เพียงแต่กระซิบว่า "สุดที่รัก"

ขณะนี้รี่อยู่ที่ทุ่งรังสิต กำลังนั่งฟังเพลงนี้เสียเคลิ้มเลยค่ะ เพิ่งรู้ว่าเสียงจักจั่นเรไรยามค่ำคืนที่นี่ มันทำให้เพลงนี้ไพเราะขึ้นอีกเป็นทวี จนรี่รู้สึกอดไม่ได้ อยากจะให้เพื่อนฝูงมิตรสหายของรี่ ได้ร่วมฟังเพลงนี้ไปด้วยกัน เพราะรี่เชื่อว่า ใครก็ตามที่เข้าใจความหมายของคำในภาษาไทยได้ดีพอ ร้อยทั้งร้อยคงซาบซึ้งไปกับเนื้อคำร้องของเพลงนี้ ไม่ต่างจากรี่ ณ ยามนี้

ใครที่รู้จักได้พบเจอกับรี่ คงเข้าใจว่า รี่เป็นคนที่ค่อนข้างเคร่งครัดกับภาษาและวาจาในการสื่อสาร และออกจะขี้หงุดหงิดเวลาต้องไปนั่งทนฟังหรือทนอ่านอะไรที่ไม่ได้ใจความ แล้วก็เหมือนพระเจ้าจะแกล้งเย้านิสัยขี้หงุดหงิดนี้ของรี่ ด้วยการให้รี่ต้องมีภาระหน้าที่การงาน ที่จำต้องมานั่งอ่านงานเขียนของคนอื่นมากเหลือเกิน ไม่ว่าจะเป็นข้อสอบ การบ้าน รายงาน ฯลฯ  ต้องมาทนอ่านงานของคนเขียนภาษาไทยไม่เป็นภาษาไทย เขียนภาษาอังกฤษไม่เป็นภาษาอังกฤษ หลายครั้งถ้าไม่ใช่เพราะด้วยหน้าที่ รี่คงโยนมันทิ้งถังขยะไปเรียบร้อยตั้งนานแล้ว

ถ้าได้ตามอ่านที่รี่เขียนบันทึกกันมา จะพบว่า ตัวรี่เอง ภาษาใช่ว่าจะดีนัก เขียนผิด ๆ ถูก ๆ ออกบ่อย สะกดคำผิดก็บ่อย แต่รี่ก็ไม่ถึงขนาดเขียนแล้วอ่านไม่รู้เรื่อง ไม่มีการลำดับความต่อเนื่อง นึกอยากจะโพล่งอะไรก็โพล่งออกมา ประโยคห้วน ๆ ไม่มีบอกให้ชัดเจนว่าใคร ทำอะไร ที่ไหน อย่างไร ย่อหน้าหนึ่งพูดเรื่องหนึ่ง ย่อหน้าถัดไปพูดอีกเรื่อง ย่อหน้าต่อไปไพล่ไปพูดเพิ่มอีกเรื่อง แล้วทั้งหมดนี้กลับไปอยู่ในชื่อหัวข้อที่ไม่เกี่ยวอะไรกับเนื้อหาที่เขียนเลย เว้นวรรคไม่เป็น ไม่รู้ว่าจบประโยคภาษาไทยควรจะมีการเว้นวรรค เล่นเขียนติดกันเป็นพรืด เดชะบุญอยู่ที่ไม่ใส่ full stop จบประโยค - -"

ส่วนภาษาอังกฤษ ไม่ต้องพูดถึง รี่ไม่อยากเรียนมันว่าภาษาอังกฤษ เรียกว่า ภาษาอะไรไม่รู้สักอย่าง ที่เอาคำที่ดูเหมือนใช้อักษรแบบเดียวกับในภาษาอังกฤษ มาเรียงต่อ ๆ กัน Y^Y

ขอย้ำอีกครั้งว่า รี่ไม่ได้สอนหนังสือเด็กประถม ซึ่งถ้าเป็นกรณีนี้ รี่จะไม่ถือสาหาความสักนิด แต่นี่งานที่รี่ต้องอ่านอย่างจริงจัง ส่วนใหญ่คืองานเขียนสารนิพนธ์ของนักศึกษาปริญญาตรีที่กำลังจะจบออกไปทำงานข้างนอก

บางทีรี่อ่านแล้วเก็บกดมาก อยากจะไปเดินตะโกนที่หน้ากระทรวงศีักษาธิการเลยว่า ทำอะไรกับการศึกษาของประเทศนี้ มันถึงทำให้เด็กภาษาไทยทั้งการเขียนการอ่านออกมาได้ง่อยขนาดนี้ !?!

ตอนนี้ รี่ทิ้งรายงานของนักศึกษาทีอ่านค้างไว้อยู่ข้างตัว กำลังตัดสินใจว่า จะเขียนลงไปที่หน้าปกว่า"ช่วยกลับไปเรียนภาษาไทยใหม่ แล้วค่อยกลับมาเขียนรายงานส่งอาจารย์" มันจะเป็นการกระทำที่รุนแรงเกินไปหรือไม่ แต่ที่แน่ ๆ รี่ต้องขอพักสักพัก ทนอ่านต่อไปไม่ไหวแล้ว และนี่คือเหตุที่มาของการที่รี่เที่ยวไล่หาฟังเพลงไทยเก่ากรุโบราณทั้งหลายแหล่ฟังในค่ำคืนนี้ และทันทีที่ได้กลับมาเสพย์ "ภาษาไทยที่เป็นภาษาไทย" เหมือนได้จิบน้ำหลังจากหลงเดินอยู่ในทะเลทรายที่เหือดแห้งมายาวนานเลยจริง ๆ 

เติมพลังแล้ว รี่ถึงค่อยกลับมานั่งอ่านรายงานของเด็กไทยยุคไฉไลใหม่ต่อไปในวันพรุ่งนี้


หากรู้สักนิด
ขับร้อง สวลี ผกาพันธ์

we are in diaryis.com family | developed by 7republic