกียจ ทำอะไรมันผ่าน ๆ ไป ก็ไม่ได้ สรุปคืออดทนทำต่อไปอีกแปดปี Y^Y


 

 

สรุปว่า การที่คนเราแก่ขึ้นอีกหนึ่งปี ความปากร้ายเพิ่มขึ้น ความขี้บ่นเพิ่มพูน !?! 

 แหม ถ้ารักกันจริง ต้องพร้อมที่จะเข้าใจกันเสมอ ไม่ว่าวันที่เธอจะแสนดี หรือวันที่เธอจะเปลี่ยนเป็นนางเมดูซา จริงไหมคะ? ^3^

วันนี้ วันศุกร์แล้ว ทุกอาทิตย์ รี่ต้องรู้สึกขอบคุณสวรรค์ที่ให้วันนี้มาถึงสักที วันศุกร์ วันแห่งความสุข แม้พรุ่งนี้และวันอาทิตย์ รี่ยังคงติดแหง็กอยู่ที่ทุ่งรังสิต เคลียร์งาน แต่รี่ก็ยินดีเสมอกับการมาของวันศุกร์ ขอให้ทุกคนมีสุขสัปดาห์ที่สุขสงบ แล้วจนกว่าเราจะกลับพบกันอีก เมื่อไร เมื่อนั้นค่ะ

 

Can't Take My Eyes Off You

we are in diaryis.com family | developed by 7republic