โทรจิต



วันก่อน เลิกจากการสอน เดินกลับมาออฟฟิศ พบนักศึกษาในที่ปรึกษา มารอพบ นักศึกษาเจอหน้ารี่ ก็พูดขึ้นมาว่า

"มาเกรด"

รี่ต้องซักถามอีกหลายประโยคอยู่นานทีเดียว จึงจะเข้าใจว่าเธอคนนี้มาด้วยเืรื่องอะไร แล้วรี่จะขอเรียบเรียงประโยคเต็มของประโยคข้างบนใหม่เป็น

"อาจารย์คะ อาจารย์ได้ไปล็อคชื่อหนูในเวบไซต์ของสำนักทะเบียน ทำให้หนูไม่สามารถเปิดเข้าไปดูเกรดการเรียนของตัวเองได้ หนูเลยมาติดต่ออาจารย์ขอให้ช่วยปลดล็อคค่ะ เนื่องจากมีความจำเป็นต้องพริ้นต์เกรดออกมา เพื่อนำไปใช้ขอทุน"

นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ที่รี่พบเจออะไรแบบนี้ จนรี่บางทีอดสงสัยไม่ได้ว่า เด็กหลายคนในยุคสมัยปัจจุบัน เขาคงมีความสามารถพิเศษ ในการติดต่อสื่อสารกันด้วยโทรจิตเป็นหลัก พูดแค่ไม่กี่คำ มองตากันปุ๊บ รู้ใจกันทะลุหมดเปลือกเลยกระมัง ทำเอาคนรุ่นโบราณแบบรี่เมื่อได้พบเจอ งงกันเป็นไก่ตาแตก

รี่และคงมีอีกหลายคนที่รุ่นราวคราวเดียวกัน คุ้นเคยกับการพูด การเขียนหนังสือ มีที่มาที่ไป เอ่ยท้าวความถึงเหตุของเรื่องก่อนเล็กน้อย แล้วจึงบอกกล่าวถึงจุดประสงค์ที่ตนเองต้องการ นอกจากนี้เราจะพูดกันด้วยประโยค ไม่ใช่หลุดอะไรออกมาเป็นคำ ๆ ประโยคเต็มที่ประกอบด้วยประธาน กริยา และถ้ากริยานั้นเป็นสกรรมกริยา ก็จะต้องมีกรรม เพื่อให้ได้ประโยคที่สมบูรณ์ สื่อสารได้ใจความ

ถ้านักศึกษาที่พบ เป็นเด็กเพียงแค่ห้าขวบ รี่คงไม่คิดอะไร แต่เนื่องจากเป็นนักศึกษาที่เรียนถึงระดับปริญญาตรีแล้ว มันช่างชวนให้สงสัยอย่างยิ่งว่า ระบบการศึกษาและการอบรมที่เธอได้ผ่านมาทั้งหมดนั้้น มันเป็นเช่นไรกันแน่ ถึงได้ผลลัพธ์ออกมาเป็นรูปแบบนี้

รี่ยังอยู่สมัยที่พ่อแม่ ครูบาอาจารย์ ยังเรียกมาดุ มาตีกันให้หลาบจำ ประโยคข้างต้นนี่ ถ้าสมัยรี่ยังเด็ก พูดขึ้นมา แทบไม่ต้องออกไปให้พ้นบ้านเลย เจอม้าด่านแรก ที่เรียกมาดุแน่นอน นอกจากเรื่องพูดจาไม่รู้เรื่องแล้ว ยังเลยไปถึงเรื่องมารยาทการพูดจา อาทิ การพูดอะไรลอย ๆ ไม่เอ่ยชื่อเรียกขานใคร ถือว่าไม่มีมารยาท รี่เจอม้าบ่นต่อว่าแล้วต่อว่าอีกในสมัยเด็ก นี่ยังไม่นับการไม่รู้จักเอ่ยสวัสดีก่อนพูดจากับผู้ใหญ่ หรือลงท้ายคำ ครับ/ค่ะ และอื่น ๆ อีกสารพัด สิ่งเหล่านั้น ไม่ใช่ 'มารยาทจัด' ในสมัยรี่ยังเป็นเด็ก แต่เขาเรียกว่า 'มารยาทขั้นพื้นฐาน' ซึ่งกาลเวลาผ่านไป รี่ไม่รู้ว่า ณ ปัจจุบัน เขาเปลี่ยนมาถือกันว่า  'เยอะเกิน' และผู้คนในยุควัฒนธรรม 'แดกด่วน' เขาไม่มีเวลามาสนใจกันแล้วหรือกระไรคะ?

รี่ ได้แต่หวังว่า นักศึกษาที่พบเจอ เป็นแค่ชนส่วนน้อย ไม่ใช่ภาพสะท้อนที่แท้จริงของคนในสังคมรุ่นถัดไปนะค่ะ มิเช่นนั้นแล้ว รี่คงต้องเตรียมหาทางอพยพไปตั้งถิ่นฐานอาณานิคมใหม่ ที่อยู่ร่วมกันแต่มนุษย์ทีี่ไร้ความสามารถทางโทรจิต สื่อสารกันเป็นแต่เพียงประโยคที่ถูกเอ่ยมาเต็มประโยคเท่านั้น ;P

 

 


L-O-V-E
ขับร้องโดย Nina Simone

we are in diaryis.com family | developed by 7republic